ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਮਾਗਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਇਂਦ੍ਰਸੇਨੋ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ ੯.
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਇੰਦਰਸੇਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਨਾਰਦੇਨ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਬਲਿਸ਼੍ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ ੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬਲੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਨੂੰ
ऋषੇਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਵਚਨਾਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਮਨ੍ਯੁਰ੍ਬਲਿਸ੍ਤਦਾ ੯.
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨੇਨ ਦृष੍ਟੋऽਸੌ ਲੋਕਪਾਲੈਃ ਸਮਾਵृਤਃ ੯.
ਉਹ ਇੰਦਰਸੇਨ ਵਲੋਂ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਸ੍ਮਾਦਿਹਾਗਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਸੁਤਲਂ ਪ੍ਰਤਿ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍॥ ਤਸ੍ਯੈਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਉਵਾਚਤਮ੍.। ੯.
ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਸੁਤਲ ਤੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵਯਂ ਕਸ਼੍ਯਪਦਾਯਾਦਾ ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਥੈਵ ਚ ੯.
ਅਸੀਂ ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ਜ ਹੋ।
ਮਮ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਨੀਤਂ ਦੈਵਵਸ਼ਾਤ੍ਤਵਯਾ ਗਤਾਨਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਯਤ੍ਨਾਨੀਤਾਨਿ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ॥ ੯.
ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਉਸੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਮਰ੍ਸ਼ਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੇਣ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ ੯.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤੁ ਮੇ ਬਤ ਉਕ੍ਤੇਨ ਜਾਨੇ ਨ ਚ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ ੯.
ਪਰ, ਹਾਏ, ਮੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਦਾਂ ਵਰਃ ੯.
ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ,
ਤ੍ਵਮਾਗਤੋਸਿ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਨ੍ਨ ਵੇਦ੍ਮਯਹਮ੍॥ ੯.
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ੯.
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਹੁਤ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਿਆ।
ਬਲੇ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯਵਿਚਾਰਣਾਮ੍ ੯.
ਬਲੀ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਨਹੀਂ?
ਸ਼ਰਣਾਗਤਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਂ ਚ ਰੋਗਿਣਂ ਵृਦ੍ਧਮੇਵ ਚ ੯.
ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰੋਗੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ—
ਸ਼ਰਣਾਗਤਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਆਗਤਸ੍ਤਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨਾਰਦੇਨ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍॥ ੯.
‘ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ’ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਖੀ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਪਰਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯਵਿਚਾਰਣਾਮ੍ ਲੋਕਪਾਲੈਃ ਸਮੇਤਂ ਚ ਤਥਾ ਸੁਰਗਣੈਃ ਸਹ॥ ੯.
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਹੀ ਤੇ ਗਲਤ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਹ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਵੈ ੯.
ਪੂਰੀ ਯਕੀਨ ਲਈ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰਤ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਪਣਾਏ ਗਏ।
ਏਵਂ ਸ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਪਰਾਯਣਃ ੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਜੁਟਿਆ ਰਹਿਆ।
ਏਵਂ ਨਿਵਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਤਲੇऽਪਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਵਚਨਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ॥ ੯.
ਸੁਤਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਸਭਾਮਧ੍ਯ ਆਸੀਨੋ ਦੇਵਰਾਟ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ ੯.
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪ ਸਭਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਾਨਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਬਲੇ ੯.
ਹੇ ਵੀਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਬਲੀ—
ਗਤਾਨਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸਾਗਰੇ ਪਤਿਤਾਨਿ ਵੈ ੯.
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਸਮਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਗੁਆਚ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਚੋਦ੍ਧਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯ ਰਤ੍ਨਾਨਾਮਿਹ ਸਾਗਰਾਤ੍ ੯.
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਲਈ, ਹੇ ਦੈਤਿਆ—
ਬਲਿਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸੁਰਸੂਦਨਃ ੯.
ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾ ਨਭੋਗਤਾ ਵਾਣੀ ਮੇਘਗਂਭੀਰਨਿਃਸ੍ਵਨਾ ੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ।
ਭਵਤਾਂ ਬਲਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ॥ ੯.
ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਦੇ ਬਲ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਮਂਦਰਂ ਚੈਵ ਮਂਥਾਨਂ ਰਜ੍ਜੁਂ ਕੁਰੁਤ ਵਾਸੁਕਿਮ੍ ੯.
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਣ ਵਾਲਾ ਡੰਡਾ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਵਜੋਂ ਵਰਤੋ।
ਨਭੋਗਤਾਂ ਚ ਤਾਂ ਵਾਣੀਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਥ ਤਦਾਃਸੁਰਾਃ ੯.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਆਈ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ—
ਪਾਤਾਲਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦਾ ਤੇऽਥ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕੋਟਿਸਂਖ੍ਯਾਕਾਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ੯.
ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਵਿਚ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇੰਨੇ ਹੀ ਸਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।