ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਾਨਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਬਲੇ ੯.
ਹੇ ਵੀਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਬਲੀ—
ਗਤਾਨਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸਾਗਰੇ ਪਤਿਤਾਨਿ ਵੈ ੯.
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਸਮਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਗੁਆਚ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਚੋਦ੍ਧਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯ ਰਤ੍ਨਾਨਾਮਿਹ ਸਾਗਰਾਤ੍ ੯.
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਲਈ, ਹੇ ਦੈਤਿਆ—
ਬਲਿਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸੁਰਸੂਦਨਃ ੯.
ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾ ਨਭੋਗਤਾ ਵਾਣੀ ਮੇਘਗਂਭੀਰਨਿਃਸ੍ਵਨਾ ੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ।
ਭਵਤਾਂ ਬਲਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ॥ ੯.
ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਦੇ ਬਲ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਮਂਦਰਂ ਚੈਵ ਮਂਥਾਨਂ ਰਜ੍ਜੁਂ ਕੁਰੁਤ ਵਾਸੁਕਿਮ੍ ੯.
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਣ ਵਾਲਾ ਡੰਡਾ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਵਜੋਂ ਵਰਤੋ।
ਨਭੋਗਤਾਂ ਚ ਤਾਂ ਵਾਣੀਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਥ ਤਦਾਃਸੁਰਾਃ ੯.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਆਈ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ—
ਪਾਤਾਲਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦਾ ਤੇऽਥ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕੋਟਿਸਂਖ੍ਯਾਕਾਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ੯.
ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਵਿਚ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇੰਨੇ ਹੀ ਸਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਰਤ੍ਨਂ ਵਰ੍ਤੁਲਾਕਾਰਂ ਸ੍ਥੂਲਂ ਚੈਵ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍ ੯.
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਗੋਲ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਹਾੜ ਸੀ।
ਚਂਦਨੈਃ ਪਾਰਿਜਾਤੈਸ਼੍ਚ ਨਾਗਪੁਨ੍ਨਾਗਚਂਪਕੈਃ ੯.
ਉਹ ਪਹਾੜ ਚੰਦਨ, ਪਾਰਿਜਾਤ, ਨਾਗ, ਪੁੰਨਾਗ ਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਹਾਸ਼ੈਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ ੯.
ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ,
ਅਦ੍ਰੇ ਸੁਰਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੁਮਿਹ ਚਾਗਤਾਃ ੯.
ਕਿਹਾ, 'ਪਹਾੜ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ੈਲੋ ਦਵੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸ ਮਂਦਰਃ ੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਰੂਪੇਣ ਰੂਪੀ ਸ ਪਰ੍ਵਤੋ ਮਂਦਰਾਚਲਃ ੯.
ਉਹ ਪਹਾੜ ਮੰਦਰਾਚਲ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉੱਭਰ ਆਇਆ।
ਤਦਾ ਬਲਿਰੁਵਾਚੇਦਂ ਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਸਦृਸ਼ਂ ਵਚਃ ੯.
ਫਿਰ ਬਲੀ ਨੇ ਮੌਕੇ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਹ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਮਂਦਰਾਚਲ ੯.
'ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ।'
ਤਥੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ ੯.
ਉਹ ਪਹਾੜ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਛੇਦਿਤੌ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤਪਰ੍ਵਣਾ ੯.
'ਤੇਰੇ ਦੋ ਪੱਖ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ।'
ਤਦਾ ਦੇਵਾਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਮਹਾਚਲਮ੍ ੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ,
ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵਂ ਨੇਤੁਕਾਮਾ ਹ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਤਤੋऽਭਵਨ੍ ੯.
ਉਸ ਨੂੰ ਖੀਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਵਿਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੇ।
ਕੇਚਿਦ੍ਭਗ੍ਨਾ ਮृਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਨ੍ਮੂਰ੍ਛਾਪਰਾ ਭਵਨ੍ ੯.
ਕੁਝ ਟੁੱਟ ਕੇ ਮਰ ਗਏ, ਕੁਝ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ੇਵਂ ਭਗ੍ਨੋਦ੍ਯਮਾ ਜਾਤਾ ਅਸੁਰਾਃਸੁਰਦਾਨਵਾਃ ੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਥੱਕ ਕੇ ਹਾਰ ਗਏ।
ਰਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ ੯.
'ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀ ਸਦਾ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋ ਹਰਿਸ੍ਤਦਾ ੯.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਲੀਲਯਾ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮੁਤ੍ਤਭ੍ਯਾਰੋਪਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ੯.
ਉਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਪਰਬਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਰਬਤ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਠਾ ਕੇ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਂ ਤਟਮ੍ ੯.
ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਉਠ ਕੇ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸ੍ਵਾਗਤ੍ਯ ਅਸੁਰੈਃ ਸਹ ੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਮਂਥਾਨਂ ਮਂਦਰਂ ਚੈਵ ਵਾਸੁਕਿਂ ਰਜ੍ਜੁਮੇਵ ਚ ੯.
ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਮਥਣ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜ ਵਜੋਂ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਰੱਸੇ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।