ਇਂਦ੍ਰੋਪਿ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਿष੍ਣੁਮਾਤ੍ਮਵਾਦਰਤਂ ਤਦਾ ੪.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੰਦਰ ਵੀ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭृਗੁਣਾਚਾਰਿਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਚ੍ਚਾਟਨਪਰੇਣ ਹਿ ੪.
ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਰਤੋਮਰਨਾਗਚੈਰ੍ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ੪.
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਥਾ ਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਃ ਪਟਹਾ ਡਿਂਡਿਮਾਦਯਃ ਲੋਕਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤਾਞ੍ਛਿਵਕਿਂਕਰਾਨ੍॥ ੪.
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਗਾਰੇ, ਜੰਗੀ ਡੋਲ ਤੇ ਡਿੰਡੀਮ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਗਦਾਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਪੋਥਿਤਾਃ ੪.
ਕੁਝ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹੋਰ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟੇ ਗਏ।
ਇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯੌਰ੍ਲੋਕਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਗਣਾਸ੍ਤੇ ਚ ਪਰਾਙ੍ਗਮੁਖਾਃ ੪.
ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਵਲੋਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਲ ਪਿੱਠ ਮੋੜ ਗਏ।
ਉਚ੍ਚਾਟਨਂ ਕृਤਂ ਤੇषਾਂ ਭृਗੁਣਾ ਯਜ੍ਵਿਨਾ ਤਦਾ ੪.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਤੇਨੈਵ ਦੇਵਾ ਜਯਿਨੋ ਜਾਤਾਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਵ ਹਿ ੪.
ਉਸੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਿੱਤੂ ਹੋ ਗਏ।
ਭੂਤਾਨ੍ਪ੍ਰੇਤਾਨ੍ਪਿਸ਼ਾਚਾਂਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਨੇਵ ਪृष੍ਠਤਃ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਮਾਦਾਯ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਰਣੇ॥ ੪.
ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ ਤੇ ਪਿਸਾਚ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੱਖਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪਿਸ਼ਾਚਾਂਸ਼੍ਚ ਗੁਹ੍ਯਕਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਸ੍ਤਥਾ ੪.
ਦੇਵਤੇ, ਯਕਸ਼, ਪਿਸਾਚ, ਗੁਹ੍ਯਕ ਤੇ ਰਾਖਸ਼—all ਇਹ ਸਾਰੇ—
ਕੇਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਧਾਕृਤਾਃ ਖਙ੍ਗੈਰ੍ਮੁਦ੍ਗਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੋਥਿਤਾਃ ੪.
ਕੁਝ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਹੋਰ ਮੁਗਦਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟੇ ਗਏ।
ਸ਼ੂਲੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਸ਼ਕਲੀਕृਤਾਃ ੪.
ਸੈਂਕੜੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਛੇਦੇ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਪੂਰੇ ਤੋੜ ਕੇ ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਗਤਾਸ੍ਤੇਪਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਪृਚ੍ਛਮਾਨਾਃ ਕੁਤੋਸ੍ਮਾਕਂ ਜਯੋ ਭਵੇਤ੍॥ ੪.
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗਲੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਤਿੰਨੋਂ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਸਾਡੀ ਜਿੱਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?'
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚੇਦਂ ਸੁਰੇਂਦ੍ਰਂ ਤ੍ਵਰਿਤਸ੍ਤਦਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ੪.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਅਸ੍ਤਿ ਚੇਦੀਸ਼੍ਵਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਫਲਰੂਪ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਃ ੪.
ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ।
ਨ ਮਂਤ੍ਰੌषਧਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਭਿਚਾਰਾ ਨ ਲੌਕਿਕਾਃ ੪.
ਨਾ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਦਵਾਈਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਜਾਦੂ ਜਾਂ ਲੋਕੀ ਉਪਾਇ—
ਜ੍ਞਾਤੁਮੀਸ਼ਾਃ ਸਂਭਵਂਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਞੇਯਸ੍ਤ੍ਵਨਨ੍ਯਯਾ ੪.
—ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਭਵਂਤਿ ਸੁਖਦੁਃਝਖਾਤ੍ਮਕਂ ਜਗਤ੍ ੪.
ਉਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਸੁੱਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਾਲਾ, ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਿਂਦ੍ਰ ਬਾਲਿਸ਼ੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਲੋਕਪਾਲੈਃ ਸਹਾਦ੍ਯ ਵੈ ੪.
ਇੰਦ੍ਰਾ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਬਚਪਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਏਤੇ ਰੁਦ੍ਰਸਹਾਯਾਸ਼੍ਚ ਗਣਾਃ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਾਃ ੪.
ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੇ ਗਣ ਹਨ।
ਏਵਂ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇऽਪਿ ਦਿਵੌਕਸਃ ੪.
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ—
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਗਣੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ ੪.
ਫਿਰ ਵੀਰਭਦਰ, ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਅਵਦਾਨਾਨਿ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤृਪ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭਵਤਾਂ ਤ੍ਵਰਨ੍ ੪.
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵੱਡੇ ਕਿਰਤ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ।
ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼॥ ੪.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਧ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਲੋਕਪਾਲੇषੁ ਵਿਦ੍ਰੁਤੇषੁ ਸੁਰੇषੁ ਚ ੪.
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਭੱਜ ਪਏ—
ਤਦਾ ਤ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਮੇਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੪.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਆਏ।
ਰਕ੍ਸ਼ ਯਜ੍ਞਂ ਹਿ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੋਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ੪.
ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਬਚਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪ ਯਜਨ ਹੈਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿष੍ਣੁਰਧ੍ਯਾਤ੍ਮਦੀਪਕਃ ੪.
ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੀ ਜੋਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ ਤੇ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾਗਤਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿष੍ਣੋ ਵੇਤ੍ਤ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਮ੍ ੪.
ਵਿਸ਼ਣੂ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਡੰਡਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ?
ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣ੍ਯਾ ਕृਤਂ ਯਚ੍ਚ ਨ ਦृष੍ਟਂ ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾਨਘ ਅਵਦਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਤਵ ਚਾਪਿ ਮਹਾਭੂਜ॥ ੪.
ਦਾਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਕਿਰਤ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ।