ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਤਿ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੁਤ੍ਤਰਾਯਣਸਂਗਮੇ
ਉੱਤਰਾੲਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਵੇਗੀ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੇਵਯੋਨੀਨਾਂ ਭਵਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਸਂਗਮਃ
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਇਕੱਠ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤਾਘੌਘ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤੇ
ਉਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦਾ ਮਦ੍ਰੂਪਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਮਾਨਵਾਃ 1.3.1.9.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੇਰੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ।
ਤੇषਾਂ ਪੁਰੋਗਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਹਂ ਜੇष੍ਯਾਮਿ ਵਿਦ੍ਵਿषਃ
ਮੈਂ ਆਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਚ ਪਰਾਹਤਿਮ੍
ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਰਾਜ ਮਿਲੇਗਾ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇਗੀ।
ਨ ਵਾਹਨੇਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਮਮ ਜਾਤੁ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਸਾਧਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੇਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਧਰ੍ਮਕੇਤੁਃ ਪੁਰਾ ਰਾਜਾ ਯਮਲੋਕਾਦੁਪਾਗਤਃ
ਇਕ ਵਾਰ ਧਰਮਕੇਤੁ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਮਲੋਕ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਤੁਰਗੋ ਜਾਤੋ ਗਣਨਾਥਃ ਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਘੋੜਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਗਣਨਾਥ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੂਜਿਆ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਵਾਹਨਂ ਭੂਯੋ ਗਣਨਾਥਵਪੁਰ੍ਦ੍ਧਰਮ੍
ਉਹ ਵਾਹਨ, ਜੋ ਗਣਨਾਥ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ,
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸੁਰਾ ਵਿष੍ਣੁਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਮੇਤ,
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨਿਪਾਤਿਤਃ ਕੋऽਪਿ ਸਿਦ੍ਧਃ ਕਾਲੇ ਤਪਃਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਤਪ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ, ਕੋਈ ਸਿੱਧਾ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ੍ਖਲਿਤਂ ਪਾਦਜਂ ਰਕ੍ਤਂ ਮਮ ਕਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ 1.3.1.9.
ਮੇਰੇ ਪੈਰੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਖੂਨ ਮੇਰੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੇ ਗੇੜ ਲਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਹਾਵੀਥੀ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਕਲਘਟ੍ਟਿਤਮ੍
ਵੱਡੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਵਾਲੀ ਗਲੀ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਸ਼ृਂਗੇषੁ ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਵਨਾਂਤਰੇ
ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਲਪਵૃਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ।
ਯੈਰ੍ਵੈ ਜਨਃ ਕृਤਾਰ੍ਥਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਕृਤਾਦਰਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਦਿਖਾ ਕੇ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਕृਪਯਾ ਪੂਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਲੂਤੀ ਤਂਤੁਕਜਾਲਾਨਿ ਸਂਸृਜ੍ਯ ਕ੍ਵਚਿਦੇਵ ਮੇ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਾਲ ਬੁਣਦੀ ਮਕੜੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਗਜਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤृषਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਚ ਮਧੁ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕੋਈ ਹਾਥੀ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਕੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸ਼ਹਦ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਮਯੋ ਵਿਲੁਠਨ੍ਤੋ ਮੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਦੁਰਿਤਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਕੀੜੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਰੇਂਗਦੇ ਹਨ।
ਅਵ੍ਯੁਚ੍ਛਿਨ੍ਨਪ੍ਰਦੀਪਾਰ੍ਚਿਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮਪ੍ਯਾਦਧਾਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੌ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਬਿਨਾ ਟੁੱਟੇ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਹਾਰੀਤਃ ਕੋਪਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਾਖਾਨੀਡੋ ਮਮਾਂਤਿਕੇ
ਹਰਾ ਪੰਛੀ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਟਾਹਣੀ ਵਿਚ ਘੋਂਸਲਾ ਬਣਾਉਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਗਾਵਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੈਃ ਸਿਕ੍ਤਾ ਵਤ੍ਸਸ੍ਮਰਣਸਂਭਵੈਃ 1.3.1.9.
ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਨਿਕਲੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਕਃ ਪਕ੍ਸ਼ਜਵਾਤੇਨ ਬਲਿਗ੍ਰਹਣਲੋਲੁਪਃ
ਕੋਆ ਭੇਟ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮੂषਕੋ ਮਦ੍ਗੁਹਾਭਾਗਂ ਮਣਿਸਂਘਵਿਕਰ੍षਣੈਃ
ਚੂਹਾ ਮੇਰੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ।
ਛਾਯਾਵृਕ੍ਸ਼ਤ੍ਵਮਾਸ੍ਥਾਤੁਂ ਮੁਨਯਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਅਪਿ
ਮੁਨੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਛਾਂਦਾਰ ਰੁੱਖ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗੋਪੁਰਂ ਸ਼ਿਖਰਂ ਸ਼ਾਲਾਂ ਮਣ੍ਡਪਂ ਵਾਪਿਕਾਮਪਿ
ਗੋਪੁਰ, ਚੋਟੀ, ਹਾਲ, ਮੰਡਪ ਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਰੋਵਰ ਵੀ।
ਸਦਾ ਮਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯੈਰਨਾਸਾਦ੍ਯਮਗ੍ਨਿਲਿਂਗਮਿਦਂ ਮਮ
ਮੇਰਾ ਇਹ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਲਿੰਗ ਸਦਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ।
ਵੀਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਧ੍ਯਾਨੈਃ ਸ੍ਵਭੂਤਂ ਨਿਖਿਲਂ ਜਗਤ੍
ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਮੇਰੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਜਨਨੀ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨਿਤ੍ਯਯੌਵਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਕੋ ਮਾਂ ਹੁਣ ਸਦਾ ਲਈ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੈ।