ਸੁਵਰ੍ਣਪੀਠਿਕਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਵਰਤ੍ਨਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍ ੫.
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੌਕੀ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਨੌ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਥਾਪਰੇ ਦ੍ਯੁਰਾਯਾਤਃ ਕਿਰਾਤਃ ਸ਼ਿਵਮਂਦਿਰਮ੍ ੫.
ਫਿਰ, ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਕਿਰਾਤ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਆ ਗਿਆ।
ਮੌਨਂ ਵਿਹਾਯ ਸਹਸਾ ਹ੍ਯਾਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੫.
ਚੁੱਪੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨ ਦृष੍ਟੋਸਿ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਕਲੇਵਰਮ੍ ੫.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ॥ ੫.
ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਦਿਖਾ।
ਏਵਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ੇਪਮਧੁਰੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਪਰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਉੱਤੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਵਿਭੇਦਾਸ਼ੁ ਤਤੋ ਬਾਹੂਨਾਸ੍ਫੋਟ੍ਯੈਵ ਰੁषਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੫.
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋੜ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਥੱਪੜ ਮਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋਂਤ੍ਰਾਣਿ ਮਾਂਸਮੁਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ ੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੱਸਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਮਾਸ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਚ ਹृਦਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਨੌ ਤਤ੍ਸਰਸਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ੫.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਤੇ ਦਿਲ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਦਂਡਵਤ੍ਪਤਿਤੋ ਭੁਵਿ॥ ੫.
ਫਿਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਲੰਬਾ ਲੈਟ ਗਿਆ।
ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਿਰਾਤਃ ਸ਼ਿਵਸਂਨਿਧੌ ੫.
ਫਿਰ ਉਹ ਕਿਰਾਤ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ।
ਕਰ੍ਪੂਰਗੌਰੋ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ਕਪਰ੍ਦੀ ਚਂਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਃ ੫.
ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ—ਕਰਪੂਰ ਵਾਂਗੂ ਚਿੱਟਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੰਨਣ ਵਾਲਾ।
ਭੋਭੋ ਵੀਰ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋਸਿ ਮਹਾਮਤੇ ੫.
"ਹੇ ਵੀਰ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ!"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਮਹਾਕਾਲੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ ੫.
ਰੁਦਰ ਜੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਿਰਾਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਕਾਲ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰਂ ਬਭਾषੇ ਸ ਵਰਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ ੫.
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰੁਦਰ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੋਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।"
ਏਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਨੋ ਭਕ੍ਤਿਂ ਦੇਹਿ ਜਨ੍ਮਨਿਜਨ੍ਮਨਿ ੫.
"ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਜਾਗਰੂਕ ਮਨ ਵਾਲੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਦੇਵੋ।"
ਤ੍ਵਂ ਗੁਰੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਮਂਤ੍ਰੋ ਮਂਤ੍ਰਵੇਦ੍ਯੋऽਸਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ੫.
"ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵੱਡਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹੋ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਤ੍ਰ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।"
ਨਿष੍ਕਾਮਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕਿਰਾਤਸ੍ਯ ਤਦਾ ਭਵਃ ੫.
ਕਿਰਾਤ ਦੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਵਾਨੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਡਮਰੁਨਾਦੇਨ ਨਾਦਿਤਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ ੫.
ਫਿਰ ḍਮਰੂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਤਦਾ ਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਃ ਪਟਹਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ੫.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਢੋਲ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਪੋਵਨਂ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰਮਥਸਂਵृਤਃ ੫.
ਜਿਥੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ,
ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ ਨਂਦੀ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ੫.
ਨੰਦੀ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਇਹਾਨੀਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਂਭੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤੋਸਿ ਪਰਂਤਪ ੫.
"ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ; ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਭਗਤ ਹੈਂ।"
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਿਰਾਤਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ੫.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਿਰਾਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਃ ਕਿਰਾਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੫.
ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਕਿਰਾਤ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੋऽਸੌ ਕਿਰਾਤੇਨ ਸ਼ਂਕਰੋ ਲੋਕਸ਼ਂਕਰਃ ੫.
ਕਿਰਾਤ ਵਲੋਂ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ,
ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਰਤ੍ਨਮਾਣਿਕ੍ਯੈਃ ਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚੋਚ੍ਚਾਵਚੈਰਪਿ ੫.
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ, ਮਾਣਕਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਆਮ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਾਨੀਹਿ ਮਨ੍ਮਿਤ੍ਰਂ ਨਂਦਿਨਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ॥ ੫.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਨੰਦੀ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਮਹਾਭਾਗ ਨਂਦਿਨਂ ਵੈਸ਼੍ਯਚਰ੍ਚਿਤਮ੍ ੫.
ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਨੰਦੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਪਾਰੀ ਲੋਕ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਪਾਧਿਰਹਿਤਾ ਯੇ ਚ ਯੇऽਪਿ ਚੈਵ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ ੫.
ਜੋ ਲੋਕ ਦਿਖਾਵੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ।