ਏਵਂ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇऽਪਿ ਦਿਵੌਕਸਃ ੪.
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ—
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਗਣੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ ੪.
ਫਿਰ ਵੀਰਭਦਰ, ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਅਵਦਾਨਾਨਿ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤृਪ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭਵਤਾਂ ਤ੍ਵਰਨ੍ ੪.
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵੱਡੇ ਕਿਰਤ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ।
ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼॥ ੪.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਧ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਲੋਕਪਾਲੇषੁ ਵਿਦ੍ਰੁਤੇषੁ ਸੁਰੇषੁ ਚ ੪.
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਭੱਜ ਪਏ—
ਤਦਾ ਤ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਮੇਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੪.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਆਏ।
ਰਕ੍ਸ਼ ਯਜ੍ਞਂ ਹਿ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੋਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ੪.
ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਬਚਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪ ਯਜਨ ਹੈਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿष੍ਣੁਰਧ੍ਯਾਤ੍ਮਦੀਪਕਃ ੪.
ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੀ ਜੋਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ ਤੇ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾਗਤਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿष੍ਣੋ ਵੇਤ੍ਤ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਮ੍ ੪.
ਵਿਸ਼ਣੂ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਡੰਡਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ?
ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣ੍ਯਾ ਕृਤਂ ਯਚ੍ਚ ਨ ਦृष੍ਟਂ ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾਨਘ ਅਵਦਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਤਵ ਚਾਪਿ ਮਹਾਭੂਜ॥ ੪.
ਦਾਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਕਿਰਤ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਦੌ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਦृਸ਼ਰੂਪਿਣਮ੍ ੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਉਸੇ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯਥਾ ਸ਼ਂਭੁਸ੍ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮਮ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਨੇष੍ਯਾਮ੍ਯਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਂ ਯਦਿ ਤਿष੍ਠੇਸ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਾ॥ ੪.
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਭੂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿਆਂਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ੪.
ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ,
ਰੁਦ੍ਰਤੇਜਃਪ੍ਰਸੂਤੋਸਿ ਪਵਿਤ੍ਰੋऽਸਿ ਮਹਾਮਤੇ ੪.
ਤੂੰ ਰੁਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ।
ਅਹਂ ਭਕ੍ਤਪਰਾਧੀਨਸ੍ਤਥਾ ਸੋऽਪਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ੪.
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਬੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹਨ।
ਆਗਤੋऽਹਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਕੋਪਸਮੁਦ੍ਭਵ ੪.
ਹੇ ਵੀਰਭਦਰ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਗੋਵਿਂਦੇ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸ ਮਹਾਭੁਜਃ ੪.
ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਯਥਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ਿਵਃ ੪.
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਹੈਂ; ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਹਨ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸੋऽਚ੍ਯੁਤਃ ਸਂਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ ੪.
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਵੀ ਹੱਸ ਪਏ।
ਯੋਧਯਸ੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਸ਼ਂਕਿਤਃ ੪.
ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਲੜ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੀਰੋऽਸੌ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ ੪.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵੀਰਭਦਰ—
ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਘੋषਂ ਸ਼ਂਖਨਾਦਂ ਚਕਾਰ ਸਃ ੪.
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਕੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਯੂਹਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ ੪.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਲਾ ਲਈ।
ਨਂਦੀਨਾ ਚ ਹਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਸ੍ਤਨਾਂਤਰੇ ੪.
ਨੰਦੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵਾਰ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਲੇਨ ਸਿਤਧਾਰੇਣ ਸਂਨਦ੍ਧੋ ਦਣ੍ਡਧਾਰਿਣਾ ੪.
ਉਹ ਚਾਕੂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਜੋ ਲਾਠੀ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ।
ਕੁਬੇਰੇਣ ਚ ਸਂਗਮ੍ਯ ਕੂष੍ਮਾਂਡਾਨਾਂ ਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ੪.
ਤੇ, ਕੁਬੇਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਆਪ—
ਯੁਯੁਧੇ ਪਰਯਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ੪.
ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਯੁਯੁਧੇ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨੈਰ੍ऋਤ੍ਯਂ ਚ ਵਿਡਂਬਯਨ੍ ੪.
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਤੇ ਨੈਰਿਤੀ ਦਿਸਾ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਦੇਵਾਨਖਿਲਾਨ੍ਪਪੌ ਸ਼ੋਣਿਤਮਦ੍ਬੁਤਮ੍ ੪.
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ।
ਸਾਕਿਨੀ ਡਾਕਿਨੀ ਰੌਦ੍ਰਾ ਨਵਦੁਰ੍ਗਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਨੇਦੁਃ ਪਪੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਚ ਬੁਭੁਜੁਃ ਪਿਸ਼ਿਤਂ ਬਹੁ॥ ੪.
ਸਾਕਿਨੀਆਂ, ਡਾਕਿਨੀਆਂ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਨੌਂ ਦੁਰਗਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰੀ, ਲਹੂ ਪੀਤਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾਸ ਖਾਧਾ।