ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਦੌ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਦृਸ਼ਰੂਪਿਣਮ੍ ੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਉਸੇ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯਥਾ ਸ਼ਂਭੁਸ੍ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮਮ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਨੇष੍ਯਾਮ੍ਯਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਂ ਯਦਿ ਤਿष੍ਠੇਸ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਾ॥ ੪.
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਭੂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿਆਂਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ੪.
ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ,
ਰੁਦ੍ਰਤੇਜਃਪ੍ਰਸੂਤੋਸਿ ਪਵਿਤ੍ਰੋऽਸਿ ਮਹਾਮਤੇ ੪.
ਤੂੰ ਰੁਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ।
ਅਹਂ ਭਕ੍ਤਪਰਾਧੀਨਸ੍ਤਥਾ ਸੋऽਪਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ੪.
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਬੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹਨ।
ਆਗਤੋऽਹਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਕੋਪਸਮੁਦ੍ਭਵ ੪.
ਹੇ ਵੀਰਭਦਰ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਗੋਵਿਂਦੇ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸ ਮਹਾਭੁਜਃ ੪.
ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਯਥਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ਿਵਃ ੪.
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਹੈਂ; ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਹਨ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸੋऽਚ੍ਯੁਤਃ ਸਂਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ ੪.
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਵੀ ਹੱਸ ਪਏ।
ਯੋਧਯਸ੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਸ਼ਂਕਿਤਃ ੪.
ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਲੜ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੀਰੋऽਸੌ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ ੪.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵੀਰਭਦਰ—
ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਘੋषਂ ਸ਼ਂਖਨਾਦਂ ਚਕਾਰ ਸਃ ੪.
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਕੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਯੂਹਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ ੪.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਲਾ ਲਈ।
ਨਂਦੀਨਾ ਚ ਹਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਸ੍ਤਨਾਂਤਰੇ ੪.
ਨੰਦੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵਾਰ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਲੇਨ ਸਿਤਧਾਰੇਣ ਸਂਨਦ੍ਧੋ ਦਣ੍ਡਧਾਰਿਣਾ ੪.
ਉਹ ਚਾਕੂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਜੋ ਲਾਠੀ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ।
ਕੁਬੇਰੇਣ ਚ ਸਂਗਮ੍ਯ ਕੂष੍ਮਾਂਡਾਨਾਂ ਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ੪.
ਤੇ, ਕੁਬੇਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਆਪ—
ਯੁਯੁਧੇ ਪਰਯਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ੪.
ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਯੁਯੁਧੇ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨੈਰ੍ऋਤ੍ਯਂ ਚ ਵਿਡਂਬਯਨ੍ ੪.
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਤੇ ਨੈਰਿਤੀ ਦਿਸਾ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਦੇਵਾਨਖਿਲਾਨ੍ਪਪੌ ਸ਼ੋਣਿਤਮਦ੍ਬੁਤਮ੍ ੪.
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ।
ਸਾਕਿਨੀ ਡਾਕਿਨੀ ਰੌਦ੍ਰਾ ਨਵਦੁਰ੍ਗਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਨੇਦੁਃ ਪਪੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਚ ਬੁਭੁਜੁਃ ਪਿਸ਼ਿਤਂ ਬਹੁ॥ ੪.
ਸਾਕਿਨੀਆਂ, ਡਾਕਿਨੀਆਂ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਨੌਂ ਦੁਰਗਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰੀ, ਲਹੂ ਪੀਤਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾਸ ਖਾਧਾ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਤਦਾ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸੁਰਰਾਟ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ ੪.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪ—
ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਵਿਹਾਯੈਵ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ੪.
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਯਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹਂਤੁਕਾਮਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ ੪.
ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਰ ਨੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ—
ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਰੁषਾਵਿष੍ਟੋ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ ੪.
ਵੀਰਭਦਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੋਕਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਗਜਂ ਚ ਸਵਜ੍ਰਂ ਚ ਵਾਸਵਂ ਗ੍ਰਸ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯੁਤਃ ੪.
ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਵਜਰ ਸਮੇਤ, ਨਿਗਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਤਤਾਭੂਤਂ ਤਥਾਭੂਤਂ ਹਂਤੁਕਾਮਂ ਪੁਰਂਦਰਮ੍ ੪.
ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਵੀਰਭਦਰ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਚ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਵੈ ਤਦਾ ੪.
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧਾਕਾਰੈਰ੍ਯੋਧਯਾਮਾਸਤੁਸ੍ਤਦਾ ੪.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਮਥੈਃ ਸਹ ੪.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਜੁੱਧ ਹੋਈ।
ਗਣਾਨ੍ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਭृਸ਼ਮ੍ ੪.
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਗਣ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।