ਸਰਤ੍ਨਂ ਵਰ੍ਤੁਲਾਕਾਰਂ ਸ੍ਥੂਲਂ ਚੈਵ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍ ੯.
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਗੋਲ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਹਾੜ ਸੀ।
ਚਂਦਨੈਃ ਪਾਰਿਜਾਤੈਸ਼੍ਚ ਨਾਗਪੁਨ੍ਨਾਗਚਂਪਕੈਃ ੯.
ਉਹ ਪਹਾੜ ਚੰਦਨ, ਪਾਰਿਜਾਤ, ਨਾਗ, ਪੁੰਨਾਗ ਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਹਾਸ਼ੈਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ ੯.
ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ,
ਅਦ੍ਰੇ ਸੁਰਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੁਮਿਹ ਚਾਗਤਾਃ ੯.
ਕਿਹਾ, 'ਪਹਾੜ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ੈਲੋ ਦਵੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸ ਮਂਦਰਃ ੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਰੂਪੇਣ ਰੂਪੀ ਸ ਪਰ੍ਵਤੋ ਮਂਦਰਾਚਲਃ ੯.
ਉਹ ਪਹਾੜ ਮੰਦਰਾਚਲ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉੱਭਰ ਆਇਆ।
ਤਦਾ ਬਲਿਰੁਵਾਚੇਦਂ ਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਸਦृਸ਼ਂ ਵਚਃ ੯.
ਫਿਰ ਬਲੀ ਨੇ ਮੌਕੇ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਹ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਮਂਦਰਾਚਲ ੯.
'ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ।'
ਤਥੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ ੯.
ਉਹ ਪਹਾੜ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਛੇਦਿਤੌ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤਪਰ੍ਵਣਾ ੯.
'ਤੇਰੇ ਦੋ ਪੱਖ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ।'
ਤਦਾ ਦੇਵਾਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਮਹਾਚਲਮ੍ ੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ,
ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵਂ ਨੇਤੁਕਾਮਾ ਹ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਤਤੋऽਭਵਨ੍ ੯.
ਉਸ ਨੂੰ ਖੀਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਵਿਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੇ।
ਕੇਚਿਦ੍ਭਗ੍ਨਾ ਮृਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਨ੍ਮੂਰ੍ਛਾਪਰਾ ਭਵਨ੍ ੯.
ਕੁਝ ਟੁੱਟ ਕੇ ਮਰ ਗਏ, ਕੁਝ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ੇਵਂ ਭਗ੍ਨੋਦ੍ਯਮਾ ਜਾਤਾ ਅਸੁਰਾਃਸੁਰਦਾਨਵਾਃ ੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਥੱਕ ਕੇ ਹਾਰ ਗਏ।
ਰਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ ੯.
'ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀ ਸਦਾ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋ ਹਰਿਸ੍ਤਦਾ ੯.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਲੀਲਯਾ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮੁਤ੍ਤਭ੍ਯਾਰੋਪਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ੯.
ਉਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਪਰਬਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਰਬਤ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਠਾ ਕੇ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਂ ਤਟਮ੍ ੯.
ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਉਠ ਕੇ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸ੍ਵਾਗਤ੍ਯ ਅਸੁਰੈਃ ਸਹ ੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਮਂਥਾਨਂ ਮਂਦਰਂ ਚੈਵ ਵਾਸੁਕਿਂ ਰਜ੍ਜੁਮੇਵ ਚ ੯.
ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਮਥਣ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜ ਵਜੋਂ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਰੱਸੇ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੇਰ੍ਮਥ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤੋ ਹਿ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਉਦ੍ਧृਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍॥ ੯.
ਜਦੋਂ ਦੂਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰਬਤ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮੁੜ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਲੱਗਾ।
ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਮਾਣਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ੈਲੋ ਨੋਦਿਤਃ ਸੁਰਦਾਨਵੈਃ ੯.
ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਉਹ ਡੁੱਬਿਆ ਨਹੀਂ।
ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਰਾਧਾਰੋ ਮਂਦਰਸ੍ਯ ਚ ੯.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਪਰਬਤ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਮਂਥੁਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਮ੍ ੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਿਆ।
ਪृष੍ਠਕਂਠੋਰੁਜਾਨ੍ਵਂਤਃ ਕਮਠਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਉਭਯੋਰ੍ਘਰ੍षਣਾਦੇਵ ਵਡਵਾਗ੍ਨਿਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ॥ ੯.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਕਛੂਏ ਦੀ ਪਿੱਠ, ਗਲ, ران ਅਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਦੀ ਘਸਾਈ ਨਾਲ ਅੱਗ ਉੱਠੀ।
ਹਲਾਹਲਂ ਚ ਸਂਜਾਤਂ ਤਦॄष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਦੇਨ ਹਿ ੯.
ਹਲਾਹਲ ਜ਼ਹਿਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਥਨਂ ਚਾਬ੍ਧੇਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਰਧੁਨਾऽਖਿਲੈਃ ਤਦ੍ਵਿਸ੍ਮृਤਿਂ ਚ ਵੋਯਾਤਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਯਤ੍ਕृਤਮ੍॥ ੯.
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣਾ ਛੱਡ ਦੋ; ਵਿਰਭਦਰ ਦੀ ਕੀਤੀ ਕਾਰਵਾਈ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਭੁੱਲ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਿਵਃ ਸ੍ਮਰ੍ਯਤਾਂ ਚਾਸ਼ੁ ਦੇਵਾਃ ਪਰਃ ਪਰਾਣਾਮਪਿ ਵਾ ਪਰਸ਼੍ਚ ੯.
ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਛੇਤੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਤੇ ਮਥ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਸਾਧਕਾਃ ੯.
ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਥਣ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਉਪਦੇਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ਨੋਪਦੇਸ਼੍ਯਾਃ ਕਦਾਚਨ ੯.
ਕਈ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੇ।