ਤ੍ਵਮਾਗਤੋਸਿ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਨ੍ਨ ਵੇਦ੍ਮਯਹਮ੍॥ ੯.
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ੯.
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਹੁਤ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਿਆ।
ਬਲੇ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯਵਿਚਾਰਣਾਮ੍ ੯.
ਬਲੀ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਨਹੀਂ?
ਸ਼ਰਣਾਗਤਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਂ ਚ ਰੋਗਿਣਂ ਵृਦ੍ਧਮੇਵ ਚ ੯.
ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰੋਗੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ—
ਸ਼ਰਣਾਗਤਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਆਗਤਸ੍ਤਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨਾਰਦੇਨ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍॥ ੯.
‘ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ’ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਖੀ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਪਰਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯਵਿਚਾਰਣਾਮ੍ ਲੋਕਪਾਲੈਃ ਸਮੇਤਂ ਚ ਤਥਾ ਸੁਰਗਣੈਃ ਸਹ॥ ੯.
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਹੀ ਤੇ ਗਲਤ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਹ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਵੈ ੯.
ਪੂਰੀ ਯਕੀਨ ਲਈ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰਤ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਪਣਾਏ ਗਏ।
ਏਵਂ ਸ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਪਰਾਯਣਃ ੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਜੁਟਿਆ ਰਹਿਆ।
ਏਵਂ ਨਿਵਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਤਲੇऽਪਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਵਚਨਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ॥ ੯.
ਸੁਤਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਸਭਾਮਧ੍ਯ ਆਸੀਨੋ ਦੇਵਰਾਟ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ ੯.
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪ ਸਭਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਾਨਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਬਲੇ ੯.
ਹੇ ਵੀਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਬਲੀ—
ਗਤਾਨਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸਾਗਰੇ ਪਤਿਤਾਨਿ ਵੈ ੯.
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਸਮਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਗੁਆਚ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਚੋਦ੍ਧਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯ ਰਤ੍ਨਾਨਾਮਿਹ ਸਾਗਰਾਤ੍ ੯.
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਲਈ, ਹੇ ਦੈਤਿਆ—
ਬਲਿਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸੁਰਸੂਦਨਃ ੯.
ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾ ਨਭੋਗਤਾ ਵਾਣੀ ਮੇਘਗਂਭੀਰਨਿਃਸ੍ਵਨਾ ੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ।
ਭਵਤਾਂ ਬਲਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ॥ ੯.
ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਦੇ ਬਲ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਮਂਦਰਂ ਚੈਵ ਮਂਥਾਨਂ ਰਜ੍ਜੁਂ ਕੁਰੁਤ ਵਾਸੁਕਿਮ੍ ੯.
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਣ ਵਾਲਾ ਡੰਡਾ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਵਜੋਂ ਵਰਤੋ।
ਨਭੋਗਤਾਂ ਚ ਤਾਂ ਵਾਣੀਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਥ ਤਦਾਃਸੁਰਾਃ ੯.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਆਈ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ—
ਪਾਤਾਲਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦਾ ਤੇऽਥ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕੋਟਿਸਂਖ੍ਯਾਕਾਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ੯.
ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਵਿਚ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇੰਨੇ ਹੀ ਸਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਰਤ੍ਨਂ ਵਰ੍ਤੁਲਾਕਾਰਂ ਸ੍ਥੂਲਂ ਚੈਵ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍ ੯.
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਗੋਲ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਹਾੜ ਸੀ।
ਚਂਦਨੈਃ ਪਾਰਿਜਾਤੈਸ਼੍ਚ ਨਾਗਪੁਨ੍ਨਾਗਚਂਪਕੈਃ ੯.
ਉਹ ਪਹਾੜ ਚੰਦਨ, ਪਾਰਿਜਾਤ, ਨਾਗ, ਪੁੰਨਾਗ ਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਹਾਸ਼ੈਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ ੯.
ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ,
ਅਦ੍ਰੇ ਸੁਰਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੁਮਿਹ ਚਾਗਤਾਃ ੯.
ਕਿਹਾ, 'ਪਹਾੜ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ੈਲੋ ਦਵੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸ ਮਂਦਰਃ ੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਰੂਪੇਣ ਰੂਪੀ ਸ ਪਰ੍ਵਤੋ ਮਂਦਰਾਚਲਃ ੯.
ਉਹ ਪਹਾੜ ਮੰਦਰਾਚਲ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉੱਭਰ ਆਇਆ।
ਤਦਾ ਬਲਿਰੁਵਾਚੇਦਂ ਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਸਦृਸ਼ਂ ਵਚਃ ੯.
ਫਿਰ ਬਲੀ ਨੇ ਮੌਕੇ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਹ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਮਂਦਰਾਚਲ ੯.
'ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ।'
ਤਥੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ ੯.
ਉਹ ਪਹਾੜ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਛੇਦਿਤੌ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤਪਰ੍ਵਣਾ ੯.
'ਤੇਰੇ ਦੋ ਪੱਖ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ।'