ਆਯਾਤੋ ਹਿ ਮਹਾਕਾਲਸ੍ਤਥਾਰੂਪੋ ਮਹਾਬਲਃ ੫.
ਵੱਡਾ ਕਾਲ ਆਪ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਨਨ੍ਦੀ ਸ ਵਿਲਲਾਪ ਹ ੫.
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਨੰਦੀ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬ ਪਿਆ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਿਰਾਤੇਨ ਕृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮਵਿਸ੍ਖਲਮ੍ ੫.
ਉਥੇ ਕਿਰਾਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਗਲਤੀ ਦੇ ਕੀਤੇ।
ਸ੍ਨਪਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਤਤੋ ਗਂਡੂषਵਾਰਿਣਾ ੫.
ਉਸ ਦੀ ਨ੍ਹਾਵਣ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਰਤਿਆ।
ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪਤਿਤੋ ਭੂਮਾਵੁਤ੍ਥਾਯ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤਃ ੫.
ਉਹ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਲੰਬਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਫਿਰ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪੁਰੋਧਸਾ ਸਹ ਤਦਾ ਨਂਦੀਵ੍ਯਾਕੁਲਚੇਤਸਾ ੫.
ਫਿਰ ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਨੰਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਤੇषੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਰਾਤੇਨ ਚ ਯਤ੍ਕृਤਮ੍ ੫.
ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਕਿਰਾਤ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ।
ਸਂਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ ੫.
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਬੈਠ ਕੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਇਦਂ ਵਿਘ੍ਨਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯਂ ਸੁਰੈਰਪਿ ੫.
ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ।
ਤਥੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾਸੌ ਨਂਦੀ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯੋਤ੍ਪਾਟਨਂ ਤਦਾ ੫.
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਨੇ ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਉਖਾੜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਸੁਵਰ੍ਣਪੀਠਿਕਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਵਰਤ੍ਨਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍ ੫.
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੌਕੀ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਨੌ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਥਾਪਰੇ ਦ੍ਯੁਰਾਯਾਤਃ ਕਿਰਾਤਃ ਸ਼ਿਵਮਂਦਿਰਮ੍ ੫.
ਫਿਰ, ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਕਿਰਾਤ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਆ ਗਿਆ।
ਮੌਨਂ ਵਿਹਾਯ ਸਹਸਾ ਹ੍ਯਾਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੫.
ਚੁੱਪੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨ ਦृष੍ਟੋਸਿ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਕਲੇਵਰਮ੍ ੫.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ॥ ੫.
ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਦਿਖਾ।
ਏਵਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ੇਪਮਧੁਰੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਪਰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਉੱਤੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਵਿਭੇਦਾਸ਼ੁ ਤਤੋ ਬਾਹੂਨਾਸ੍ਫੋਟ੍ਯੈਵ ਰੁषਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੫.
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋੜ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਥੱਪੜ ਮਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋਂਤ੍ਰਾਣਿ ਮਾਂਸਮੁਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ ੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੱਸਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਮਾਸ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਚ ਹृਦਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਨੌ ਤਤ੍ਸਰਸਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ੫.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਤੇ ਦਿਲ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਦਂਡਵਤ੍ਪਤਿਤੋ ਭੁਵਿ॥ ੫.
ਫਿਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਲੰਬਾ ਲੈਟ ਗਿਆ।
ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਿਰਾਤਃ ਸ਼ਿਵਸਂਨਿਧੌ ੫.
ਫਿਰ ਉਹ ਕਿਰਾਤ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ।
ਕਰ੍ਪੂਰਗੌਰੋ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ਕਪਰ੍ਦੀ ਚਂਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਃ ੫.
ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ—ਕਰਪੂਰ ਵਾਂਗੂ ਚਿੱਟਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੰਨਣ ਵਾਲਾ।
ਭੋਭੋ ਵੀਰ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋਸਿ ਮਹਾਮਤੇ ੫.
"ਹੇ ਵੀਰ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ!"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਮਹਾਕਾਲੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ ੫.
ਰੁਦਰ ਜੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਿਰਾਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਕਾਲ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰਂ ਬਭਾषੇ ਸ ਵਰਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ ੫.
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰੁਦਰ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੋਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।"
ਏਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਨੋ ਭਕ੍ਤਿਂ ਦੇਹਿ ਜਨ੍ਮਨਿਜਨ੍ਮਨਿ ੫.
"ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਜਾਗਰੂਕ ਮਨ ਵਾਲੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਦੇਵੋ।"
ਤ੍ਵਂ ਗੁਰੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਮਂਤ੍ਰੋ ਮਂਤ੍ਰਵੇਦ੍ਯੋऽਸਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ੫.
"ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵੱਡਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹੋ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਤ੍ਰ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।"
ਨਿष੍ਕਾਮਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕਿਰਾਤਸ੍ਯ ਤਦਾ ਭਵਃ ੫.
ਕਿਰਾਤ ਦੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਵਾਨੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਡਮਰੁਨਾਦੇਨ ਨਾਦਿਤਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ ੫.
ਫਿਰ ḍਮਰੂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਤਦਾ ਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਃ ਪਟਹਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ੫.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਢੋਲ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।