ਤੈਰ੍ਯਾਚਿਤਾਸ੍ਤੇऽਤ੍ਰ ਸੁਰਾਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਦਦੁਸ਼੍ਚ ਤਾ ਗਾਃ ਸ਼ਿਵਤੋषਣਾਯ ੧੧.
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਓਥੇ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਪੁਣ੍ਯਾਹਂ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕਾਰਿਤਾਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਸੁਰਾਃ ੧੧.
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ।
ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾ ਮਮਂਥੁਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਮ੍ ੧੧.
ਫਿਰ ਸਾਰੇ, ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਰੀੜ੍ਹਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਰਿਜਾਤਸ਼੍ਚੂਤਃ ਸਂਤਾਨਕਸ੍ਤਥਾ ਮਮਂਥੁਰੁਗ੍ਰਂ ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵਂ ਬੁਧਾ॥ ੧੧.
ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ, ਪਾਰਿਜਾਤ, ਅੰਬ ਤੇ ਸੰਤਾਨਕ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਬਹੁਤ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਰੀੜ੍ਹਿਆ।
ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯਮਾਨਾਦੁਦਧੇਰਭਵਤ੍ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਮ੍ ੧੧.
ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਰੀੜ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਥੋਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਚੀਜ਼ ਨਿਕਲ ਆਈ।
ਸ੍ਵਕੀਯੇਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਭਾਸਯਂਤਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ੧੧.
ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਚਮਕ ਉਠੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾ ਦਦੁਸ੍ਤਂ ਵੈ ਕੌਸ੍ਤੁਭਂ ਵਿष੍ਣਵੇ ਤਦਾ ਮਮਂਥੁਃ ਪੁਨਰੇਵਾਬ੍ਧਿਂ ਗਰ੍ਜਂਤਸ੍ਤੇ ਬਲੋਤ੍ਕਟਾਃ॥ ੧੧.
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਹ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਫਿਰ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਰੀੜ੍ਹਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮਥ੍ਯਮਾਨਾਤ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੁਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ ੧੧.
ਫਿਰ, ਉਸ ਰੀੜ੍ਹਾਈ ਤੋਂ ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਾ ਨਾਂ ਦਾ ਅਚੰਭੀ ਘੋੜਾ ਨਿਕਲਿਆ।
ਤਥੈਵ ਗਜਰਤ੍ਨਂ ਚ ਚਤੁਃषष੍ਟ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ੧੧.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੌਂਸਠ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਰਤਨ ਵੀ ਨਿਕਲਿਆ।
ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਧ੍ਯਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਮਮਂਥਿਰੇ ੧੧.
ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਸਮੁੰਦਰ ਰੀੜ੍ਹਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮਦਿਰਾ ਵਿਜਯਾ ਭृਂਗੀ ਤਥਾ ਲਸ਼ੁਨਗृਂਜਨਾਃ ੧੧.
ਮਦਿਰਾ, ਵਿਜੈ, ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਲਸਣ ਤੇ ਹੀੰਗ ਵੀ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਨੈਕਪਦ੍ਯੇਨ ਤੀਰੇ ਨਦਨਦੀਪਤੇਃ ੧੧.
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯਮਾਨਾਦੁਦਧੇਸ੍ਤਦਾਸੀਤ੍ਸਾ ਦਿਵ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਭੁਵਨੈਕਨਾਥਾ ੧੧.
ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਰੀੜ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਹ ਦਿਵੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੈ, ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਆਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕੇਚਿਦਾਹੁਃ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਮृਦ੍ਧਿਮਾਜ੍ਞਾ ਮਥਾਸ਼ਾਮ੍ ੧੧.
ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਦਿਆ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਿੱਧੀ, ਧਨ, ਹੁਕਮ ਜਾਂ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਵਦਂਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਕੇਨਸਿਦ੍ਧਾਂਤਯੁਕ੍ਤਾਂ ਯਾਂ ਯੋਗਮਾਯਾਂ ਜ੍ਞਾਨਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤਾ ਯੇ॥ ੧੧.
ਸਾਰੇ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਿੱਧੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਯੋਗਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਾਯਾਂਤੀ ਸ਼ਨਕੈਸ੍ਤਦਾ ੧੧.
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸੁਸ੍ਮਿਤਾਂ ਸੁਦ੍ਵਿਜਾਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾਂ ਨਵਯੌਵਨਭੂषਣਾਮ੍ ੧੧.
ਉਹ ਮਧੁਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਦੀ, ਸਾਵਲੀ ਤੇ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਬਿਂਬੋष੍ਠੀਂ ਸੁਨਸਾਂ ਤਨ੍ਵੀਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾਮ੍ ੧੧.
ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਨੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਦੇਹ ਪਤਲੀ, ਗਰਦਨ ਨਾਜ਼ੁਕ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਸਨ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦੀਪੈਸ਼੍ਚ ਨੀਰਾਜਿਤਮੁਖਾਂਬੁਜਾਮ੍ ੧੧.
ਉਸਦਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਮੁਖ ਅਨੇਕ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੋਅਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਚ੍ਛਤ੍ਰੇਣਾਪਿ ਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍ ੧੧.
ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਛਤਰੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਾਂਡੁਰਂ ਗਜਮਾਰੂਢਾਂ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾਂ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ ੧੧.
ਉਹ ਫਿੱਕਾ ਹਾਥੀ ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਰਾਗ੍ਰੇ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਾਂ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ ੧੧.
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੰਦ ਫੜੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ।
ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਪਨ੍ਨਗਾਨ੍ ੧੧.
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਤੇ ਨਾਗ—all ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਆਲੋਕਿਤਾਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਨਿਃਸ਼੍ਰਿਕਾ ਜਾਤਾ ਯੇ ਸ਼੍ਰਿਯਾऽਨਵਲੋਕਿਤਾਃ॥ ੧੧.
ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰੀ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਪਈ, ਉਹ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਰਹਿ ਗਏ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਚ ਤਦਾ ਮੁਕੁਨ੍ਦਂ ਤਮਾਲਨੀਲਂ ਸੁਕਪੋਲਨਾਸਮ੍ ੧੧.
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਮਾਲ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਸਾਵਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗੱਲ-ਨੱਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨਿਹਾਰ ਰਹੀ ਸੀ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦੈਵ ਸਹਸਾ ਵਨਮਾਲਯਾਨ੍ਵਿਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਗਜਾਦਵਤਤਾਰ ਸੁਵਿਸ੍ਮਯਂਤੀ ੧੧.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆਈ।
ਵਾਮਾਂਗਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਦਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਸੋਪਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾ ਉਭੌ ੧੧.
ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਵੇਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਲੋਕਾਨਾਮੈਕਪਦ੍ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ੧੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪੂਰੀ ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵृਤੋ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤੇਨੈਵ ਸਂਵृਤਾ ੧੧.
ਮਹਾ-ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ।
ਸ਼ਂਖਾਸ਼੍ਚ ਪਟਹਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮृਦਂਗਾਨਕਗੋਮੁਖਾਃ ੧੧.
ਸ਼ੰਖ, ਪਟਾਹ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਤੇ ਗੋਮੁਖਾ ਵਾਦਯ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।