ਕੇਵਲੋਦ੍ਯਮਸਂਵੀਤਾ ਮਮਂਥੁਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਮ੍ ੯.
ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਦੇ ਰਹੇ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦਹਨੇ ਪ੍ਰੌਢਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਹਂਤੁਂ ਦਿਵੌਕਸਃ ਗ੍ਰਸਿਤੁਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਕਾਲਕੂਟਂ ਸਮਭ੍ਯਯਾਤ੍॥ ੯.
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਵਿਚ, ਕਾਲਕੂਟਾ ਆਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬृਹਂਤਂ ਸ੍ਵਕਰਸ੍ਥਮੋਜਸਾ ਤਂ ਸਰ੍ਪਰਾਜਂ ਸਹ ਪਰ੍ਵਤੇਨ ੯.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਰਬਤ ਸਮੇਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸਰਪ-ਰਾਜਾ ਦੇਖਿਆ।
ਤਥੈਵ ਸਰ੍ਵ ऋषਯੋ ਭृਗ੍ਵਾਦ੍ਯਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ ੯.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ, ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਸਤ੍ਯਲੋਕਂ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੁਗੁਣਾ ਨੋਦਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ਦੇਵਾ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮਿ ਵਃ॥ ੯.
ਸਾਰੇ ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ; ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਭृਗੁਣੋਕ੍ਤਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਲਕੂਟਵਿषਾਰ੍ਦ੍ਦਿਤਾਃ ੯.
ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਲਕੂਟ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾ ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਂ ਵੈ ਕਾਲਕੂਟਂ ਪ੍ਰਭੋਜ੍ਜਵਲਮ੍ ਤੇषਾਂ ਸ਼ਪਿਤੁਮਾਰੇਭੇ ਨਾਰਦੇਨ ਨਿਵਾਰਿਤਃ॥ ੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਕਾਲਕੂਟ ਜ਼ਹਿਰ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਦੇਵਾਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭੋਯਮੁਦ੍ਯਤਃ ੯.
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਕਿਹੜਾ ਗਲਤ ਕੰਮ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਇਹ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਹੋਈ?
ਤਤੋ ਦੇਵੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਵੇਦੋਪਨਿषਦੈਸ੍ਤਥਾ ੯.
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵੇਦ-ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ—
ਤਤਸ਼੍ਚਿਂਤਾਨ੍ਵਿਤਾ ਦੇਵਾ ਇਦਮੂਚੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ੯.
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਦਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ੯.
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਸ਼੍ਚਰ੍षਿਗਣਾਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਪਰੇਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषਂ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਮੀਸ਼ਮ੍ ੯.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ, ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਂ ਸੁਮਹਤ੍ਕਾਲਕੂਟਂ ਸਮਭ੍ਯਯਾਤ੍ ੯.
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਕਾਲਕੂਟ ਜ਼ਹਿਰ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਗਿਆ ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਕਾਲਕੂਟਾਗ੍ਨਿਨਾ ਦਗ੍ਧੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਗੁਹਾਸ਼ਯਃ ੯.
ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕਾਲਕੂਟ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਚ ਸੁਨੀਲਂ ਚ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍ ੯.
ਵੈਕੁੰਠ ਅਤੇ ਸੁਨੀਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ—
ਅष੍ਟਾਵਰਣਸਂਵੀਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ ੯.
ਅੱਠ ਪਰਤਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ—
ਨੋਭੂਮਿਰ੍ਨ ਜਲਂ ਚਾਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਨਭਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਕੋਪਾਤ੍ਸਂਜਾਤਂ ਤਦਾ ਭਸ੍ਮਾਕੁਲਂ ਜਗਤ੍॥ ੯.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਧਰਤੀ ਸੀ, ਨਾ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਹਵਾ, ਨਾ ਆਕਾਸ਼; ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਦੁਨੀਆ ਰਾਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਥਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ੧੦.
ਬ੍ਰਹਮਣ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ—ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਹਨ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਾਂਤਰਤਃ ਕਿਂ ਤੁ ਰੁਦ੍ਰਂ ਮਨ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍ ੧੦.
ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ।
ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਂ ਰੁਦ੍ਰਕੋਪਾਤ੍ਕਥਂ ਸृष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਾ ੧੦.
ਜਦ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਚਨਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ?
ਅਨ੍ਯੇ ਸੁਰਾ ਸੁਰਾਃ ਕੁਤ੍ਰ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾ ਲਯਂ ਗਤਾਃ ੧੦.
ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਖ ਹੋ ਕੇ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ?
ਵ੍ਯਾਸਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਕਲਂ ਵੇਤ੍ਥ ਤ੍ਵਂ ਨਾਪਰੋ ਹਿ ਤਤ੍ ੧੦.
ਵਿਆਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਇਤਿ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਭਿਃ ੧੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਯਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾ ਦੇਵਾ ਵਿषਾਗ੍ਨਿਨਾ ਤਦਾ ਵਿਜ੍ਞਾਪਿਤਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਹੇਰਂਬੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ॥ ੧੦.
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਏ, ਤਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੇਰੰਬ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ।
ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ ਹੇ ਸ੍ਥਾਣੋ ਹ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ੧੦.
ਹੇ ਰੁਦ੍ਰਾ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਹੇ ਸਥਾਣੂ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਭਯੇਨ ਮਤਿ ਮੋਹਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਰ੍ਚ੍ਚਯਂਤਿ ਚ ਮਾਮਪਿ ੧੦.
ਡਰ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਾ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਮੈਨੂੰ।
ਏਵਮਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤਸ੍ਤੇਨ ਪਿਨਾਕੀ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ ੧੦.
ਉਸ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਪਿਨਾਕੀ, ਜੋ ਵੱਛ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਆਇਆ।
ਲਿਂਗਰੂਪੋऽਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਂਭੁਰ੍ਨਿਰਾਕਾਰੋ ਨਿਰਾਮਯਃ ੧੦.
ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਬਿਨਾ ਰੂਪ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਦੁੱਖ ਦੇ, ਬੋਲਿਆ।
ਹੇਰਂਬ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਤਃ ੧੦.
ਹੇਰੰਬ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਕਰੋਤ੍ਯਹਂਕਾਰਃ ਪ੍ਰਲਯੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਮੇਵ ਚ ੧੦.
ਅਹੰਕਾਰ ਹੀ ਰੱਖ-ਰਖਾਵ, ਨਾਸ ਅਤੇ ਉਤਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।