ਘृਤਾਕ੍ਤਾ ਯੈਃ ਕृਤਾ ਦੀਪਾ ਦੀਪਿਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਾਲਯੇ ੧੩.
ਜੋ ਲੋਕ ਘਿਉ ਲਾ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਤੇ ਬਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਪੂਰਾਗੁਰੁਧੂਪੈਸ਼੍ਚ ਯੇ ਯਜਂਤਿ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ॥ ੧੩.
ਜੋ ਲੋਕ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਕਪੂਰ, ਅਗਰ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਏਕਕਾਲਂ ਦ੍ਵਿਕਾਲਂ ਵਾ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਯੇ ਹ੍ਯਤਂਦ੍ਰਿਤਾਃ ੧੩.
ਜੋ ਇਕ ਵਾਰੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਵੀ ਆਲਸ ਨਾ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਣਂ ਯੇ ਚ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸ਼ਿਵਪੂਜਨੇ ਤੇषਾਂ ਯਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਮਨਂਤਂ ਭਵਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ॥ ੧੩.
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਪੂਜਾ ਵੇਲੇ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਬੇਅੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾ ਯੇ ਸ਼ਿਵੇਨੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤਾਚ੍ਛृਣੁਧ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਏਤੇषਾਂ ਦ੍ਵੌ ਚ ਵਿਜ੍ਞੇਯੌ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਤਾਰਯਿਤੁਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ॥ ੧੩.
ਹੇ ਚੋਟੀਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਰੁਦਰਾਖ ਬਾਰੇ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਸੁਣੋ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪਂਚਮੁਖਖਸ੍ਤਥਾ ਚੈਕਮੁਖਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਮੋਦਨ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਸਂਨਿਧੌ॥ ੧੩.
ਰੁਦਰਾਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ-ਮੁਖੀ ਤੇ ਇਕ-ਮੁਖੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ; ਇਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜਪਸ੍ਤਪਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਯੋਗਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਾਰ੍ਚਨਾਦਿਕਮ੍ ੧੩.
ਜਪ, ਤਪ, ਕਰਮ, ਜੋਗ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਅਰਚਨਾ ਆਦਿਕ—
ਸ਼ੁਨਃ ਕਂਠਨਿਬਦ੍ਧੋऽਪਿ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯਦਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ੧੩.
ਜੇਕਰ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਾਈ ਹੋਵੇ—
ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂਬਂਧਾਤ੍ਪਾਪਮਪਿਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ੧੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਦਰਾਖ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਧਾਰਣਂ ਯੇषਾਂ ਵਿਭੂਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਤਯਾ ੧੩.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਭਸਮ, ਜੋ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਲਾਈ ਹੋਈ ਹੈ—
ਕਪਿਲਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਗੋਮਯਂ ਚਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਮ੍ ੧੩.
ਤੇ ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦੀ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾ ਗੋਬਰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਵਿਭੂਤੀਤਿ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀ ੧੩.
ਉਸਨੂੰ ਵਿਭੂਤੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਮਾਂ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਅਂਗੁਲੀਕ੍ਦ੍ਵਯੇਨ ਚ ਸ ਸ਼ੈਵਃ ਸ਼ਿਵਵਜ੍ਜ੍ਞੇਯੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ॥ ੧੩.
ਮੱਧਲੀ ਉਂਗਲ ਛੱਡ ਕੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਲਾਉਣੀ, ਇਹ ਸ਼ਿਵਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਟਾਧਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਸ਼ੈਵਾਃ ਸਪ੍ਤ ਪਂਚ ਤਥਾ ਨਵ ੧੩.
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਜਟਾ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਤ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਨੌਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ,
ਤੇ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂ ਤੀਹ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ੧੩.
ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਹੀਂ।
ਅਲ੍ਪੇਨ ਵਾ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਪੂਜਿਤੋ ਵਾ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ੧੩.
ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਿਵਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ੧੩.
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਿਵੋ ਦਾਤਾ ਹਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਕਰ੍ਤਾ ਚੈਵਾਨੁਮੋਦਿਤਾ ੧੩.
ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵੇਤਿ ਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਂ ਨਾਮ ਤ੍ਰਾਯਤੇ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍ ੧੩.
'ਸ਼ਿਵ' ਇਹ ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਨਾਮ ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋਮਨਾਥਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ ੧੩.
ਸੋਮਨਾਥ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਗਈ ਹੈ।
ਸੁਰਾਸ਼੍ਚੇਂਦ੍ਰਾਦਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ ੧੩.
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ,
ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਸਰ੍ਵਃ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਤਵ ਮੁਖੋਦ੍ਗਤਃ ੧੩.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀ।
ਯਦਾ ਹਿ ਦੈਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪਰਾਜਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ ੧੩.
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ।
ਤਥੈਵ ਦੈਤ੍ਯਾ ਅਪਿ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾ ਉਤ੍ਸਾਹਯੁਕ੍ਤਾਤਿਬਲਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ੧੩.
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤ ਵੀ ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ।
ਏਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਸੁਰਾਃ ਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਸ਼ੂਲੈਃ ਪਰਿਘੈਃ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ ਨਿਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਹ੍ਯਸੁਰਾਃ ਸੁਰੈਸ੍ਤਦਾ ਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਗੈਃ ਪਰਮੈਰ੍ਨਿਪੇਤੁਃ॥ ੧੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਦੈਤ ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਕਤੀ, ਬਾਣ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਗਦਾ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਧੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਚੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਸਕਲਾਮੁਰ੍ਵੀ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦਮਾਮ੍ ੧੩.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਦੀ ਚਿਕੜੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਚ ਕਬਨ੍ਧਾਨਿ ਕਵਚਾਨਿ ਮਹਾਂਤਿ ਚ ੧੩.
ਉੱਥੇ ਸਿਰ, ਧੜ ਤੇ ਵੱਡੇ ਕਵਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਬਹਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਗਾ ਹ੍ਯਾਸਨ੍ਨਦ੍ਯੋ ਭੀਰੁਭਯਾਵਹਾਃ ਤਯਂਤਿ ਪਰਾਨ੍ਭੂਤਪ੍ਰਤਪ੍ਰਮਥਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍॥ ੧੩.
ਉੱਥੇ ਬਹੁਤ ਨਦੀਆਂ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਾਕਿਨੀਡਾਕਿਨੀਸਂਘਾ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ੧੩.
ਸ਼ਾਕਿਨੀਆਂ ਤੇ ਡਾਕਿਨੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯਕਸ਼ਣੀਆਂ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ,
ਏਵਂ ਸਂਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਭੂਤਪ੍ਰਮਥਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ੧੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੂਤ, ਪ੍ਰਮਥ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ।