ਮਂਦੁਰਾਸ੍ਵਸ੍ਯ ਰਮ੍ਯਾਸੁ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਯਃ
ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਅਸਥਬਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਯਾਮ੍ਯਂ ਮਹਿषਮਾਨੀਯ ਸ਼ਕਟੇ ਸੋऽਭ੍ਯਵਾਹਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਮੱਝ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪ੍ਸਰਃਸਂਘਮਖਿਲਮਾਤ੍ਮਸੇਵਾਰ੍ਥਮਾਨਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਸਾਰੀ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਬੁਲਾ ਲਈ।
ਅਨਾਹृਤਂ ਪੁਨਰ੍ਹਰ੍ਤੁਂ ਨ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ੍ਯਤਿ ਕੋਪਵਾਨ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜਦ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਚੀਜ਼ ਵਾਪਸ ਨਾ ਲੈ ਲਵੇ, ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਪੂਜਯਂਤਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਨਾਨ੍ਯਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਾਮਹੇ ਗਤਿਮ੍ 1.3.1.10.
ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਦੁਰ੍ਜਯੋऽਯਂ ਵਰੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਬਲਿਨਾਮਪਿ
ਇਹ ਦੈਤ ਸਭ ਮਹਾਨ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਹੀਰੋ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਸ਼ृਂਗਾਹਤਃ ਸਿਂਧੁਰ੍ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਜਿਤਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਮੁੰਦਰ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸ਼ृਂਗਾਗ੍ਰੇਣ ਮਹੋਦ੍ਧਤਃ
ਵੱਡਾ ਘਮੰਡੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਦੇ ਆਗੇ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਤੁਲਂ ਤਸ੍ਯ ਬਲਮਨ੍ਯਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸ਼ਂਭੁਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪਰਾ ਸੇਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪੇਣਾਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।
ਨ ਜਾਨੀਮੋ ਵਯਂ ਦੇਵਿ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛਂਭੁਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਅਸੀਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਭਯਾਰ੍ਤਾਨਾਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕਹੇ ਸੁਭ ਅੱਖਰ ਸੁਣ ਕੇ,
ਸ਼ਰਣਾਗਤਸਂਤ੍ਰਾਣਂ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਯਾ ਮਯਾ
ਮੈਂ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹਾਂ, ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਉਪਾਯੇਨ ਸਮਾਕृष੍ਯ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਮੈਂ ਉਪਾਏ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗੀ।
ਧਰ੍ਮਗੇ ਧਰ੍ਮਭੇਤ੍ਤਾਰਃ ਸ਼ਲਭਤ੍ਵਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਹਿ 1.3.1.10.
ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤਿਤਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਹृष੍ਟਚੇਤਸਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਨਿਰਭਉ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਗੌਰੀ ਕਮਲਲੋਚਨਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਗੌਰੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ,
ਸਾ ਦੇਵੀ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸ਼ੈਲੇषੁ ਚਤੁਰ੍ष੍ਵਰੁਣਭੂਭृਤਃ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਅਤੇ ਲਾਲੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟਿਆਂ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ।
ਯਦਾ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਾਦਾਗਤਾ ਸ਼ੈਲਕਨ੍ਯਕਾ
ਜਦੋਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆਈ,
ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾ ਤਥਾ ਚਾਨਵਮੀ ਪਰਾ
ਉਥੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਆਖਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਅਨਵਮੀ ਸੀ।
ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਾਤਿਥਿਂ ਸ਼੍ਰਾਂਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਭੁੱਖ ਤੇ ਤਰੱਸ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੋ।
ਸੀਮਾਸ਼ਲਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਵੀਰਾਂਸ੍ਤਾਨਾਦਿਸ਼੍ਯ ਬਲਾਧਿਕਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਹੱਦ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਪਤ੍ਯਾਂ ਤਨ੍ਵਂਗ੍ਯਾਂ ਨ ਤਾਪਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਪ੍ਯਭੂਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਤਲੀ ਦੇਹ ਵਾਲੀ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਵਿਰੋਧੀਨਿ ਚ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਮੁਮੁਚੁਃ ਪੂਰ੍ਵਮਤ੍ਸਰਮ੍
ਵੈਰੀ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਛੱਡ ਦਿਤੀ।
ਯੋਜਨਦ੍ਵਯਪਰ੍ਯਂਤਂ ਸੀਮਾਸ਼ੈਲੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤੈਃ 1.3.1.10.
ਦੋ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਹੱਦ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਸਨ—
ਨੋਦਭੂਤ੍ਕਸ਼੍ਚਨ ਤ੍ਰਾਸੋ ਨ ਚ ਦृष੍ਟੋ ਭਯੋਦਯਃ
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਡਰ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖਿਆ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤੋ ਨਗਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਸਿਧ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸਾ ਚ ਗੌਰੀ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਕੁਰ੍ਵਤੀ ਚ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਤੇ ਗੌਰੀ ਦਿਨ ਰਾਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਮਹਿषਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮृਗਯਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਮਹਿਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਮृਗਯੂਥਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।