ਤਤੋ ਨਂਦਿਨਮਾਗਤ੍ਯ ਪੁਰੋਧਾ ਗਤਮਾਨਸਮ੍ ੫.
ਫਿਰ ਨੰਦੀ ਪੂਜਾਰੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਦਾ ਨਨ੍ਦੀ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍॥ ੫.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨੰਦੀ ਨੇ ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਦ੍ਯ ਦृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਅਮੇਧ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਸਂਨਿਧੌ ੫.
ਅੱਜ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਸ਼ੁੱਧ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪੁਰੋਧਾ ਵਚਨਂ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ ਸੋऽਪਿ ਮੂਢੋ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਮਂਦਧੀਃ॥ ੫.
ਫਿਰ ਪੂਜਾਰੀ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਵੀ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਕੀ ਕਰਨਾ ਤੇ ਕੀ ਨਾ ਕਰਨਾ ਵਿੱਚ ਮੰਦਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਂਤਾ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਅਣੁਰਪਿ ਪ੍ਰਭੋ ੫.
ਇਸ ਲਈ, ਮਾਲਕ ਜੀ, ਤੂੰ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਦਧਾਮ੍ਯਹਮ੍ ੫.
ਉਸ ਦੁਰਚਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ।
ਆਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਨਕ੍ਤਂ ਦੂਯਮਾਨੇਨ ਚੇਤਸਾ ੫.
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ।
ਗਤਃ ਸ਼ਿਵਾਲਯਂ ਨਨ੍ਦੀ ਸਮਂ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ੫.
ਨੰਦੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਗਿਆ।
ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਪੂਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍ ੫.
ਉਸਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਨੇਕਸ੍ਤੁਤਿਭਿਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਗਿਰੀਸ਼ਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ ੫.
ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗਿਰੀਸ਼ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੱਸ ਗਾਇਆ।
ਆਯਾਤੋ ਹਿ ਮਹਾਕਾਲਸ੍ਤਥਾਰੂਪੋ ਮਹਾਬਲਃ ੫.
ਵੱਡਾ ਕਾਲ ਆਪ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਨਨ੍ਦੀ ਸ ਵਿਲਲਾਪ ਹ ੫.
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਨੰਦੀ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬ ਪਿਆ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਿਰਾਤੇਨ ਕृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮਵਿਸ੍ਖਲਮ੍ ੫.
ਉਥੇ ਕਿਰਾਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਗਲਤੀ ਦੇ ਕੀਤੇ।
ਸ੍ਨਪਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਤਤੋ ਗਂਡੂषਵਾਰਿਣਾ ੫.
ਉਸ ਦੀ ਨ੍ਹਾਵਣ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਰਤਿਆ।
ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪਤਿਤੋ ਭੂਮਾਵੁਤ੍ਥਾਯ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤਃ ੫.
ਉਹ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਲੰਬਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਫਿਰ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪੁਰੋਧਸਾ ਸਹ ਤਦਾ ਨਂਦੀਵ੍ਯਾਕੁਲਚੇਤਸਾ ੫.
ਫਿਰ ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਨੰਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਤੇषੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਰਾਤੇਨ ਚ ਯਤ੍ਕृਤਮ੍ ੫.
ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਕਿਰਾਤ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ।
ਸਂਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ ੫.
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਬੈਠ ਕੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਇਦਂ ਵਿਘ੍ਨਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯਂ ਸੁਰੈਰਪਿ ੫.
ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ।
ਤਥੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾਸੌ ਨਂਦੀ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯੋਤ੍ਪਾਟਨਂ ਤਦਾ ੫.
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਨੇ ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਉਖਾੜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਸੁਵਰ੍ਣਪੀਠਿਕਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਵਰਤ੍ਨਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍ ੫.
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੌਕੀ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਨੌ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਥਾਪਰੇ ਦ੍ਯੁਰਾਯਾਤਃ ਕਿਰਾਤਃ ਸ਼ਿਵਮਂਦਿਰਮ੍ ੫.
ਫਿਰ, ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਕਿਰਾਤ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਆ ਗਿਆ।
ਮੌਨਂ ਵਿਹਾਯ ਸਹਸਾ ਹ੍ਯਾਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੫.
ਚੁੱਪੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨ ਦृष੍ਟੋਸਿ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਕਲੇਵਰਮ੍ ੫.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ॥ ੫.
ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਦਿਖਾ।
ਏਵਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ੇਪਮਧੁਰੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਪਰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਉੱਤੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਵਿਭੇਦਾਸ਼ੁ ਤਤੋ ਬਾਹੂਨਾਸ੍ਫੋਟ੍ਯੈਵ ਰੁषਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੫.
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋੜ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਥੱਪੜ ਮਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋਂਤ੍ਰਾਣਿ ਮਾਂਸਮੁਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ ੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੱਸਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਮਾਸ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਚ ਹृਦਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਨੌ ਤਤ੍ਸਰਸਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ੫.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਤੇ ਦਿਲ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਦਂਡਵਤ੍ਪਤਿਤੋ ਭੁਵਿ॥ ੫.
ਫਿਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਲੰਬਾ ਲੈਟ ਗਿਆ।