ਕੇਵਲਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਂਸਾਰਾਤ੍ਤਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ॥ ੫.
ਤੂੰ ਕੇਵਲ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਨ ਵੇਦੈਸ਼੍ਚ ਨ ਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਨ ਯਜ੍ਞੈਸ੍ਤਪਸਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ੫.
ਨਾ ਤਾਂ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਨਾ ਯੱਗਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਤਪ ਨਾਲ—ਕਦੇ ਵੀ—
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਸਮਾਹਿਤਃ ੫.
ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗ ਕੇ, ਤੂੰ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕਰਮ ਕਰ।
ਉਪਦਿष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ੫.
ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਪਿ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਭृਗ੍ਵਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਯਃ ੫.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ।
ਗਤਃ ਪਿਤਾਮਹੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਤਸ਼੍ਚ ਸਦਨਂ ਸ੍ਵਕਮ੍॥ ੫.
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦਕ੍ਸ਼ੋਪਿ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ਪਰਂ ਬੋਧਮੁਪਾਗਤਃ। ਸ਼ਿਵਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਹਾਮਨਾਃ॥ ੫.
ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਵੀ, ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਵ੍ਯੋ ਭਗਵਾਞ੍ਛਿਵਃ॥ ੫.
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰਾ ਜਤਨ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਰਾ ਯੇ ਚ ਸ਼ਿਵਾਂਗਣੇ ੫.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੰਗਣ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਯੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਦਰ੍ਪ੍ਪਣਂ ਸੁਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍ ੫.
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਦਰਪਣ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਚਾਮਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ੫.
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਚਾਮਰ ਝਲਦੇ ਹਨ।
ਦੀਪਦਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਮਹਾਦੇਵਾਲਯੇ ਨਰਾਃ ੫.
ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਦੀਵੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਧੂਪਂ ਯੇ ਵੈ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਵਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ ੫.
ਜੋ ਲੋਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਧੂਪ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਭਕਯਾ ਹਰਿਹਰਾਗ੍ਰਤਃ ੫.
ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਤੇ ਹਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਭਗ੍ਨਂ ਸ਼ਿਵਾਲਯਂ ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ੫.
ਅਤੇ ਜੋ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਮੁੜ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਨੂਤਨਂ ਯੇ ਪ੍ਰਕृਰ੍ਵਂਤਿ ਇष੍ਟਕੈਰਸ਼੍ਮਨਾਪਿ ਵਾ ਯਸ਼ੋ ਭੂਮੌ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ॥ ੫.
ਜਾਂ ਜੋ ਨਵਾਂ ਮੰਦਰ ਇੱਟਾਂ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਯਕੀਨਨ ਸੋਚਣਯੋਗ ਹੈ।
ਕਾਰਯਂਤਿ ਚ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਬਹੁਭੂਮਿਕਮ੍ ੫.
ਅਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਈ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਦਰ ਬਣਵਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਧਵਲਿਤਂ ਯੇ ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਹਰਮਂਦਿਰਮ੍ ੫.
ਅਤੇ ਜੋ ਹਰਾ ਦਾ ਮੰਦਰ ਸੁੱਧ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਵਿਤਾਨਂ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਨਰਾਃ ਸੁਕृਤਿਨੋਪਿ ਹਿ ੫.
ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਛੱਤਰੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਯੇ ਚ ਨਾਦਮਯੀਂ ਘਂਟਾਂ ਨਿਬਧ੍ਨਂਤਿ ਸ਼ਿਵਾਲਯੇ ੫.
ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਧਾਤੂ ਦੀ ਘੰਟੀ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਏਕਕਾਲਂ ਦ੍ਵਿਕਾਲਂ ਵਾ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਚਾਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ ੫.
ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਰੋਜ਼ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਾਨ੍ਭਜਤੇ ਯੋ ਵਾ ਸ਼ਿਵਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ ੫.
ਜਾਂ ਜੋ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਅਤ੍ਰੈਵੋਦਾਹਰਂਤੀਮ ਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ ੫.
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਹ੍ਯਸੀਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨੋ ਨਰਾਧਿਪਃ ੫.
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰਸੇਨ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਅਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਃ ਸਦਾ ਕ੍ਰੂਰਃ ਕੇਵਲਾਸੁਤृਪਃ ਸਦਾ ੫.
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਲੋਂ ਲਾਲਚੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਲਂ ਪਟੋऽਤ੍ਯਂਤਂ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯੇषੁ ਲੋਲੁਪਃ ੫.
ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਲ ਬਹੁਤ ਆਸਕਤਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਭੀ ਸੀ।
ਗੁਰੁਲਤ੍ਪਗਤੋਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਦਾ ਸੌਵਰ੍ਣਤਸ੍ਕਰਃ ੫.
ਉਹ ਆਪਣੀ ਲਾਲਚ ਵਾਸਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲੋਂ ਵੀ ਸੋਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ ੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮੰਦ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਦਾ ਯਾਮ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਨੀਤੋऽਸਾਵਿਂਦ੍ਰਸੇਨੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ ੫.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰਸੇਨ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਯਮੇਨ ਦृष੍ਟਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸਾਵਿਂਦ੍ਰਸੇਨੋਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ੫.
ਉਥੇ ਇੰਦਰਸੇਨ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।