ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਭਜਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯੈਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਵ੍ਰਤਾਃ ੧੨.
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਣਿਆਂ, ਇਹ ਵੰਡਣ ਦਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਰਤਂ ਦ੍ਰਿਤਾਃ ੧੨.
ਮਾਤਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਣ ਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਉਪਵਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਅਮृਤਾਰ੍ਥਂ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਮੋਹਿਨੀ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮ੍ਮਜ੍ਞਾ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ॥ ੧੨.
ਸਾਰੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਬੈਠ ਗਏ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ; ਮੋਹਿਨੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲ ਹੱਸ ਕੇ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਦੌ ਹ੍ਯਭ੍ਯਾਗਤਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਇਤਿ ਵੈ ਵੈਦਿਕੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ॥ ੧੨.
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੂਯਂ ਵੇਦਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਪਰਾਯਣਾਃ ਅਮृਤਂ ਹਿ ਮਹਾਭਾਗਾ ਬਲਿਮੁਖ੍ਯਾ ਵਦਂਤੁ ਭੋਃ॥ ੧੨.
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਦੱਸਣ ਕਿ ਅਮ੍ਰਿਤ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬਲਿਨੋਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਰੋਚਤੇ ੧੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਲੀ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹੀ ਕਰੋ।'
ਏਵਂ ਸਂਮਾਨਿਤਾ ਤੇਨ ਬਲਿਨਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾ ੧੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬਲੀ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਮਾਤਾ ਨੇ ਮਾਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਕਰਭੋਰੁਲਸਦ੍ਦृਕੂਲਾ ਸ਼੍ਰੋਣੀਤਟਾਲਸਗਤਿਰ੍ਮਵਿਹ੍ਵਲਾਂਗੀ ੧੨.
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮੋਟੀਆਂ ਰਾਨਾਂ, ਹਿਲਦੀਆਂ ਕੁਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕੰਬਦੇ ਅੰਗ ਸਨ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਚੱਲ ਪਈ।
ਤਦਾ ਤੁ ਦੇਵੀ ਪਰਿਵੇषਯਂਤੀ ਸਾ ਮੋਹਿਨੀ ਦੇਵਗਣਾਯ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ੧੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੋਹਿਨੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਪਰੋਸਿਆ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਤੇ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸੁਧਾਰਸਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤਯਾ ਪਰਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾ ੧੨.
ਫਿਰ ਉਸ ਪਰਮ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸੁੱਤ ਮਿਲਾਇਆ।
ਸਰ੍ਵੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਆਸਨਸ੍ਥਾ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਤੇ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸੁਧਾਰਸਂ ਦਤ੍ਤਂ ਪੀਡਿਤਾਸ਼੍ਚ ੧੨.
ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਜਿਵੇਂ ਬੈਠੇ ਰਹੇ, ਉਧਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਦੈਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਥਾਵਿਧਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਮੋਹਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ ੧੨.
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ,
ਦੇਵਾਨਾਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਅਮृਤਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤੌ ੧੨.
ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈਣ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆ ਗਏ।
ਯਦਾਮृਤਂ ਪਾਤੁਕਾਮੋ ਰਾਹੁਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਜਯਃ ੧੨.
ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜਿੱਤਣ ਔਖਾ ਸੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਲੱਗਾ,
ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਰਾਹੋਰ੍ਦੁਰ੍ਵਿਗ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ ਭ੍ਰਮਮਾਣਂ ਤਦਾ ਹ੍ਯਦ੍ਰੀਂਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਵੈ ਤਦਾ॥ ੧੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਹੂ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਾਦ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਲੋਕਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਿਤਸ਼੍ਚ ਤਦਾऽਭਵਤ੍ ੧੨.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਕੁੱਟੇ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਤੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ੧੨.
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੀਡਨਂ ਤਤ੍ਸਮੀਪੇਥ ਨਿਵਾਸ ਇਤਿ ਨਾਮ ਵੈ॥ ੧੨.
ਉਹ ਦੁੱਖ ਜੋ ਨੇੜੇ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਨਿਵਾਸ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਮਹਤਾਮਾਲਯਂ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਚ੍ਚਰਣਾਂਬੁਜਮ੍ ੧੨.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਥਾਂ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲ ਸਾਰੇ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ,
ਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਧੂਮਰੂਪੋऽਸਾਵਾਕਾਸ਼ੇ ਵਿਲਯਂ ਗਤਃ ੧੨.
ਕੇਤੂ, ਜੋ ਧੂੰਏਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਰ੍ਜਗਤਾਂ ਕਾਰਣਂ ਪਰਮ੍ ੧੨.
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਜਾਤਂ ਦੈਵਵਿਪਰ੍ਯਯਾਤ੍ ੧੨.
ਉਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਯੌਗਪਦ੍ਯੇਨ ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੇਰ੍ਮਂਥਨਂ ਕृਤਮ੍ ੧੨.
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੇ ਇਕੱਠਿਆਂ, ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਖੀਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਤੇ ਦੇਵਵਰਾਨ੍ਪ੍ਰਕੋਪਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਯਾਪ੍ਰਵਿ ਮੋਹਿਤਾਃ ਪੁਨਃ ੧੨.
ਫਿਰ, ਉਹ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਦੈਤ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਗਰ੍ਜ੍ਜਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਆਕ੍ਸ਼ਿਪਂਤਃ ਸੁਰਾਨ੍ਰਣੇ ੧੩.
ਫਿਰ ਉਹ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ।
ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤਦਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵੈਰੋਚਨਿਃ ਸਰ੍ਵਬਲੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮ੍ ੧੩.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਰੋਚਨ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ੍ਵਾਨਿ ਰੂਪਾਣਿ ਬਿਭ੍ਰਂਤਃ ਸਮਾਪੇਤੁਃ ਸ ਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ੧੩.
ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਸ਼੍ਵਾਨ੍ਕੇਚਿਤ੍ਸਮਾਰੂਢਾ ਦ੍ਵਿਪਾਨ੍ਕੇਚਿਤ੍ਤਥਾ ਪਰੇ ੧੩.
ਕੁਝ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਮਯੂਰਾਨ੍ਰਾਜਹਂਸਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਕ੍ਕੁਟਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪਰੇ ੧੩.
ਕੁਝ ਮੋਰਾਂ, ਰਾਜਹੰਸਾਂ ਤੇ ਕੁਝ ਮੁਰਗਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਗਜਾਨ੍ਖਰਾਨ੍ਪਰੇ ਚੈਵ ਸ਼ਕਟਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪਰੇ ੧੩.
ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ, ਗਧਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।