ਤਦੋਕ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕਰੇਣੈਵ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਮਨਾਃ ੫.
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵੀਰਭਦਰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਨਂ ਵੀਰ ਕੁਟਿਲਸ੍ਯਾਪਿ ਚਾਧੁਨਾ ੫.
ਹੇ ਵੀਰ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਿਕੜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।
ਮਯਾ ਸ਼ਿਰੋ ਹੁਤਂ ਚਾਗ੍ਨੌ ਤਦਾਨੀਮੇਵ ਸ਼ਂਕਰ ੫.
ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਕਬਂਧੋਪਰਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ ੫.
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰੁੱਦਰ ਨੇ ਉਹ ਸਿਰ ਬਿਨਾ ਧੜ ਦੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਜੀਵਿਤਂ ਲੇਭੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਛਂਕਰਸ੍ਯ ਚ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਂ ਲੋਕਸ਼ਂਕਰਮ੍॥ ੫.
ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਮਾਮਿ ਦੇਵਂ ਵਰਦਂ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਨਮਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ ੫.
ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਮੈਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਮਾਮਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਿਜਾਤ੍ਮਰੂਪਮ੍ ੫.
ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਬਭਾषੇ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਰਹਃ॥ ੫.
ਦਕ੍ਸ਼ ਵਲੋਂ ਸਿਫਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੁੱਦਰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਚੁੱਪਚਾਪ ਬੋਲ ਪਏ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾ ਭਜਂਤੇ ਮਾਂ ਜਨਾਃ ਸੁਕृਤਿਨਃ ਸਦਾ ੫.
ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭਲੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਸਿਮਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਜ੍ਞਾਨਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਿਯਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ੫.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਕੇਵਲਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਂਸਾਰਾਤ੍ਤਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ॥ ੫.
ਤੂੰ ਕੇਵਲ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਨ ਵੇਦੈਸ਼੍ਚ ਨ ਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਨ ਯਜ੍ਞੈਸ੍ਤਪਸਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ੫.
ਨਾ ਤਾਂ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਨਾ ਯੱਗਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਤਪ ਨਾਲ—ਕਦੇ ਵੀ—
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਸਮਾਹਿਤਃ ੫.
ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗ ਕੇ, ਤੂੰ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕਰਮ ਕਰ।
ਉਪਦਿष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ੫.
ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਪਿ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਭृਗ੍ਵਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਯਃ ੫.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ।
ਗਤਃ ਪਿਤਾਮਹੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਤਸ਼੍ਚ ਸਦਨਂ ਸ੍ਵਕਮ੍॥ ੫.
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦਕ੍ਸ਼ੋਪਿ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ਪਰਂ ਬੋਧਮੁਪਾਗਤਃ। ਸ਼ਿਵਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਹਾਮਨਾਃ॥ ੫.
ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਵੀ, ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਵ੍ਯੋ ਭਗਵਾਞ੍ਛਿਵਃ॥ ੫.
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰਾ ਜਤਨ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਰਾ ਯੇ ਚ ਸ਼ਿਵਾਂਗਣੇ ੫.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੰਗਣ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਯੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਦਰ੍ਪ੍ਪਣਂ ਸੁਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍ ੫.
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਦਰਪਣ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਚਾਮਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ੫.
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਚਾਮਰ ਝਲਦੇ ਹਨ।
ਦੀਪਦਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਮਹਾਦੇਵਾਲਯੇ ਨਰਾਃ ੫.
ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਦੀਵੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਧੂਪਂ ਯੇ ਵੈ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਵਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ ੫.
ਜੋ ਲੋਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਧੂਪ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਭਕਯਾ ਹਰਿਹਰਾਗ੍ਰਤਃ ੫.
ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਤੇ ਹਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਭਗ੍ਨਂ ਸ਼ਿਵਾਲਯਂ ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ੫.
ਅਤੇ ਜੋ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਮੁੜ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਨੂਤਨਂ ਯੇ ਪ੍ਰਕृਰ੍ਵਂਤਿ ਇष੍ਟਕੈਰਸ਼੍ਮਨਾਪਿ ਵਾ ਯਸ਼ੋ ਭੂਮੌ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ॥ ੫.
ਜਾਂ ਜੋ ਨਵਾਂ ਮੰਦਰ ਇੱਟਾਂ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਯਕੀਨਨ ਸੋਚਣਯੋਗ ਹੈ।
ਕਾਰਯਂਤਿ ਚ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਬਹੁਭੂਮਿਕਮ੍ ੫.
ਅਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਈ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਦਰ ਬਣਵਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਧਵਲਿਤਂ ਯੇ ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਹਰਮਂਦਿਰਮ੍ ੫.
ਅਤੇ ਜੋ ਹਰਾ ਦਾ ਮੰਦਰ ਸੁੱਧ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਵਿਤਾਨਂ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਨਰਾਃ ਸੁਕृਤਿਨੋਪਿ ਹਿ ੫.
ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਛੱਤਰੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਯੇ ਚ ਨਾਦਮਯੀਂ ਘਂਟਾਂ ਨਿਬਧ੍ਨਂਤਿ ਸ਼ਿਵਾਲਯੇ ੫.
ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਧਾਤੂ ਦੀ ਘੰਟੀ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ,