ਵਿष੍ਣੌ ਗਤੇ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ऋषਿਭਿਃ ਸਹ ੫.
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਭृਗੁਂ ਚ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸ੍ਮਸ਼੍ਰੂਣਾਂ ਲੁਂਚਨਂ ਕृਤਮ੍ ੫.
ਉਹਨਾਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਦਾਡ਼ੀਆਂ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਵਿਡਂਬਿਤਾ ਸ੍ਵਧਾ ਤਤ੍ਰ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਵਿਡਂਬਿਤਾਃ ੫.
ਉਥੇ ਸਵਧਾ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਅਨਿਰ੍ਵਾਚ੍ਯਂ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਗਣਾਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ੫.
ਉਹਨਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਂ ਨਿਲੀਨਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਆਨਿਨਾਯਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ ੫.
ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਆਇਆ।
ਅਭੇਦ੍ਯਂ ਤਚ੍ਛਿਰੋ ਮਤ੍ਵਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ੫.
ਵੀਰਭਦਰ, ਜਿਸਦਾ ਜਲਾਲ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਿਰ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਸਮਝਿਆ।
ਗਂਧਰਾਤ੍ਪਾਟ੍ਯਮਾਨਾਚ੍ਚ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ਤਚ੍ਛਿਰਃ ਸੁਹੁਤਂ ਕੁਂਡੇ ਜ੍ਵਲਿxxxxxxx॥ ੫.
ਜਦ ਗੰਧਰਵ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਸਿਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ।
ਯੇ ਚਾਨ੍ਯ ऋषਯੋ ਦੇਵਾਃ ਪਿਤਰੋ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ੫.
ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ—
ਚਂਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਤਾਰਕਾਃ ੫.
ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗਣ, ਗ੍ਰਹਿ, ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਤਾਰੇ—
ਸਤ੍ਯਲੋਕਂ ਗਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਪੀਡਿਤਃ ੫.
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਨਸਾ ਦੂਯਮਾਨੇਨ ਸ਼ਂਨ ਲੇਭੇ ਪਿਤਾਮਹਃ ੫.
ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਾ ਮਿਲਿਆ।
ਗਮਨਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਤਿ ੫.
ਉਸ ਨੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ੫.
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕਪਰ੍ਦ੍ਦਿਨਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵੇਦਾਂਗਾਨਾਂ ਚ ਦੁਰ੍ਗਮਮ੍ ੫.
ਉਸ ਨੇ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦਂਡਵਤ੍ਪਤਿਤੋ ਭੂਮੌਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮਾਰੇਭੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ॥ ੫.
ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਉੱਠ ਕੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈਆਂ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਮੋ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ਾਂਤਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ ੫.
ਰੁਦ੍ਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮੋ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਮਹਤੇ ਨੀਲਕਂਠਾਯ ਵੇਧਸੇ ੫.
ਮਹਾਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਰਬ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਓਂਕਾਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵषਟ੍ਕਾਰਃ ਸਰ੍ਵਾਰਂਭਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ ੫.
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਓਂਕਾਰ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵਸ਼ਟ ਉਚਾਰਨ ਹੋ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਤॄਣਾਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਕਃ ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਦੇਵ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਪੀਡਿਤਮ੍॥ ੫.
ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੋ। ਮਹਾਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨੇ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਸ਼੍ਰृਣੁष੍ਵਾਵਹਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਿਤਾਮਹ ੫.
ਪਿਤਾਮਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਸ੍ਵੀਯੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਹਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ॥ ੫.
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੱਖਸ਼ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪਰੇषਾਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਦਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਦਾਚਨ ੫.
ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹਿਤਃ ਸੁਰੈਃ ੫.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ—
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਦਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਯ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਯਤ੍ਕृਤਮ੍ ੫.
ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਦਾਨ੍ਯ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚ ਤਥਾਵਿਧਾਃ ੫.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਵੀ—
ਤ੍ਰੋਟਿਤਾ ਲੁਂਚਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮृਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਰਣਾਜਿਰੇ॥ ੫.
ਕੁਝ ਜਖਮੀ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਦੇ ਵਾਲ ਉਖੜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਕੁਝ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਪਏ ਸਨ।
ਸ਼ਂਭੁਂ ਸਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਗਣੈਃ ਸਹ ੫.
ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੀਰਭਦਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ ੫.
ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਮਾਨਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭੋ ਯੇਨੇਦਂ ਕृਤਮੀਦृਸ਼ਮ੍ ੫.
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਦੱਖਸ਼ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ ੫.
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਵੀਰਭਦਰ ਚੁਸਤ ਹੋ ਗਿਆ।