ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਿਰਾਤਃ ਸ਼ਿਵਸਂਨਿਧੌ ੫.
ਫਿਰ ਉਹ ਕਿਰਾਤ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ।
ਕਰ੍ਪੂਰਗੌਰੋ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ਕਪਰ੍ਦੀ ਚਂਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਃ ੫.
ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ—ਕਰਪੂਰ ਵਾਂਗੂ ਚਿੱਟਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੰਨਣ ਵਾਲਾ।
ਭੋਭੋ ਵੀਰ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋਸਿ ਮਹਾਮਤੇ ੫.
"ਹੇ ਵੀਰ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ!"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਮਹਾਕਾਲੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ ੫.
ਰੁਦਰ ਜੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਿਰਾਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਕਾਲ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰਂ ਬਭਾषੇ ਸ ਵਰਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ ੫.
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰੁਦਰ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੋਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।"
ਏਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਨੋ ਭਕ੍ਤਿਂ ਦੇਹਿ ਜਨ੍ਮਨਿਜਨ੍ਮਨਿ ੫.
"ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਜਾਗਰੂਕ ਮਨ ਵਾਲੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਦੇਵੋ।"
ਤ੍ਵਂ ਗੁਰੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਮਂਤ੍ਰੋ ਮਂਤ੍ਰਵੇਦ੍ਯੋऽਸਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ੫.
"ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵੱਡਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹੋ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਤ੍ਰ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।"
ਨਿष੍ਕਾਮਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕਿਰਾਤਸ੍ਯ ਤਦਾ ਭਵਃ ੫.
ਕਿਰਾਤ ਦੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਵਾਨੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਡਮਰੁਨਾਦੇਨ ਨਾਦਿਤਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ ੫.
ਫਿਰ ḍਮਰੂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਤਦਾ ਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਃ ਪਟਹਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ੫.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਢੋਲ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਪੋਵਨਂ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰਮਥਸਂਵृਤਃ ੫.
ਜਿਥੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ,
ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ ਨਂਦੀ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ੫.
ਨੰਦੀ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਇਹਾਨੀਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਂਭੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤੋਸਿ ਪਰਂਤਪ ੫.
"ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ; ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਭਗਤ ਹੈਂ।"
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਿਰਾਤਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ੫.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਿਰਾਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਃ ਕਿਰਾਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੫.
ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਕਿਰਾਤ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੋऽਸੌ ਕਿਰਾਤੇਨ ਸ਼ਂਕਰੋ ਲੋਕਸ਼ਂਕਰਃ ੫.
ਕਿਰਾਤ ਵਲੋਂ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ,
ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਰਤ੍ਨਮਾਣਿਕ੍ਯੈਃ ਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚੋਚ੍ਚਾਵਚੈਰਪਿ ੫.
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ, ਮਾਣਕਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਆਮ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਾਨੀਹਿ ਮਨ੍ਮਿਤ੍ਰਂ ਨਂਦਿਨਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ॥ ੫.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਨੰਦੀ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਮਹਾਭਾਗ ਨਂਦਿਨਂ ਵੈਸ਼੍ਯਚਰ੍ਚਿਤਮ੍ ੫.
ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਨੰਦੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਪਾਰੀ ਲੋਕ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਪਾਧਿਰਹਿਤਾ ਯੇ ਚ ਯੇऽਪਿ ਚੈਵ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ ੫.
ਜੋ ਲੋਕ ਦਿਖਾਵੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ।
ਤਵ ਭਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਹਂ ਤਾਤ ਸ ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਕृਤ੍ਤਰਃ ੫.
ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਨ੍ਯੇਵ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਣਿ ੫.
ਫਿਰ, ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹਵਾਈ ਰਥ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਵੇਗਵਤ੍ਤਰੈਃ ੫.
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਰਥਾਂ 'ਚ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਨੀਰਾਜਿਤੌ ਗਿਰਿਜਯਾ ਸ਼ਿਵੇਨ ਸਹਿਤੌ ਤਦਾ ੫.
ਉਥੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮਹਾਦੇਵ ਤਥਾ ਚੈਤੌ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ੫.
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਹੈਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਵੀ ਓਹੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਮਯਾ ਤ੍ਵਮੇਕ ਏਵਾਸੀਃ ਸੇਵਿਤੋ ਵੈ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ੫.
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਗਈ—ਇਹ ਗੱਲ ਪੱਕੀ ਹੈ।
ਸਦ੍ਯਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੌ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਃ ੫.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੁਰੰਤ ਪਿੱਠ ਫੇਰ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਵ ਦ੍ਵਾਰਿ ਸ੍ਥਿਤੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਾਵਵਸ੍ਤੇ ਨਮੋਨਮਃ॥ ੫.
ਉਹ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਦਰ ਤੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ—ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਯੋਰ੍ਭਾਵਂ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਭਵਃ ੫.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਭਵ ਹੱਸ ਪਏ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਾਵੇਤੌ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲੌ ਬਭੂਵਤੁਃ ੫.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦਰਬਾਨ ਬਣ ਗਏ।