ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਹ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਅਸੁਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਵੈ ਰੁषਾ ੧੩.
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਤੇषਾਂ ਬੋਰਮਭੂਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ ੧੩.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਸ਼ਰਧਾਰਾਨ੍ਵਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬਭੂਵ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ੧੩.
ਸਾਰਾ ਮੈਦਾਨ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਨਿਮਿषਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰਘਾਤਯੁਤਾ ਭਵਨ੍ ੧੩.
ਫਿਰ ਪਲਕ ਮਾਰਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਏ।
ਵਿਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਥਾ ਕੇਚਿਦ੍ਵਿਵਿਧੁਸ਼੍ਚਾਪਰਾਨ੍ਰਣੇ ੧੩.
ਕੁਝ ਲੋਕ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਖ਼ਮੀ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰਹਾਰਿਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ੧੩.
ਕੁਝ ਦੈਤ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗੂ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਵਂ ਭਗ੍ਨਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾ ਗਰ੍ਜਮਾਨਾਃ ਸਮਂਤਾਤ੍ ੧੩.
ਜਦ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਸ਼ਂਖਵਾਦਿਤ੍ਰਘੋषੇਣ ਪੂਰਿਤਂ ਚ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ੧੩.
ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਭਰ ਗਏ।
ਬਲਿਪ੍ਰਭृਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਭ੍ਰਮੇਣੋਤ੍ਥਿਤਾਃ ਪੁਨਃ ੧੩.
ਸਾਰੇ ਨੇਤਾ, ਬਲੀ ਸਮੇਤ, ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਮੁੜ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ ੧੩.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੁੱਧ ਛਿੜ ਗਿਆ।
ਬਲਿਨਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੇਣ ਮਹੇਂਦ੍ਰੋ ਯੁਯੁਧੇ ਤਦਾ ੧੩.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਲੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਨੈਰ੍ऋਤਃ ਪ੍ਰਘਸੇਨੈਵ ਪਾਸ਼ੀ ਕੁਂਭੇਨ ਸਂਗਤਃ ੧੩.
ਨੈਰਿਤ ਨੇ ਪ੍ਰਘਾਸਾ ਨਾਲ ਤੇ ਫਾਹਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕੁੰਭ ਨਾਲ ਜੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਸੋਮੇਨ ਸਹ ਰਾਹੁਸ਼੍ਚ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ ਸਂਪਰ੍ਕਾਦਮृਸ੍ਯੈਵ ਯਥਾ ਰਾਹੁਸ੍ਤਥਾऽਭਵਤ੍॥ ੧੩.
ਰਾਹੂ ਨੇ ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਜੁੱਧ ਕੀਤਾ; ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਚੰਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਇਆ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਵਲ੍ਲਭਃ॥ ੧੩.
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਨੇ ਵੇਖੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਰਾਹੁਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਸ਼ਿਵਮ੍ ੧੩.
ਫਿਰ ਰਾਹੂ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਹਿ ਜਾਤਾਨਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਸੁਬਹੂਨ੍ਯਪਿ ਬਬਂਧ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸ਼ਿਰਸਿ ਸ਼ਿਰੋਭੂषਣਵਤ੍ਕृਤਮ੍॥ ੧੩.
ਉਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਿਰ ਮਿਲ ਗਏ, ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਾ ਲਏ।
ਅਸ਼ਨਾਤ੍ਕਾਲਕੂਟਸ੍ਯ ਨੀਲਕਂਠੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ ੧੩.
ਕਾਲਕੂਟ ਵਿਸ਼ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਨੀਲਕੰਠ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਧਾਰ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਾਂ ਚ ਮੁਣ੍ਡਮਾਲਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ॥ ੧੩.
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਹ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ।
ਤਯਾ ਸ੍ਰਜਾऽਸੌ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਾਦਿਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕੋ ਹਰਃ ੧੩.
ਉਹ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨ ਹਰੇ ਨੇ ਚਮਕ ਪਾਈ।
ਗਂਗਾ ਧृਤਾ ਯੇਨ ਸ਼ਿਰਸ੍ਸੁਮਧ੍ਯੇ ਚਂਦ੍ਰਂ ਚ ਚੂਡੇ ਕृਤਵਾਨ੍ਭਯਾਪਹਃ ੧੩.
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਚੰਨ ਨੂੰ ਜੂੜ ਵਿਚ ਸਜਾਇਆ, ਉਹ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਜਲ੍ਪਂਤਿ ਨਾਨਾਗਮਭੇਦੈਰ੍ਮੀਮਾਂਸਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਭਵਂਤਿ ਮੂਕਾਃ ੧੩.
ਜੋ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਤਾਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਂ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਦੈਵਂ ਵੇਦੈਕਵੇਦ੍ਯਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਦਿਵ੍ਯਮ੍ ੧੩.
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸਦਾ ਅਟੱਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਤੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਯੇਨੈਵ ਸृष੍ਟਂ ਵਿਧृਤਂ ਚ ਯੇਨ ਯੇਨ ਸ਼੍ਰਿਤਂ ਯੇਨ ਕृਤਂ ਸਮਗ੍ਰਮ੍ ੧੩.
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਂਭਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਿਆ—
ਆਢ੍ਯੋ ਵਾਪਿ ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਵਾ ਉਤ੍ਤਮੋ ਹ੍ਯਧਮੋऽਪਿ ਵਾ ੧੩.
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਧਨਵਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਰੀਬ, ਉੱਚ ਜਾਤ ਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੀਵਾਂ—
ਯੋ ਵਾ ਪਰਕृਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯੋਪਰਿ ਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍ ੧੩.
ਜੋ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਹੋਵੇ—
ਯੇ ਦੀਪਮਾਲਾਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਤਾਵਦ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਾਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਹੀਯਤੇ॥ ੧੩.
ਜੋ ਵੀ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਾਤਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕੌਸੁਂਭਤੈਲਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਦੀਪਾ ਦਤ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਵਾਲਯੇ ੧੩.
ਕੁਸੁੰਭ ਦੇ ਤੇਲ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜੇਕਰ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾਣ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਤਸੀਤੈਲਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਦੀਪਾ ਦਤ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਵਾਲਯੇ ੧੩.
ਅਤਸੀ ਦੇ ਤੇਲ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜੇਕਰ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾਣ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨਿਨੋऽਪਿ ਹਿ ਜਾਯਂਤੇ ਦੀਪਦਾਨਫਲੇਨ ਹਿ॥ ੧੩.
ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਵੀ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਿਲਤੈਲੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਦੀਪਾ ਦਤ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਵਾਲਯੇ ੧੩.
ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜੇਕਰ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾਣ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।