ਮਦਿਰਾ ਵਿਜਯਾ ਭृਂਗੀ ਤਥਾ ਲਸ਼ੁਨਗृਂਜਨਾਃ ੧੧.
ਮਦਿਰਾ, ਵਿਜੈ, ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਲਸਣ ਤੇ ਹੀੰਗ ਵੀ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਨੈਕਪਦ੍ਯੇਨ ਤੀਰੇ ਨਦਨਦੀਪਤੇਃ ੧੧.
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯਮਾਨਾਦੁਦਧੇਸ੍ਤਦਾਸੀਤ੍ਸਾ ਦਿਵ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਭੁਵਨੈਕਨਾਥਾ ੧੧.
ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਰੀੜ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਹ ਦਿਵੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੈ, ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਆਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕੇਚਿਦਾਹੁਃ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਮृਦ੍ਧਿਮਾਜ੍ਞਾ ਮਥਾਸ਼ਾਮ੍ ੧੧.
ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਦਿਆ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਿੱਧੀ, ਧਨ, ਹੁਕਮ ਜਾਂ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਵਦਂਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਕੇਨਸਿਦ੍ਧਾਂਤਯੁਕ੍ਤਾਂ ਯਾਂ ਯੋਗਮਾਯਾਂ ਜ੍ਞਾਨਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤਾ ਯੇ॥ ੧੧.
ਸਾਰੇ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਿੱਧੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਯੋਗਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਾਯਾਂਤੀ ਸ਼ਨਕੈਸ੍ਤਦਾ ੧੧.
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸੁਸ੍ਮਿਤਾਂ ਸੁਦ੍ਵਿਜਾਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾਂ ਨਵਯੌਵਨਭੂषਣਾਮ੍ ੧੧.
ਉਹ ਮਧੁਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਦੀ, ਸਾਵਲੀ ਤੇ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਬਿਂਬੋष੍ਠੀਂ ਸੁਨਸਾਂ ਤਨ੍ਵੀਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾਮ੍ ੧੧.
ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਨੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਦੇਹ ਪਤਲੀ, ਗਰਦਨ ਨਾਜ਼ੁਕ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਸਨ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦੀਪੈਸ਼੍ਚ ਨੀਰਾਜਿਤਮੁਖਾਂਬੁਜਾਮ੍ ੧੧.
ਉਸਦਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਮੁਖ ਅਨੇਕ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੋਅਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਚ੍ਛਤ੍ਰੇਣਾਪਿ ਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍ ੧੧.
ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਛਤਰੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਾਂਡੁਰਂ ਗਜਮਾਰੂਢਾਂ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾਂ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ ੧੧.
ਉਹ ਫਿੱਕਾ ਹਾਥੀ ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਰਾਗ੍ਰੇ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਾਂ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ ੧੧.
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੰਦ ਫੜੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ।
ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਪਨ੍ਨਗਾਨ੍ ੧੧.
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਤੇ ਨਾਗ—all ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਆਲੋਕਿਤਾਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਨਿਃਸ਼੍ਰਿਕਾ ਜਾਤਾ ਯੇ ਸ਼੍ਰਿਯਾऽਨਵਲੋਕਿਤਾਃ॥ ੧੧.
ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰੀ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਪਈ, ਉਹ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਰਹਿ ਗਏ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਚ ਤਦਾ ਮੁਕੁਨ੍ਦਂ ਤਮਾਲਨੀਲਂ ਸੁਕਪੋਲਨਾਸਮ੍ ੧੧.
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਮਾਲ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਸਾਵਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗੱਲ-ਨੱਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨਿਹਾਰ ਰਹੀ ਸੀ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦੈਵ ਸਹਸਾ ਵਨਮਾਲਯਾਨ੍ਵਿਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਗਜਾਦਵਤਤਾਰ ਸੁਵਿਸ੍ਮਯਂਤੀ ੧੧.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆਈ।
ਵਾਮਾਂਗਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਦਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਸੋਪਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾ ਉਭੌ ੧੧.
ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਵੇਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਲੋਕਾਨਾਮੈਕਪਦ੍ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ੧੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪੂਰੀ ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵृਤੋ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤੇਨੈਵ ਸਂਵृਤਾ ੧੧.
ਮਹਾ-ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ।
ਸ਼ਂਖਾਸ਼੍ਚ ਪਟਹਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮृਦਂਗਾਨਕਗੋਮੁਖਾਃ ੧੧.
ਸ਼ੰਖ, ਪਟਾਹ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਤੇ ਗੋਮੁਖਾ ਵਾਦਯ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਬਭੂਵ ਗਾਯਕਾਨਾਂ ਚ ਗਾਯਨਂ ਸੁਮਹਤ੍ਤਦਾ ੧੧.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਗਾਇਕੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਚੀ ਹੋ ਗਈ।
ਏਵਂ ਵਾਦ੍ਯਪ੍ਰਭੇਦੈਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਹਰਿਮ੍ ੧੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦਯਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰਿ, ਜੋ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਤਥਾ ਜਗੁਰ੍ਨਾਰਦਤੁਂਬੁਰਾਦਯੋ ਗਂਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧ ਸਂਘਾਃ ੧੧.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਆਦਿ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਮ੍ ੧੨.
ਰਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਜਨਾਰਦਨ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ,
ਉਦਧੇਰ੍ਮਥ੍ਯਮਾਨਾਚ੍ਚ ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਸੁਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ੧੨.
ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲਾ ਉਹ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲਿਆ।
ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਪੂਰ੍ਣਕਲਸ਼ਂ ਸੁਧਾਯਾਃ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਵੈ ੧੨.
ਉਸ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭਰੀ ਹੋਈ ਘੜਾ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਹਰ੍ਤੁਕਾਮਾ ਬਲਾਦਿਵ ੧੨.
ਫਿਰ ਦੈਤ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਛੀਨਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਯਾਵਤ੍ਤਰਂਗਮਾਲਾਭਿਰਾਵृਤੋऽਭੂਦ੍ਭਿषਕ੍ਤਮਃ ੧੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੈਦ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਕਰਸ੍ਥਃ ਕਲਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹृਤਸ੍ਤੇਨ ਬਲਾਦਿਵ ੧੨.
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਜੋ ਘੜਾ ਸੀ, ਉਹ ਜਬਰ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਛੀਨ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਕਲਸ਼ਂ ਸੁਧਯਾ ਪੂਰ੍ਣਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੇ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ ੧੨.
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ।