ਸਰ੍ਵੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਆਸਨਸ੍ਥਾ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਤੇ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸੁਧਾਰਸਂ ਦਤ੍ਤਂ ਪੀਡਿਤਾਸ਼੍ਚ ੧੨.
ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਜਿਵੇਂ ਬੈਠੇ ਰਹੇ, ਉਧਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਦੈਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਥਾਵਿਧਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਮੋਹਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ ੧੨.
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ,
ਦੇਵਾਨਾਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਅਮृਤਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤੌ ੧੨.
ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈਣ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆ ਗਏ।
ਯਦਾਮृਤਂ ਪਾਤੁਕਾਮੋ ਰਾਹੁਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਜਯਃ ੧੨.
ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜਿੱਤਣ ਔਖਾ ਸੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਲੱਗਾ,
ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਰਾਹੋਰ੍ਦੁਰ੍ਵਿਗ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ ਭ੍ਰਮਮਾਣਂ ਤਦਾ ਹ੍ਯਦ੍ਰੀਂਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਵੈ ਤਦਾ॥ ੧੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਹੂ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਾਦ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਲੋਕਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਿਤਸ਼੍ਚ ਤਦਾऽਭਵਤ੍ ੧੨.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਕੁੱਟੇ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਤੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ੧੨.
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੀਡਨਂ ਤਤ੍ਸਮੀਪੇਥ ਨਿਵਾਸ ਇਤਿ ਨਾਮ ਵੈ॥ ੧੨.
ਉਹ ਦੁੱਖ ਜੋ ਨੇੜੇ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਨਿਵਾਸ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਮਹਤਾਮਾਲਯਂ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਚ੍ਚਰਣਾਂਬੁਜਮ੍ ੧੨.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਥਾਂ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲ ਸਾਰੇ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ,
ਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਧੂਮਰੂਪੋऽਸਾਵਾਕਾਸ਼ੇ ਵਿਲਯਂ ਗਤਃ ੧੨.
ਕੇਤੂ, ਜੋ ਧੂੰਏਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਰ੍ਜਗਤਾਂ ਕਾਰਣਂ ਪਰਮ੍ ੧੨.
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਜਾਤਂ ਦੈਵਵਿਪਰ੍ਯਯਾਤ੍ ੧੨.
ਉਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਯੌਗਪਦ੍ਯੇਨ ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੇਰ੍ਮਂਥਨਂ ਕृਤਮ੍ ੧੨.
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੇ ਇਕੱਠਿਆਂ, ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਖੀਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਤੇ ਦੇਵਵਰਾਨ੍ਪ੍ਰਕੋਪਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਯਾਪ੍ਰਵਿ ਮੋਹਿਤਾਃ ਪੁਨਃ ੧੨.
ਫਿਰ, ਉਹ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਦੈਤ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਗਰ੍ਜ੍ਜਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਆਕ੍ਸ਼ਿਪਂਤਃ ਸੁਰਾਨ੍ਰਣੇ ੧੩.
ਫਿਰ ਉਹ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ।
ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤਦਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵੈਰੋਚਨਿਃ ਸਰ੍ਵਬਲੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮ੍ ੧੩.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਰੋਚਨ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ੍ਵਾਨਿ ਰੂਪਾਣਿ ਬਿਭ੍ਰਂਤਃ ਸਮਾਪੇਤੁਃ ਸ ਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ੧੩.
ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਸ਼੍ਵਾਨ੍ਕੇਚਿਤ੍ਸਮਾਰੂਢਾ ਦ੍ਵਿਪਾਨ੍ਕੇਚਿਤ੍ਤਥਾ ਪਰੇ ੧੩.
ਕੁਝ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਮਯੂਰਾਨ੍ਰਾਜਹਂਸਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਕ੍ਕੁਟਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪਰੇ ੧੩.
ਕੁਝ ਮੋਰਾਂ, ਰਾਜਹੰਸਾਂ ਤੇ ਕੁਝ ਮੁਰਗਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਗਜਾਨ੍ਖਰਾਨ੍ਪਰੇ ਚੈਵ ਸ਼ਕਟਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪਰੇ ੧੩.
ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ, ਗਧਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਪਰਿਘਾਯੁਧਿਨਃ ਪਾਸ਼ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ ੧੩.
ਉਹ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਦਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਫਾਂਸੀਆਂ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਮੁਗਦਰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਹਯਨਾਗਰਥਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਮਾਰੂਢਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ ੧੩.
ਕੁਝ ਹੋਰ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ।
ਸ੍ਪਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਾਸ੍ਤਤਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਗਰ੍ਜਂਤਸ਼੍ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ੧੩.
ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਇਂਦ੍ਰੇਣ ਸਹ ਸਂਗਮਮ੍ ੧੩.
ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਊਨੇਨਾਪਿ ਹਿ ਤੁਚ੍ਛੇਨ ਵੈਰਿਣਾਪਿ ਕਥਂਚਨ ੧੩.
ਚਾਹੇ ਵੈਰੀ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਨਿਕੰਮਾ ਹੋਵੇ,
ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਤ੍ਪੂਰ੍ਵਵਿਰੋਧਿਨਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪਰਾਜਿਤਾਃ ਸ੍ਮੋऽਥ ਬਲੇ ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ ੧੩.
ਪੁਰਾਣੇ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਤਾਕਤ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤੇ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ੧੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਚਾਮਰੈਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਲੋਪਿਤਂ ਚ ਰਣਸ੍ਥਲਮ੍ ੧੩.
ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਢੱਕ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਮੈਦਾਨ ਵੀ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਪੀਤ੍ਵਾਮृਤਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਵਾਹਾਨ੍ਯਾਰੁਹ੍ਯ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚੋਚ੍ਚੈਃ ਸ਼੍ਰਵਾਰੂਢੋ ਮृਗਾ ਰੂਢਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ॥ ੧੩.
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਸੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਜ-ਧਜ ਲਈ; ਸੂਰਜ ਉੱਚੇ ਸ਼੍ਰਵਾ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਚੰਨ ਮਿਰਗ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਛਤ੍ਰਚਾਮਰਸਂਵੀਤਾਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾ ਵਿਜਯਸ਼੍ਰਿਯਾ ੧੩.
ਛਤਰ ਤੇ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।