ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੀਰੋऽਸੌ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ ੪.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵੀਰਭਦਰ—
ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਘੋषਂ ਸ਼ਂਖਨਾਦਂ ਚਕਾਰ ਸਃ ੪.
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਕੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਯੂਹਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ ੪.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਲਾ ਲਈ।
ਨਂਦੀਨਾ ਚ ਹਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਸ੍ਤਨਾਂਤਰੇ ੪.
ਨੰਦੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵਾਰ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਲੇਨ ਸਿਤਧਾਰੇਣ ਸਂਨਦ੍ਧੋ ਦਣ੍ਡਧਾਰਿਣਾ ੪.
ਉਹ ਚਾਕੂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਜੋ ਲਾਠੀ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ।
ਕੁਬੇਰੇਣ ਚ ਸਂਗਮ੍ਯ ਕੂष੍ਮਾਂਡਾਨਾਂ ਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ੪.
ਤੇ, ਕੁਬੇਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਆਪ—
ਯੁਯੁਧੇ ਪਰਯਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ੪.
ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਯੁਯੁਧੇ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨੈਰ੍ऋਤ੍ਯਂ ਚ ਵਿਡਂਬਯਨ੍ ੪.
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਤੇ ਨੈਰਿਤੀ ਦਿਸਾ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਦੇਵਾਨਖਿਲਾਨ੍ਪਪੌ ਸ਼ੋਣਿਤਮਦ੍ਬੁਤਮ੍ ੪.
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ।
ਸਾਕਿਨੀ ਡਾਕਿਨੀ ਰੌਦ੍ਰਾ ਨਵਦੁਰ੍ਗਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਨੇਦੁਃ ਪਪੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਚ ਬੁਭੁਜੁਃ ਪਿਸ਼ਿਤਂ ਬਹੁ॥ ੪.
ਸਾਕਿਨੀਆਂ, ਡਾਕਿਨੀਆਂ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਨੌਂ ਦੁਰਗਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰੀ, ਲਹੂ ਪੀਤਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾਸ ਖਾਧਾ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਤਦਾ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸੁਰਰਾਟ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ ੪.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪ—
ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਵਿਹਾਯੈਵ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ੪.
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਯਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹਂਤੁਕਾਮਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ ੪.
ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਰ ਨੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ—
ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਰੁषਾਵਿष੍ਟੋ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ ੪.
ਵੀਰਭਦਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੋਕਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਗਜਂ ਚ ਸਵਜ੍ਰਂ ਚ ਵਾਸਵਂ ਗ੍ਰਸ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯੁਤਃ ੪.
ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਵਜਰ ਸਮੇਤ, ਨਿਗਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਤਤਾਭੂਤਂ ਤਥਾਭੂਤਂ ਹਂਤੁਕਾਮਂ ਪੁਰਂਦਰਮ੍ ੪.
ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਵੀਰਭਦਰ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਚ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਵੈ ਤਦਾ ੪.
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧਾਕਾਰੈਰ੍ਯੋਧਯਾਮਾਸਤੁਸ੍ਤਦਾ ੪.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਮਥੈਃ ਸਹ ੪.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਜੁੱਧ ਹੋਈ।
ਗਣਾਨ੍ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਭृਸ਼ਮ੍ ੪.
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਗਣ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਜ੍ਵਰੈਸ੍ਤੁ ਪੀਡਿਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਹਸਨ੍ਨਿਵ ੪.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਖਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੱਸ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਿਨੌ ਤਦਾਹੂਯ ਵ੍ਯਾਧੀਨ੍ਹਂਤੁਂ ਤਦਾ ਭृਤਿਮ੍ ੪.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਉਹ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਵੈਦਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਜ੍ਵਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤਾਂਸ਼੍ਚ ਅਨ੍ਯੇ ਭੂਤਦ੍ਰੁਹਸ੍ਤਦਾ ਵਿਜ੍ਵਰਾਨਥ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਮੁਦਤੁਸ਼੍ਚਿਰਮ੍॥ ੪.
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਬੁਖਾਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਹਤਮੰਦ ਕਰ ਗਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤੈਰ੍ਜਿਤਂ ਯੋਗਿਨੀਚਕ੍ਰਂ ਭੈਰਵਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲੀਕृਤਮ੍ ੪.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਹਰਾ ਲਿਆ ਤੇ ਭੈਰਵ ਨੂੰ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਰੈਰ੍ਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ ੪.
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹਰਾਈ ਹੋਈ ਫੌਜ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ—
ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੂਰੋਸਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਾਲਕੋ ਹ੍ਯਸਿ ੪.
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਸੂਰਮਾ ਹੈਂ, ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਿਆ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ ਹੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੪.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇਣ ਭਗਵਾਨ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਜਘਾਨ ਸਃ ੪.
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਗ੍ਰਸਿਤਂ ਚਕ੍ਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ ੪.
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਚੱਕਰ ਨਿਗਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਚਕ੍ਰਮਾਦਾਯ ਮਹਾਨੁਭਾਵੋ ਦਿਵਂ ਗਤੋऽਥੋ ਭੁਵਨੈਕਭਰ੍ਤਾ ੪.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।