ਪਰਿਘਾਯੁਧਿਨਃ ਪਾਸ਼ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ ੧੩.
ਉਹ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਦਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਫਾਂਸੀਆਂ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਮੁਗਦਰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਹਯਨਾਗਰਥਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਮਾਰੂਢਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ ੧੩.
ਕੁਝ ਹੋਰ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ।
ਸ੍ਪਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਾਸ੍ਤਤਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਗਰ੍ਜਂਤਸ਼੍ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ੧੩.
ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਇਂਦ੍ਰੇਣ ਸਹ ਸਂਗਮਮ੍ ੧੩.
ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਊਨੇਨਾਪਿ ਹਿ ਤੁਚ੍ਛੇਨ ਵੈਰਿਣਾਪਿ ਕਥਂਚਨ ੧੩.
ਚਾਹੇ ਵੈਰੀ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਨਿਕੰਮਾ ਹੋਵੇ,
ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਤ੍ਪੂਰ੍ਵਵਿਰੋਧਿਨਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪਰਾਜਿਤਾਃ ਸ੍ਮੋऽਥ ਬਲੇ ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ ੧੩.
ਪੁਰਾਣੇ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਤਾਕਤ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤੇ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ੧੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਚਾਮਰੈਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਲੋਪਿਤਂ ਚ ਰਣਸ੍ਥਲਮ੍ ੧੩.
ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਢੱਕ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਮੈਦਾਨ ਵੀ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਪੀਤ੍ਵਾਮृਤਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਵਾਹਾਨ੍ਯਾਰੁਹ੍ਯ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚੋਚ੍ਚੈਃ ਸ਼੍ਰਵਾਰੂਢੋ ਮृਗਾ ਰੂਢਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ॥ ੧੩.
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਸੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਜ-ਧਜ ਲਈ; ਸੂਰਜ ਉੱਚੇ ਸ਼੍ਰਵਾ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਚੰਨ ਮਿਰਗ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਛਤ੍ਰਚਾਮਰਸਂਵੀਤਾਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾ ਵਿਜਯਸ਼੍ਰਿਯਾ ੧੩.
ਛਤਰ ਤੇ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਹ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਅਸੁਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਵੈ ਰੁषਾ ੧੩.
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਤੇषਾਂ ਬੋਰਮਭੂਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ ੧੩.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਸ਼ਰਧਾਰਾਨ੍ਵਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬਭੂਵ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ੧੩.
ਸਾਰਾ ਮੈਦਾਨ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਨਿਮਿषਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰਘਾਤਯੁਤਾ ਭਵਨ੍ ੧੩.
ਫਿਰ ਪਲਕ ਮਾਰਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਏ।
ਵਿਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਥਾ ਕੇਚਿਦ੍ਵਿਵਿਧੁਸ਼੍ਚਾਪਰਾਨ੍ਰਣੇ ੧੩.
ਕੁਝ ਲੋਕ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਖ਼ਮੀ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰਹਾਰਿਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ੧੩.
ਕੁਝ ਦੈਤ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗੂ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਵਂ ਭਗ੍ਨਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾ ਗਰ੍ਜਮਾਨਾਃ ਸਮਂਤਾਤ੍ ੧੩.
ਜਦ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਸ਼ਂਖਵਾਦਿਤ੍ਰਘੋषੇਣ ਪੂਰਿਤਂ ਚ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ੧੩.
ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਭਰ ਗਏ।
ਬਲਿਪ੍ਰਭृਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਭ੍ਰਮੇਣੋਤ੍ਥਿਤਾਃ ਪੁਨਃ ੧੩.
ਸਾਰੇ ਨੇਤਾ, ਬਲੀ ਸਮੇਤ, ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਮੁੜ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ ੧੩.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੁੱਧ ਛਿੜ ਗਿਆ।
ਬਲਿਨਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੇਣ ਮਹੇਂਦ੍ਰੋ ਯੁਯੁਧੇ ਤਦਾ ੧੩.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਲੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਨੈਰ੍ऋਤਃ ਪ੍ਰਘਸੇਨੈਵ ਪਾਸ਼ੀ ਕੁਂਭੇਨ ਸਂਗਤਃ ੧੩.
ਨੈਰਿਤ ਨੇ ਪ੍ਰਘਾਸਾ ਨਾਲ ਤੇ ਫਾਹਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕੁੰਭ ਨਾਲ ਜੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਸੋਮੇਨ ਸਹ ਰਾਹੁਸ਼੍ਚ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ ਸਂਪਰ੍ਕਾਦਮृਸ੍ਯੈਵ ਯਥਾ ਰਾਹੁਸ੍ਤਥਾऽਭਵਤ੍॥ ੧੩.
ਰਾਹੂ ਨੇ ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਜੁੱਧ ਕੀਤਾ; ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਚੰਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਇਆ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਵਲ੍ਲਭਃ॥ ੧੩.
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਨੇ ਵੇਖੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਰਾਹੁਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਸ਼ਿਵਮ੍ ੧੩.
ਫਿਰ ਰਾਹੂ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਹਿ ਜਾਤਾਨਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਸੁਬਹੂਨ੍ਯਪਿ ਬਬਂਧ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸ਼ਿਰਸਿ ਸ਼ਿਰੋਭੂषਣਵਤ੍ਕृਤਮ੍॥ ੧੩.
ਉਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਿਰ ਮਿਲ ਗਏ, ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਾ ਲਏ।
ਅਸ਼ਨਾਤ੍ਕਾਲਕੂਟਸ੍ਯ ਨੀਲਕਂਠੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ ੧੩.
ਕਾਲਕੂਟ ਵਿਸ਼ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਨੀਲਕੰਠ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਧਾਰ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਾਂ ਚ ਮੁਣ੍ਡਮਾਲਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ॥ ੧੩.
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਹ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ।
ਤਯਾ ਸ੍ਰਜਾऽਸੌ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਾਦਿਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕੋ ਹਰਃ ੧੩.
ਉਹ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨ ਹਰੇ ਨੇ ਚਮਕ ਪਾਈ।
ਗਂਗਾ ਧृਤਾ ਯੇਨ ਸ਼ਿਰਸ੍ਸੁਮਧ੍ਯੇ ਚਂਦ੍ਰਂ ਚ ਚੂਡੇ ਕृਤਵਾਨ੍ਭਯਾਪਹਃ ੧੩.
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਚੰਨ ਨੂੰ ਜੂੜ ਵਿਚ ਸਜਾਇਆ, ਉਹ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।