ਵਿਬਾਹੁਰ੍ਬਾਹੁਕੋ ਘੋਰਸ੍ਤਥਾ ਵੈ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ਯਥਾਕ੍ਰਮਂ ਚੋਪਵਿष੍ਟਾ ਰਾਹੁਃ ਕੇਤੁਸ੍ਤਥੈਵ ਚ॥ ੧੨.
ਵਿਬਾਹੁ, ਬਾਹੁਕ, ਘੋਰਾ, ਘੋਰਦਰਸ਼ਨ, ਰਾਹੂ ਤੇ ਕੇਤੂ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਵਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬੈਠ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਕੋਟਿਸਂਖ੍ਯਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪਂਕ੍ਤਿਰਾਸ੍ਥਿਤਾ॥ ੧੨.
ਉਹਨਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਕਤਾਰ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਯਾ ਤਦਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਅਮृਤਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ੧੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਸਭ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ।
ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਜ੍ਞਾਪਿਤਾਃ ਸਦ੍ਯੋ ਗृਹੀਤਕਲਸ਼ਾ ਤਦਾ ੧੨.
ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੁਚੇਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘੜੇ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਕਰਸ੍ਥੇਨ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਕਲਸ਼ੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਾ ੧੨.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਾਤਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਘੜਾ ਫੜ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਰਿਵੇषਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯਸੁਰਾਂਤਿਕਮ੍ ੧੨.
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਰੋਸਣ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਲੈ ਕੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੋਹਿਨੀ ਸਦ੍ਯ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਮਦੋਤ੍ਤਮਾ॥ ੧੨.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੋਹਿਨੀ — ਜੋ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ — ਤੁਰੰਤ ਬੋਲੀ।
ਏਤੇ ਹ੍ਯਤਿਥਯੋ ਜ੍ਞੇਯਾ ਧਰ੍ਮ੍ਮਸਰ੍ਵਸ੍ਵਸਾਧਨਾਃ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਭਵਤਾਂ ਚਾਦ੍ਯ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਮਾ ਵਿਲਂਬਥ॥ ੧੨.
ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਿਮਾਨ ਹਨ, ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਰ ਹਨ; ਅੱਜ ਇਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਯਾਦਾ ਹੋਵੇ — ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।
ਪਰੇषਾਮੁਪਕਾਰਂ ਚ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ ੧੨.
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਕੇਵਲਾਤ੍ਮੋਦਰਾਰ੍ਥਾਯ ਉਦ੍ਯੋਗਂ ਯੇ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤੇ ੧੨.
ਅਤੇ ਜੋ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਜਾਂ ਲਾਭ ਲਈ ਹੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਭਜਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯੈਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਵ੍ਰਤਾਃ ੧੨.
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਣਿਆਂ, ਇਹ ਵੰਡਣ ਦਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਰਤਂ ਦ੍ਰਿਤਾਃ ੧੨.
ਮਾਤਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਣ ਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਉਪਵਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਅਮृਤਾਰ੍ਥਂ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਮੋਹਿਨੀ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮ੍ਮਜ੍ਞਾ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ॥ ੧੨.
ਸਾਰੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਬੈਠ ਗਏ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ; ਮੋਹਿਨੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲ ਹੱਸ ਕੇ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਦੌ ਹ੍ਯਭ੍ਯਾਗਤਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਇਤਿ ਵੈ ਵੈਦਿਕੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ॥ ੧੨.
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੂਯਂ ਵੇਦਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਪਰਾਯਣਾਃ ਅਮृਤਂ ਹਿ ਮਹਾਭਾਗਾ ਬਲਿਮੁਖ੍ਯਾ ਵਦਂਤੁ ਭੋਃ॥ ੧੨.
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਦੱਸਣ ਕਿ ਅਮ੍ਰਿਤ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬਲਿਨੋਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਰੋਚਤੇ ੧੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਲੀ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹੀ ਕਰੋ।'
ਏਵਂ ਸਂਮਾਨਿਤਾ ਤੇਨ ਬਲਿਨਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾ ੧੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬਲੀ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਮਾਤਾ ਨੇ ਮਾਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਕਰਭੋਰੁਲਸਦ੍ਦृਕੂਲਾ ਸ਼੍ਰੋਣੀਤਟਾਲਸਗਤਿਰ੍ਮਵਿਹ੍ਵਲਾਂਗੀ ੧੨.
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮੋਟੀਆਂ ਰਾਨਾਂ, ਹਿਲਦੀਆਂ ਕੁਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕੰਬਦੇ ਅੰਗ ਸਨ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਚੱਲ ਪਈ।
ਤਦਾ ਤੁ ਦੇਵੀ ਪਰਿਵੇषਯਂਤੀ ਸਾ ਮੋਹਿਨੀ ਦੇਵਗਣਾਯ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ੧੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੋਹਿਨੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਪਰੋਸਿਆ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਤੇ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸੁਧਾਰਸਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤਯਾ ਪਰਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾ ੧੨.
ਫਿਰ ਉਸ ਪਰਮ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸੁੱਤ ਮਿਲਾਇਆ।
ਸਰ੍ਵੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਆਸਨਸ੍ਥਾ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਤੇ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸੁਧਾਰਸਂ ਦਤ੍ਤਂ ਪੀਡਿਤਾਸ਼੍ਚ ੧੨.
ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਜਿਵੇਂ ਬੈਠੇ ਰਹੇ, ਉਧਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਦੈਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਥਾਵਿਧਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਮੋਹਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ ੧੨.
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ,
ਦੇਵਾਨਾਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਅਮृਤਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤੌ ੧੨.
ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈਣ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆ ਗਏ।
ਯਦਾਮृਤਂ ਪਾਤੁਕਾਮੋ ਰਾਹੁਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਜਯਃ ੧੨.
ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜਿੱਤਣ ਔਖਾ ਸੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਲੱਗਾ,
ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਰਾਹੋਰ੍ਦੁਰ੍ਵਿਗ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ ਭ੍ਰਮਮਾਣਂ ਤਦਾ ਹ੍ਯਦ੍ਰੀਂਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਵੈ ਤਦਾ॥ ੧੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਹੂ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਾਦ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਲੋਕਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਿਤਸ਼੍ਚ ਤਦਾऽਭਵਤ੍ ੧੨.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਕੁੱਟੇ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਤੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ੧੨.
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੀਡਨਂ ਤਤ੍ਸਮੀਪੇਥ ਨਿਵਾਸ ਇਤਿ ਨਾਮ ਵੈ॥ ੧੨.
ਉਹ ਦੁੱਖ ਜੋ ਨੇੜੇ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਨਿਵਾਸ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਮਹਤਾਮਾਲਯਂ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਚ੍ਚਰਣਾਂਬੁਜਮ੍ ੧੨.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਥਾਂ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲ ਸਾਰੇ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ,
ਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਧੂਮਰੂਪੋऽਸਾਵਾਕਾਸ਼ੇ ਵਿਲਯਂ ਗਤਃ ੧੨.
ਕੇਤੂ, ਜੋ ਧੂੰਏਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।