ਅਵ੍ਯੁਚ੍ਛਿਨ੍ਨਪ੍ਰਦੀਪਾਰ੍ਚਿਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮਪ੍ਯਾਦਧਾਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੌ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਬਿਨਾ ਟੁੱਟੇ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਹਾਰੀਤਃ ਕੋਪਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਾਖਾਨੀਡੋ ਮਮਾਂਤਿਕੇ
ਹਰਾ ਪੰਛੀ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਟਾਹਣੀ ਵਿਚ ਘੋਂਸਲਾ ਬਣਾਉਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਗਾਵਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੈਃ ਸਿਕ੍ਤਾ ਵਤ੍ਸਸ੍ਮਰਣਸਂਭਵੈਃ 1.3.1.9.
ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਨਿਕਲੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਕਃ ਪਕ੍ਸ਼ਜਵਾਤੇਨ ਬਲਿਗ੍ਰਹਣਲੋਲੁਪਃ
ਕੋਆ ਭੇਟ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮੂषਕੋ ਮਦ੍ਗੁਹਾਭਾਗਂ ਮਣਿਸਂਘਵਿਕਰ੍षਣੈਃ
ਚੂਹਾ ਮੇਰੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ।
ਛਾਯਾਵृਕ੍ਸ਼ਤ੍ਵਮਾਸ੍ਥਾਤੁਂ ਮੁਨਯਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਅਪਿ
ਮੁਨੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਛਾਂਦਾਰ ਰੁੱਖ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗੋਪੁਰਂ ਸ਼ਿਖਰਂ ਸ਼ਾਲਾਂ ਮਣ੍ਡਪਂ ਵਾਪਿਕਾਮਪਿ
ਗੋਪੁਰ, ਚੋਟੀ, ਹਾਲ, ਮੰਡਪ ਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਰੋਵਰ ਵੀ।
ਸਦਾ ਮਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯੈਰਨਾਸਾਦ੍ਯਮਗ੍ਨਿਲਿਂਗਮਿਦਂ ਮਮ
ਮੇਰਾ ਇਹ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਲਿੰਗ ਸਦਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ।
ਵੀਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਧ੍ਯਾਨੈਃ ਸ੍ਵਭੂਤਂ ਨਿਖਿਲਂ ਜਗਤ੍
ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਮੇਰੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਜਨਨੀ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨਿਤ੍ਯਯੌਵਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਕੋ ਮਾਂ ਹੁਣ ਸਦਾ ਲਈ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਰੋਭਾਗੇ ਵਸਤਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਿਹ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਜੀਵ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਪ੍ਰਮੇਯਗੁਣਾਧਾਰਮਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਵਰਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹੀ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਲਬ੍ਧਕਾਮਾ ਪੁਨਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਮਾਸ਼੍ਰਯਿष੍ਯਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ 1.3.1.9.
ਹੇ ਸੁਚੱਜੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੂੰ ਮੁੜ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਵੇਂਗੀ।
ਨ ਕੇਵਲਂ ਤਵ ਤਪਃ ਸ੍ਵਵਾਂਛਿਤਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰਾ ਤਪ ਹੀ ਤੇਰੀ ਮਨਚਾਹੀ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ,
ਕਾਰਣਾਂਤਰਮਾਸ਼ਂਕ੍ਯ ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਯਂ ਚ ਸਹਸਂਵਾਸਾਸ੍ਤਵ ਵ੍ਰਤਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇਰਾ ਵਰਤ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ,
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਮੁਨੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਥਗਰ੍ਭਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਮੁਨੀ ਦੇ ਅਰਥ ਭਰੇ ਬਚਨ ਉਸਨੇ ਸੁਣੇ,
ਤਪਃ ਕਿਮਨ੍ਯਤ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਲਬ੍ਧਂ ਤਵ ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਤਪ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ?
ਅਹੋ ਭੂਮੇਸ੍ਤੁ ਵੈਚਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਯਤੋ ਦृष੍ਟਾ ਦਿਵੋऽਧਿਕਾ
ਵਾਹ ਰੇ ਧਰਤੀ, ਤੇਰਾ ਅਜੀਬ ਕਰਾਮਾਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰਸਾਦਸਿਦ੍ਧੋ ਮੇ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸ੍ਥਾਨਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਮਨੋਇਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਸਥਾਨ ਵੀ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ।
ਅਵਿਨਾਭੂਤਮੈਕ੍ਯਂ ਮੇ ਦੇਵੇਨ ਭਵਤਾਤ੍ਸਦਾ
ਮੇਰੀ ਇਹ ਇਕਤਾ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ।
ਇਤਿ ਗੌਤਮਸਂਨਿਧੌ ਤਦਾਨੀਂ ਕृਤਸਂਵਿਤ੍ਤਪ ਆਦਰੇਣ ਕਰ੍ਤੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੌਤਮ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਮਝ ਆਈ, ਉਹ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ।
ਸੁਕੁਮਾਰਤਨੁਃ ਸਰੋਰੁਹਾਕ੍ਸ਼ੀ ਘਨਤੁਂਗਸ੍ਤਨਕਲ੍ਪਿਤੋਤ੍ਤਰੀਯਾ 1.3.1.9.
ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਨਰਮ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕੌਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਚੇ, ਭਰੇ ਸਿਨੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਨੀ ਢਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਿਯਮੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਪੋਵਿਸ਼ੇषੈਃ ਕ੍ਰਤੁषੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਿਚਿਤ੍ਰਯੋਗਬਂਧੈਃ
ਕਈ ਨਿਯਮਾਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਪਾਂ ਤੇ ਯਗਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਨੋਖੀਆਂ ਜੋਗ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ।
ਤਪਸਾ ਵਿਵਿਧੇਨਤਪ੍ਯਮਾਨਾ ਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ਪਰਿਖੇਦਮਾਪ ਤਨ੍ਵੀ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਪ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ, ਉਹ ਪਤਲੀ ਕੁੜੀ ਕਦੇ ਵੀ ਥੱਕਾਵਟ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਨਤ੍ਵਾ ਗੌਰੀਂ ਤਪਸ੍ਯਂਤੀਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਰਣਮਾਕੁਲਾਃ
ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਦਿਆਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਪਏ।
ਅਥ ਤਾਨਭਯਂ ਦੇਹਿ ਦੇਵੀਤਿ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਕਾਂਪਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ!'
ਤਤੋ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਭਯਮਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕਰਕੇ ਹੈ।
ਐਰਾਵਤਮੁਖਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਿਙ੍ਨਾਗਾਨ੍ਨਿਜਮਂਦਿਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਇਆ।
ਆਵਸਯਨ੍ਵਿਨੋਦਾਰ੍ਥਮਂਗਨਾਭਿਃ ਸਹਾਗਤਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਮਜ਼ੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਲਿਆ।