ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਾਯਾਪੁਤ੍ਰਮਜੀਵਯਤ੍ ੧੦.
ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਗਜਾਨਨੋ ਜਾਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਛਂਕਰਸ੍ਯ ਚ ੧੦.
ਫਿਰ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਵਾਲਾ ਮੁਖ ਵਾਲਾ ਜਨਮਿਆ।
ਆਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਾਮृਤੇਨੈਵ ਨਿਤ੍ਯਤृਪ੍ਤੋ ਨਿਰਾਮਯਃ ੧੦.
ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਅਤੇ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗਦਂਡਾਰ੍ਥਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਸ੍ਵਕੀਯਂ ਦਸ਼ਨਂ ਮਹਤ੍ ऋਦ੍ਧਿਸਿਦ੍ਧਿਦ੍ਵਯੇਨੈਵ ਏਕਤ੍ਵੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਃ॥ ੧੦.
ਉਸ ਨੇ ਯੋਗ ਦੰਡ ਲਈ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਦੰਦ ਉਖਾੜਿਆ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਰਿਧੀ ਤੇ ਸਿਧੀ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਵਿੱਚ ਸੋਭਾ ਪਾਈ।
ਯੇ ਤੇ ਗਣਾਸ਼੍ਚ ਵਿਘ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇऽਭ੍ਯਧਿਕਾ ਭੁਵਿ ੧੦.
ਉਹ ਗਣ ਤੇ ਵਿਘਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਧੇਰੇ ਹਨ,
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿ ਲੋਕਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣੀਮ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਮਲਂ ਲਿਂਗਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥਂ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ॥ ੧੦.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਸਵਭਾਵਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਗਣੈਃ ਸਾਦ੍ਧਂ ਤਥੈਵ ਚ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ੧੦.
ਉਹ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ,
ਮੁਮੋਹ ਚ ਪੁਨਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ੧੦.
ਫਿਰ ਉਹ ਭਟਕ ਗਿਆ, ਪਰ ਜਤਨ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੀ।
ਤਦਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰੈਵ ਲੋਕਸਂਹਾਰਕਾਰਕਮ੍ ੧੦.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਾਰਣ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪ੍ਰੇਤਤੁਲ੍ਯਾਨਿ ਲਿਂਗਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਕਾਨਿ ਚ ੧੦.
ਉਸ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗਾਂ ਰੂਪ ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵੇਖੇ।
ਲੀਯਂਤੇ ਚ ਵਿਲੀਯਂਤੇ ਮਹੇਸ਼ੇ ਲਿਂਗਰੂਪਿਣਿ ੧੦.
ਉਹ ਸਭ ਮਹੇਸ਼, ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਲਿਂਗਂ ਚ ਸਂਛਨ੍ਨਂ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਮਦृਸ਼੍ਯਤ ੧੦.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਢੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਂ ਲੋਕਂ ਜਗਦੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍ ੧੦.
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਆਸਰੇ ਸੀ।
ਤਦੋਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਗਣਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਗਣੈਃ ਸਹ ੧੦.
ਫਿਰ, ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬੋਲਿਆ।
ਨਮਾਮਿ ਦੇਵਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤਂ ਜ੍ਞਾਨਰੂਪਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਪਰਂ ਪਰਮਂਜ੍ਯੋਤਿਰੂਪਮ੍ ੧੦.
ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਿਆਨ ਸਰੂਪ, ਸ਼ਾਂਤ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਪਰਮ ਜੋਤਿ ਰੂਪ ਹੈ।
ਧੂਮਾਤ੍ਪਰਮਯੋਵਹ੍ਨਿਰ੍ਧੂਮਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਭਾਸਤੇ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਂਤਰ੍ਗਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮਾਯਾਵ੍ਯਕ੍ਤਿਰਿਤੀਯਸੇ॥ ੧੦.
ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਪਰੇ ਅੱਗ ਵੀ ਧੂੰਏ ਵਾਲੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਗਵਨ੍ਸ੍ਵਮਾਯਯਾ ਸृਜਸ੍ਯਥੋਲੁਂਪਸਿ ਪਾਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ੧੦.
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਯਥਾ ਪੁਰਾਸੀਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਾਥੋऽਸਿ ਚਰਾਚਰਾਤ੍ਮਾ ੧੦.
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੇ ਚਲਦੇ-ਅਚਲਦੇ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤੋ ਗਣੇਸ਼ੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ਭੂਤਭਾਵਨਃ ੧੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਣੇਸ਼ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਭਗਵਾਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਆਦਰ ਪਾਇਆ।
ਲਿਂਗਰੂਪੇਣ ਤਦ੍ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਵਿਮਲਂ ਚਾਕਰੋਤ੍ਤਦਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍ਯੇਵ ਕृਪਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਤਃ॥ ੧੦.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ; ਉਸ ਪਲ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪਰਮ ਦਇਆ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੁਰੇਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸਹਰ੍षਯਃ ਉਤ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਦ੍ਰਾਪਰਿਗਤਾ ਇਵ॥ ੧੦.
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇੰਦਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ — ਉਹ ਸਭ ਜਿਵੇਂ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗੇ ਹੋਏ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਵਿਸ੍ਮਯੇਨ ਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਜਾਤਸਾਧ੍ਵਸਾਃ ੧੦.
ਉਹ ਸਭ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਏ ਤੇ ਨਵੀਂ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਕ੍ਵ ਕਾਲਕੂਟਂ ਸੁਮਹਦ੍ਯੇਨ ਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤਾ ਵਯਮ੍ ੧੦.
ਕਾਲਕੂਟ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਭੱਜ ਗਏ ਸੀ?
ਇਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤਾਸ੍ਤਦਾ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਇਦਮੂਚੁਃ ਸਮੇਧਿਤਾ॥ ੧੦.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕੇਨੇਦਂ ਕਾਰਿਤਂ ਵਿष੍ਣੋ ਨ ਵਿਦਾਮੋऽਲ੍ਪਮੇਧਸਃ ੧੦.
ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ? ਅਸੀਂ ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਜਾਣਦੇ ਨਹੀਂ।
ਸਮਾਧਿਮਗਮਨ੍ਸਰ੍ਵੇऽਪ੍ਯੇਕਾਗ੍ਰਮਨਸਸ੍ਤਦਾ ੧੦.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸਭ ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗ ਗਏ।
ਤਦਾਤ੍ਮਨਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਲਿਂਗਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵਿ ਬੁਧਾਦਯਃ ੧੦.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲਿੰਗ ਦੇਖਿਆ।
ਆਤ੍ਮਨਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੋਗਿਨਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ॥ ੧੦.
ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਲਿਂਗਮੇਵ ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਲਿਂਗਮੇਵ ਪਰਂ ਤਪਃ ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲਿਂਗਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਯਚ੍ਚ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ॥ ੧੦.
ਲਿੰਗ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਹੈ; ਲਿੰਗ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਂਤੋ ਹਿ ਤਦਾ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ਸਲੋਕਪਾਲਾ ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸਾਕਮ੍ ੧੦.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।