ਕਥਯਾਮਿ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ ੫.
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿਵਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਂ ਚਕਾਰ ਸਃ ੫.
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਉषਸ੍ਯੁषਸਿ ਚੋਤ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ਼ਿਵਵਲ੍ਲਭਃ ੫.
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ—
ਲਿਂਗਂ ਪਂਚਾਮृਤੇਨੈਵ ਯਥੋਕ੍ਤੇਨਾਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍ ੫.
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਧਿਨਾ ਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨਪਰੋऽਭਵਤ੍ ੫.
ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਮੁਕ੍ਤਾਫਲੈਰਿਂਦ੍ਰਨੀਲੈਰ੍ਗੋਮੇਦੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰਂਤਰਮ੍ ੫.
ਮੋਤੀ, ਨੀਲਮ ਤੇ ਗੋਮੇਦ ਨਾਲ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ—
ਏਵਂ ਨਂਦੀ ਮਹਾਭਾਗੋ ਬਹੂਨ੍ਯਬ੍ਦਾਨਿ ਚਾਰ੍ਚ੍ਚਯਤ੍ ੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦੀ ਜੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ।
ਏਕਦਾ ਮृਗਯਾਸਕ੍ਤਃ ਕਿਰਾਤੋ ਭੂਤਹਿਂਸਕਃ ੫.
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ—
ਪਾਪੀ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰੋ ਵਿਚਰਨ੍ਗਿਰਿਕਂਦਰੇ ੫.
ਉਹ ਪਾਪੀ, ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਿਚਰਮਾਣੋऽਸੌ ਕਿਰਾਤੋ ਭੂਤਹਿਂਸਕਃ ੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਇਧਰ-ਉਧਰ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਦਕਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋऽਸੌ ਤृषਯਾ ਪੀਡਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ ੫.
ਉਹ ਪਾਣੀ ਲੱਭਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਿੱਖੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਤੀਰੇ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮृਗਯਾਦਿਕਮ੍ ੫.
ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਸਾਮਾਨ ਰੱਖ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਵਾਲਯਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਅਨੇਕਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਂਡਿਤਮ੍ ੫.
ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਥਾ ਲਿਂਗਂ ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਦਾ ਪੂਜਾਂ ਸਮਾਹਰਤ੍ ੫.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਜਾ ਲਈ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ੍ਨਪਨਂ ਤਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਕृਤਂ ਗਂਡੂषਵਾਰਿਣਾ ੫.
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਦਾ ਇਸਨਾਨ ਕਰਾਇਆ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਕਰੇਁਣੈਵ ਮृਗਮਾਂਸਂ ਸਮਰ੍ਪਯਤ੍ ੫.
ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਹਿਰਣ ਦਾ ਮਾਸ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਪੂਜਾਂ ਵੈ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ੫.
ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਨੈਯਮਿਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਿਰਾਤੋ ਗृਹਮਾਗਤਃ ੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਚਿਂਤਾਯੁਕ੍ਤੋऽਭਵਨ੍ਨਂਦੀ ਜਾਤਂ ਕਿਂ ਛਿਦ੍ਰਮਦ੍ਯ ਮੇ ਉਪਸ੍ਥਿਤਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਮਮ ਭਾਗ੍ਯਵਿਪਰ੍ਯਯਾਤ੍॥ ੫.
ਨੰਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ: ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀ ਹੋ ਗਈ? ਮੇਰੇ ਭਾਗ ਉਲਟਣ ਕਰਕੇ ਇਹੀ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਏਵਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਸ਼ਿਵਮਂਦਿਰਮ੍ ੫.
ਇੰਝ ਲੰਮਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਨਂਦਿਨਮਾਗਤ੍ਯ ਪੁਰੋਧਾ ਗਤਮਾਨਸਮ੍ ੫.
ਫਿਰ ਨੰਦੀ ਪੂਜਾਰੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਦਾ ਨਨ੍ਦੀ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍॥ ੫.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨੰਦੀ ਨੇ ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਦ੍ਯ ਦृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਅਮੇਧ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਸਂਨਿਧੌ ੫.
ਅੱਜ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਸ਼ੁੱਧ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪੁਰੋਧਾ ਵਚਨਂ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ ਸੋऽਪਿ ਮੂਢੋ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਮਂਦਧੀਃ॥ ੫.
ਫਿਰ ਪੂਜਾਰੀ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਵੀ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਕੀ ਕਰਨਾ ਤੇ ਕੀ ਨਾ ਕਰਨਾ ਵਿੱਚ ਮੰਦਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਂਤਾ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਅਣੁਰਪਿ ਪ੍ਰਭੋ ੫.
ਇਸ ਲਈ, ਮਾਲਕ ਜੀ, ਤੂੰ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਦਧਾਮ੍ਯਹਮ੍ ੫.
ਉਸ ਦੁਰਚਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ।
ਆਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਨਕ੍ਤਂ ਦੂਯਮਾਨੇਨ ਚੇਤਸਾ ੫.
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ।
ਗਤਃ ਸ਼ਿਵਾਲਯਂ ਨਨ੍ਦੀ ਸਮਂ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ੫.
ਨੰਦੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਗਿਆ।
ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਪੂਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍ ੫.
ਉਸਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਨੇਕਸ੍ਤੁਤਿਭਿਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਗਿਰੀਸ਼ਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ ੫.
ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗਿਰੀਸ਼ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੱਸ ਗਾਇਆ।