ਚਾਮਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ੫.
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਚਾਮਰ ਝਲਦੇ ਹਨ।
ਦੀਪਦਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਮਹਾਦੇਵਾਲਯੇ ਨਰਾਃ ੫.
ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਦੀਵੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਧੂਪਂ ਯੇ ਵੈ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਵਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ ੫.
ਜੋ ਲੋਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਧੂਪ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਭਕਯਾ ਹਰਿਹਰਾਗ੍ਰਤਃ ੫.
ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਤੇ ਹਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਭਗ੍ਨਂ ਸ਼ਿਵਾਲਯਂ ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ੫.
ਅਤੇ ਜੋ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਮੁੜ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਨੂਤਨਂ ਯੇ ਪ੍ਰਕृਰ੍ਵਂਤਿ ਇष੍ਟਕੈਰਸ਼੍ਮਨਾਪਿ ਵਾ ਯਸ਼ੋ ਭੂਮੌ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ॥ ੫.
ਜਾਂ ਜੋ ਨਵਾਂ ਮੰਦਰ ਇੱਟਾਂ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਯਕੀਨਨ ਸੋਚਣਯੋਗ ਹੈ।
ਕਾਰਯਂਤਿ ਚ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਬਹੁਭੂਮਿਕਮ੍ ੫.
ਅਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਈ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਦਰ ਬਣਵਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਧਵਲਿਤਂ ਯੇ ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਹਰਮਂਦਿਰਮ੍ ੫.
ਅਤੇ ਜੋ ਹਰਾ ਦਾ ਮੰਦਰ ਸੁੱਧ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਵਿਤਾਨਂ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਨਰਾਃ ਸੁਕृਤਿਨੋਪਿ ਹਿ ੫.
ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਛੱਤਰੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਯੇ ਚ ਨਾਦਮਯੀਂ ਘਂਟਾਂ ਨਿਬਧ੍ਨਂਤਿ ਸ਼ਿਵਾਲਯੇ ੫.
ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਧਾਤੂ ਦੀ ਘੰਟੀ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਏਕਕਾਲਂ ਦ੍ਵਿਕਾਲਂ ਵਾ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਚਾਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ ੫.
ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਰੋਜ਼ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਾਨ੍ਭਜਤੇ ਯੋ ਵਾ ਸ਼ਿਵਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ ੫.
ਜਾਂ ਜੋ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਅਤ੍ਰੈਵੋਦਾਹਰਂਤੀਮ ਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ ੫.
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਹ੍ਯਸੀਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨੋ ਨਰਾਧਿਪਃ ੫.
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰਸੇਨ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਅਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਃ ਸਦਾ ਕ੍ਰੂਰਃ ਕੇਵਲਾਸੁਤृਪਃ ਸਦਾ ੫.
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਲੋਂ ਲਾਲਚੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਲਂ ਪਟੋऽਤ੍ਯਂਤਂ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯੇषੁ ਲੋਲੁਪਃ ੫.
ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਲ ਬਹੁਤ ਆਸਕਤਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਭੀ ਸੀ।
ਗੁਰੁਲਤ੍ਪਗਤੋਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਦਾ ਸੌਵਰ੍ਣਤਸ੍ਕਰਃ ੫.
ਉਹ ਆਪਣੀ ਲਾਲਚ ਵਾਸਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲੋਂ ਵੀ ਸੋਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ ੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮੰਦ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਦਾ ਯਾਮ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਨੀਤੋऽਸਾਵਿਂਦ੍ਰਸੇਨੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ ੫.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰਸੇਨ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਯਮੇਨ ਦृष੍ਟਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸਾਵਿਂਦ੍ਰਸੇਨੋਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ੫.
ਉਥੇ ਇੰਦਰਸੇਨ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਦੂਤਾਨ੍ਸਂਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਯਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ ੫.
ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਝਿੜਕਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਪੁਣ੍ਯਤਮਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜਨ੍ਯਸਤ੍ਤਮ ੫.
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਅਤੇ ਉਥੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣ।
ਪਂਚਭੂਤਾਨਿ ਯਾਵਚ੍ਚ ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸੁਖੀ ਭਵ ੫.
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਇਹ ਪੰਜ ਤੱਤ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ, ਤੂੰ ਵੀ ਸੁਖੀ ਰਹੀਂ।
ਯਮਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਇਂਦ੍ਰਸੇਨੋਭ੍ਯਭਾषਤ ੫.
ਯਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਇੰਦਰਸੇਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਯਮੋ ਭਾष੍ਯਮਭਾषਤ ੫.
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਯਮ ਨੇ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ।
ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਸਦਾ ਪੂਤੋਸਿ ਮਾਨਦ ੫.
ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਕਰਕੇ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਮਾਣਸ੍ਯ ਯਮਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ੫.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਯਮ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਨੀਲਕਂਠਾ ਦਸ਼ਭੁਜਾਃ ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਾਃ ੫.
ਉਥੇ ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੰਜ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਆ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਯਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ ੫.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਯਮ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਵਰੀਰੇਨੈਵ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਊਚੁਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਂ ਯਮਮ੍ ਨਾਮ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਕੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ॥ ੫.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਵੈਵਸਵਤ ਯਮ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰੁਦਰ ਸਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ।'