ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸੁਰਾ ਵਿष੍ਣੁਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਮੇਤ,
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨਿਪਾਤਿਤਃ ਕੋऽਪਿ ਸਿਦ੍ਧਃ ਕਾਲੇ ਤਪਃਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਤਪ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ, ਕੋਈ ਸਿੱਧਾ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ੍ਖਲਿਤਂ ਪਾਦਜਂ ਰਕ੍ਤਂ ਮਮ ਕਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ 1.3.1.9.
ਮੇਰੇ ਪੈਰੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਖੂਨ ਮੇਰੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੇ ਗੇੜ ਲਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਹਾਵੀਥੀ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਕਲਘਟ੍ਟਿਤਮ੍
ਵੱਡੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਵਾਲੀ ਗਲੀ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਸ਼ृਂਗੇषੁ ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਵਨਾਂਤਰੇ
ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਲਪਵૃਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ।
ਯੈਰ੍ਵੈ ਜਨਃ ਕृਤਾਰ੍ਥਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਕृਤਾਦਰਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਦਿਖਾ ਕੇ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਕृਪਯਾ ਪੂਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਲੂਤੀ ਤਂਤੁਕਜਾਲਾਨਿ ਸਂਸृਜ੍ਯ ਕ੍ਵਚਿਦੇਵ ਮੇ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਾਲ ਬੁਣਦੀ ਮਕੜੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਗਜਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤृषਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਚ ਮਧੁ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕੋਈ ਹਾਥੀ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਕੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸ਼ਹਦ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਮਯੋ ਵਿਲੁਠਨ੍ਤੋ ਮੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਦੁਰਿਤਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਕੀੜੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਰੇਂਗਦੇ ਹਨ।
ਅਵ੍ਯੁਚ੍ਛਿਨ੍ਨਪ੍ਰਦੀਪਾਰ੍ਚਿਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮਪ੍ਯਾਦਧਾਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੌ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਬਿਨਾ ਟੁੱਟੇ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਹਾਰੀਤਃ ਕੋਪਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਾਖਾਨੀਡੋ ਮਮਾਂਤਿਕੇ
ਹਰਾ ਪੰਛੀ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਟਾਹਣੀ ਵਿਚ ਘੋਂਸਲਾ ਬਣਾਉਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਗਾਵਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੈਃ ਸਿਕ੍ਤਾ ਵਤ੍ਸਸ੍ਮਰਣਸਂਭਵੈਃ 1.3.1.9.
ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਨਿਕਲੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਕਃ ਪਕ੍ਸ਼ਜਵਾਤੇਨ ਬਲਿਗ੍ਰਹਣਲੋਲੁਪਃ
ਕੋਆ ਭੇਟ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮੂषਕੋ ਮਦ੍ਗੁਹਾਭਾਗਂ ਮਣਿਸਂਘਵਿਕਰ੍षਣੈਃ
ਚੂਹਾ ਮੇਰੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ।
ਛਾਯਾਵृਕ੍ਸ਼ਤ੍ਵਮਾਸ੍ਥਾਤੁਂ ਮੁਨਯਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਅਪਿ
ਮੁਨੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਛਾਂਦਾਰ ਰੁੱਖ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗੋਪੁਰਂ ਸ਼ਿਖਰਂ ਸ਼ਾਲਾਂ ਮਣ੍ਡਪਂ ਵਾਪਿਕਾਮਪਿ
ਗੋਪੁਰ, ਚੋਟੀ, ਹਾਲ, ਮੰਡਪ ਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਰੋਵਰ ਵੀ।
ਸਦਾ ਮਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯੈਰਨਾਸਾਦ੍ਯਮਗ੍ਨਿਲਿਂਗਮਿਦਂ ਮਮ
ਮੇਰਾ ਇਹ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਲਿੰਗ ਸਦਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ।
ਵੀਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਧ੍ਯਾਨੈਃ ਸ੍ਵਭੂਤਂ ਨਿਖਿਲਂ ਜਗਤ੍
ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਮੇਰੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਜਨਨੀ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨਿਤ੍ਯਯੌਵਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਕੋ ਮਾਂ ਹੁਣ ਸਦਾ ਲਈ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਰੋਭਾਗੇ ਵਸਤਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਿਹ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਜੀਵ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਪ੍ਰਮੇਯਗੁਣਾਧਾਰਮਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਵਰਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹੀ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਲਬ੍ਧਕਾਮਾ ਪੁਨਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਮਾਸ਼੍ਰਯਿष੍ਯਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ 1.3.1.9.
ਹੇ ਸੁਚੱਜੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੂੰ ਮੁੜ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਵੇਂਗੀ।
ਨ ਕੇਵਲਂ ਤਵ ਤਪਃ ਸ੍ਵਵਾਂਛਿਤਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰਾ ਤਪ ਹੀ ਤੇਰੀ ਮਨਚਾਹੀ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ,
ਕਾਰਣਾਂਤਰਮਾਸ਼ਂਕ੍ਯ ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਯਂ ਚ ਸਹਸਂਵਾਸਾਸ੍ਤਵ ਵ੍ਰਤਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇਰਾ ਵਰਤ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ,
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਮੁਨੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਥਗਰ੍ਭਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਮੁਨੀ ਦੇ ਅਰਥ ਭਰੇ ਬਚਨ ਉਸਨੇ ਸੁਣੇ,
ਤਪਃ ਕਿਮਨ੍ਯਤ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਲਬ੍ਧਂ ਤਵ ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਤਪ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ?
ਅਹੋ ਭੂਮੇਸ੍ਤੁ ਵੈਚਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਯਤੋ ਦृष੍ਟਾ ਦਿਵੋऽਧਿਕਾ
ਵਾਹ ਰੇ ਧਰਤੀ, ਤੇਰਾ ਅਜੀਬ ਕਰਾਮਾਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰਸਾਦਸਿਦ੍ਧੋ ਮੇ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸ੍ਥਾਨਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਮਨੋਇਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਸਥਾਨ ਵੀ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ।