ਮਨਸਾ ਦੂਯਮਾਨੇਨ ਸ਼ਂਨ ਲੇਭੇ ਪਿਤਾਮਹਃ ੫.
ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਾ ਮਿਲਿਆ।
ਗਮਨਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਤਿ ੫.
ਉਸ ਨੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ੫.
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕਪਰ੍ਦ੍ਦਿਨਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵੇਦਾਂਗਾਨਾਂ ਚ ਦੁਰ੍ਗਮਮ੍ ੫.
ਉਸ ਨੇ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦਂਡਵਤ੍ਪਤਿਤੋ ਭੂਮੌਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮਾਰੇਭੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ॥ ੫.
ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਉੱਠ ਕੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈਆਂ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਮੋ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ਾਂਤਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ ੫.
ਰੁਦ੍ਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮੋ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਮਹਤੇ ਨੀਲਕਂਠਾਯ ਵੇਧਸੇ ੫.
ਮਹਾਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਰਬ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਓਂਕਾਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵषਟ੍ਕਾਰਃ ਸਰ੍ਵਾਰਂਭਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ ੫.
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਓਂਕਾਰ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵਸ਼ਟ ਉਚਾਰਨ ਹੋ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਤॄਣਾਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਕਃ ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਦੇਵ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਪੀਡਿਤਮ੍॥ ੫.
ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੋ। ਮਹਾਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨੇ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਸ਼੍ਰृਣੁष੍ਵਾਵਹਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਿਤਾਮਹ ੫.
ਪਿਤਾਮਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਸ੍ਵੀਯੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਹਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ॥ ੫.
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੱਖਸ਼ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪਰੇषਾਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਦਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਦਾਚਨ ੫.
ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹਿਤਃ ਸੁਰੈਃ ੫.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ—
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਦਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਯ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਯਤ੍ਕृਤਮ੍ ੫.
ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਦਾਨ੍ਯ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚ ਤਥਾਵਿਧਾਃ ੫.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਵੀ—
ਤ੍ਰੋਟਿਤਾ ਲੁਂਚਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮृਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਰਣਾਜਿਰੇ॥ ੫.
ਕੁਝ ਜਖਮੀ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਦੇ ਵਾਲ ਉਖੜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਕੁਝ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਪਏ ਸਨ।
ਸ਼ਂਭੁਂ ਸਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਗਣੈਃ ਸਹ ੫.
ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੀਰਭਦਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ ੫.
ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਮਾਨਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭੋ ਯੇਨੇਦਂ ਕृਤਮੀਦृਸ਼ਮ੍ ੫.
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਦੱਖਸ਼ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ ੫.
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਵੀਰਭਦਰ ਚੁਸਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦੋਕ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕਰੇਣੈਵ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਮਨਾਃ ੫.
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵੀਰਭਦਰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਨਂ ਵੀਰ ਕੁਟਿਲਸ੍ਯਾਪਿ ਚਾਧੁਨਾ ੫.
ਹੇ ਵੀਰ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਿਕੜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।
ਮਯਾ ਸ਼ਿਰੋ ਹੁਤਂ ਚਾਗ੍ਨੌ ਤਦਾਨੀਮੇਵ ਸ਼ਂਕਰ ੫.
ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਕਬਂਧੋਪਰਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ ੫.
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰੁੱਦਰ ਨੇ ਉਹ ਸਿਰ ਬਿਨਾ ਧੜ ਦੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਜੀਵਿਤਂ ਲੇਭੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਛਂਕਰਸ੍ਯ ਚ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਂ ਲੋਕਸ਼ਂਕਰਮ੍॥ ੫.
ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਮਾਮਿ ਦੇਵਂ ਵਰਦਂ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਨਮਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ ੫.
ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਮੈਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਮਾਮਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਿਜਾਤ੍ਮਰੂਪਮ੍ ੫.
ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਬਭਾषੇ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਰਹਃ॥ ੫.
ਦਕ੍ਸ਼ ਵਲੋਂ ਸਿਫਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੁੱਦਰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਚੁੱਪਚਾਪ ਬੋਲ ਪਏ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾ ਭਜਂਤੇ ਮਾਂ ਜਨਾਃ ਸੁਕृਤਿਨਃ ਸਦਾ ੫.
ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭਲੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਸਿਮਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਜ੍ਞਾਨਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਿਯਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ੫.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।