ਸ੍ਵੀਯੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਹਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ॥ ੫.
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੱਖਸ਼ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪਰੇषਾਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਦਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਦਾਚਨ ੫.
ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹਿਤਃ ਸੁਰੈਃ ੫.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ—
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਦਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਯ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਯਤ੍ਕृਤਮ੍ ੫.
ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਦਾਨ੍ਯ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚ ਤਥਾਵਿਧਾਃ ੫.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਵੀ—
ਤ੍ਰੋਟਿਤਾ ਲੁਂਚਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮृਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਰਣਾਜਿਰੇ॥ ੫.
ਕੁਝ ਜਖਮੀ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਦੇ ਵਾਲ ਉਖੜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਕੁਝ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਪਏ ਸਨ।
ਸ਼ਂਭੁਂ ਸਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਗਣੈਃ ਸਹ ੫.
ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੀਰਭਦਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ ੫.
ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਮਾਨਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭੋ ਯੇਨੇਦਂ ਕृਤਮੀਦृਸ਼ਮ੍ ੫.
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਦੱਖਸ਼ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ ੫.
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਵੀਰਭਦਰ ਚੁਸਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦੋਕ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕਰੇਣੈਵ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਮਨਾਃ ੫.
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵੀਰਭਦਰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਨਂ ਵੀਰ ਕੁਟਿਲਸ੍ਯਾਪਿ ਚਾਧੁਨਾ ੫.
ਹੇ ਵੀਰ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਿਕੜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।
ਮਯਾ ਸ਼ਿਰੋ ਹੁਤਂ ਚਾਗ੍ਨੌ ਤਦਾਨੀਮੇਵ ਸ਼ਂਕਰ ੫.
ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਕਬਂਧੋਪਰਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ ੫.
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰੁੱਦਰ ਨੇ ਉਹ ਸਿਰ ਬਿਨਾ ਧੜ ਦੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਜੀਵਿਤਂ ਲੇਭੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਛਂਕਰਸ੍ਯ ਚ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਂ ਲੋਕਸ਼ਂਕਰਮ੍॥ ੫.
ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਮਾਮਿ ਦੇਵਂ ਵਰਦਂ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਨਮਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ ੫.
ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਮੈਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਮਾਮਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਿਜਾਤ੍ਮਰੂਪਮ੍ ੫.
ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਬਭਾषੇ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਰਹਃ॥ ੫.
ਦਕ੍ਸ਼ ਵਲੋਂ ਸਿਫਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੁੱਦਰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਚੁੱਪਚਾਪ ਬੋਲ ਪਏ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾ ਭਜਂਤੇ ਮਾਂ ਜਨਾਃ ਸੁਕृਤਿਨਃ ਸਦਾ ੫.
ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭਲੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਸਿਮਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਜ੍ਞਾਨਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਿਯਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ੫.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਕੇਵਲਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਂਸਾਰਾਤ੍ਤਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ॥ ੫.
ਤੂੰ ਕੇਵਲ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਨ ਵੇਦੈਸ਼੍ਚ ਨ ਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਨ ਯਜ੍ਞੈਸ੍ਤਪਸਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ੫.
ਨਾ ਤਾਂ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਨਾ ਯੱਗਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਤਪ ਨਾਲ—ਕਦੇ ਵੀ—
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਸਮਾਹਿਤਃ ੫.
ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗ ਕੇ, ਤੂੰ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕਰਮ ਕਰ।
ਉਪਦਿष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ੫.
ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਪਿ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਭृਗ੍ਵਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਯਃ ੫.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ।
ਗਤਃ ਪਿਤਾਮਹੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਤਸ਼੍ਚ ਸਦਨਂ ਸ੍ਵਕਮ੍॥ ੫.
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦਕ੍ਸ਼ੋਪਿ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ਪਰਂ ਬੋਧਮੁਪਾਗਤਃ। ਸ਼ਿਵਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਹਾਮਨਾਃ॥ ੫.
ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਵੀ, ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਵ੍ਯੋ ਭਗਵਾਞ੍ਛਿਵਃ॥ ੫.
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰਾ ਜਤਨ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਰਾ ਯੇ ਚ ਸ਼ਿਵਾਂਗਣੇ ੫.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੰਗਣ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਯੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਦਰ੍ਪ੍ਪਣਂ ਸੁਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍ ੫.
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਦਰਪਣ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ—