ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਤਦਾ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸੁਰਰਾਟ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ ੪.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪ—
ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਵਿਹਾਯੈਵ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ੪.
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਯਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹਂਤੁਕਾਮਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ ੪.
ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਰ ਨੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ—
ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਰੁषਾਵਿष੍ਟੋ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ ੪.
ਵੀਰਭਦਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੋਕਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਗਜਂ ਚ ਸਵਜ੍ਰਂ ਚ ਵਾਸਵਂ ਗ੍ਰਸ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯੁਤਃ ੪.
ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਵਜਰ ਸਮੇਤ, ਨਿਗਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਤਤਾਭੂਤਂ ਤਥਾਭੂਤਂ ਹਂਤੁਕਾਮਂ ਪੁਰਂਦਰਮ੍ ੪.
ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਵੀਰਭਦਰ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਚ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਵੈ ਤਦਾ ੪.
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧਾਕਾਰੈਰ੍ਯੋਧਯਾਮਾਸਤੁਸ੍ਤਦਾ ੪.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਮਥੈਃ ਸਹ ੪.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਜੁੱਧ ਹੋਈ।
ਗਣਾਨ੍ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਭृਸ਼ਮ੍ ੪.
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਗਣ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਜ੍ਵਰੈਸ੍ਤੁ ਪੀਡਿਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਹਸਨ੍ਨਿਵ ੪.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਖਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੱਸ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਿਨੌ ਤਦਾਹੂਯ ਵ੍ਯਾਧੀਨ੍ਹਂਤੁਂ ਤਦਾ ਭृਤਿਮ੍ ੪.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਉਹ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਵੈਦਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਜ੍ਵਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤਾਂਸ਼੍ਚ ਅਨ੍ਯੇ ਭੂਤਦ੍ਰੁਹਸ੍ਤਦਾ ਵਿਜ੍ਵਰਾਨਥ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਮੁਦਤੁਸ਼੍ਚਿਰਮ੍॥ ੪.
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਬੁਖਾਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਹਤਮੰਦ ਕਰ ਗਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤੈਰ੍ਜਿਤਂ ਯੋਗਿਨੀਚਕ੍ਰਂ ਭੈਰਵਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲੀਕृਤਮ੍ ੪.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਹਰਾ ਲਿਆ ਤੇ ਭੈਰਵ ਨੂੰ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਰੈਰ੍ਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ ੪.
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹਰਾਈ ਹੋਈ ਫੌਜ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ—
ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੂਰੋਸਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਾਲਕੋ ਹ੍ਯਸਿ ੪.
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਸੂਰਮਾ ਹੈਂ, ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਿਆ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ ਹੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੪.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇਣ ਭਗਵਾਨ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਜਘਾਨ ਸਃ ੪.
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਗ੍ਰਸਿਤਂ ਚਕ੍ਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ ੪.
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਚੱਕਰ ਨਿਗਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਚਕ੍ਰਮਾਦਾਯ ਮਹਾਨੁਭਾਵੋ ਦਿਵਂ ਗਤੋऽਥੋ ਭੁਵਨੈਕਭਰ੍ਤਾ ੪.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਵਿष੍ਣੌ ਗਤੇ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ऋषਿਭਿਃ ਸਹ ੫.
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਭृਗੁਂ ਚ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸ੍ਮਸ਼੍ਰੂਣਾਂ ਲੁਂਚਨਂ ਕृਤਮ੍ ੫.
ਉਹਨਾਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਦਾਡ਼ੀਆਂ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਵਿਡਂਬਿਤਾ ਸ੍ਵਧਾ ਤਤ੍ਰ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਵਿਡਂਬਿਤਾਃ ੫.
ਉਥੇ ਸਵਧਾ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਅਨਿਰ੍ਵਾਚ੍ਯਂ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਗਣਾਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ੫.
ਉਹਨਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਂ ਨਿਲੀਨਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਆਨਿਨਾਯਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ ੫.
ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਆਇਆ।
ਅਭੇਦ੍ਯਂ ਤਚ੍ਛਿਰੋ ਮਤ੍ਵਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ੫.
ਵੀਰਭਦਰ, ਜਿਸਦਾ ਜਲਾਲ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਿਰ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਸਮਝਿਆ।
ਗਂਧਰਾਤ੍ਪਾਟ੍ਯਮਾਨਾਚ੍ਚ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ਤਚ੍ਛਿਰਃ ਸੁਹੁਤਂ ਕੁਂਡੇ ਜ੍ਵਲਿxxxxxxx॥ ੫.
ਜਦ ਗੰਧਰਵ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਸਿਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ।
ਯੇ ਚਾਨ੍ਯ ऋषਯੋ ਦੇਵਾਃ ਪਿਤਰੋ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ੫.
ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ—
ਚਂਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਤਾਰਕਾਃ ੫.
ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗਣ, ਗ੍ਰਹਿ, ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਤਾਰੇ—
ਸਤ੍ਯਲੋਕਂ ਗਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਪੀਡਿਤਃ ੫.
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।