ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਰ੍ਜਗਤਾਂ ਕਾਰਣਂ ਪਰਮ੍ ੧੨.
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਜਾਤਂ ਦੈਵਵਿਪਰ੍ਯਯਾਤ੍ ੧੨.
ਉਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਯੌਗਪਦ੍ਯੇਨ ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੇਰ੍ਮਂਥਨਂ ਕृਤਮ੍ ੧੨.
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੇ ਇਕੱਠਿਆਂ, ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਖੀਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਤੇ ਦੇਵਵਰਾਨ੍ਪ੍ਰਕੋਪਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਯਾਪ੍ਰਵਿ ਮੋਹਿਤਾਃ ਪੁਨਃ ੧੨.
ਫਿਰ, ਉਹ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਦੈਤ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਗਰ੍ਜ੍ਜਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਆਕ੍ਸ਼ਿਪਂਤਃ ਸੁਰਾਨ੍ਰਣੇ ੧੩.
ਫਿਰ ਉਹ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ।
ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤਦਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵੈਰੋਚਨਿਃ ਸਰ੍ਵਬਲੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮ੍ ੧੩.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਰੋਚਨ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ੍ਵਾਨਿ ਰੂਪਾਣਿ ਬਿਭ੍ਰਂਤਃ ਸਮਾਪੇਤੁਃ ਸ ਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ੧੩.
ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਸ਼੍ਵਾਨ੍ਕੇਚਿਤ੍ਸਮਾਰੂਢਾ ਦ੍ਵਿਪਾਨ੍ਕੇਚਿਤ੍ਤਥਾ ਪਰੇ ੧੩.
ਕੁਝ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਮਯੂਰਾਨ੍ਰਾਜਹਂਸਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਕ੍ਕੁਟਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪਰੇ ੧੩.
ਕੁਝ ਮੋਰਾਂ, ਰਾਜਹੰਸਾਂ ਤੇ ਕੁਝ ਮੁਰਗਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਗਜਾਨ੍ਖਰਾਨ੍ਪਰੇ ਚੈਵ ਸ਼ਕਟਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪਰੇ ੧੩.
ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ, ਗਧਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਪਰਿਘਾਯੁਧਿਨਃ ਪਾਸ਼ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ ੧੩.
ਉਹ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਦਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਫਾਂਸੀਆਂ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਮੁਗਦਰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਹਯਨਾਗਰਥਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਮਾਰੂਢਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ ੧੩.
ਕੁਝ ਹੋਰ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ।
ਸ੍ਪਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਾਸ੍ਤਤਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਗਰ੍ਜਂਤਸ਼੍ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ੧੩.
ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਇਂਦ੍ਰੇਣ ਸਹ ਸਂਗਮਮ੍ ੧੩.
ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਊਨੇਨਾਪਿ ਹਿ ਤੁਚ੍ਛੇਨ ਵੈਰਿਣਾਪਿ ਕਥਂਚਨ ੧੩.
ਚਾਹੇ ਵੈਰੀ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਨਿਕੰਮਾ ਹੋਵੇ,
ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਤ੍ਪੂਰ੍ਵਵਿਰੋਧਿਨਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪਰਾਜਿਤਾਃ ਸ੍ਮੋऽਥ ਬਲੇ ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ ੧੩.
ਪੁਰਾਣੇ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਤਾਕਤ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤੇ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ੧੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਚਾਮਰੈਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਲੋਪਿਤਂ ਚ ਰਣਸ੍ਥਲਮ੍ ੧੩.
ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਢੱਕ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਮੈਦਾਨ ਵੀ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਪੀਤ੍ਵਾਮृਤਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਵਾਹਾਨ੍ਯਾਰੁਹ੍ਯ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚੋਚ੍ਚੈਃ ਸ਼੍ਰਵਾਰੂਢੋ ਮृਗਾ ਰੂਢਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ॥ ੧੩.
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਸੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਜ-ਧਜ ਲਈ; ਸੂਰਜ ਉੱਚੇ ਸ਼੍ਰਵਾ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਚੰਨ ਮਿਰਗ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਛਤ੍ਰਚਾਮਰਸਂਵੀਤਾਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾ ਵਿਜਯਸ਼੍ਰਿਯਾ ੧੩.
ਛਤਰ ਤੇ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਹ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਅਸੁਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਵੈ ਰੁषਾ ੧੩.
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਤੇषਾਂ ਬੋਰਮਭੂਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ ੧੩.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਸ਼ਰਧਾਰਾਨ੍ਵਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬਭੂਵ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ੧੩.
ਸਾਰਾ ਮੈਦਾਨ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਨਿਮਿषਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰਘਾਤਯੁਤਾ ਭਵਨ੍ ੧੩.
ਫਿਰ ਪਲਕ ਮਾਰਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਏ।
ਵਿਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਥਾ ਕੇਚਿਦ੍ਵਿਵਿਧੁਸ਼੍ਚਾਪਰਾਨ੍ਰਣੇ ੧੩.
ਕੁਝ ਲੋਕ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਖ਼ਮੀ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰਹਾਰਿਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ੧੩.
ਕੁਝ ਦੈਤ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗੂ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਵਂ ਭਗ੍ਨਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾ ਗਰ੍ਜਮਾਨਾਃ ਸਮਂਤਾਤ੍ ੧੩.
ਜਦ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਸ਼ਂਖਵਾਦਿਤ੍ਰਘੋषੇਣ ਪੂਰਿਤਂ ਚ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ੧੩.
ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਭਰ ਗਏ।
ਬਲਿਪ੍ਰਭृਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਭ੍ਰਮੇਣੋਤ੍ਥਿਤਾਃ ਪੁਨਃ ੧੩.
ਸਾਰੇ ਨੇਤਾ, ਬਲੀ ਸਮੇਤ, ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਮੁੜ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ ੧੩.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੁੱਧ ਛਿੜ ਗਿਆ।