ਕਿਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਕਿਮਕਰ੍ਮ੍ਮੇਤਿ ਤਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਦੁਰ੍ਮ੍ਮਤੇ ੩.
ਕਿਹੜਾ ਕਰਮ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਨਾ ਕਰਨਾ — ਤੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਹੇ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰ ਵਾਲਿਆ।
ਸੇਸ਼੍ਵਰਂ ਕਰ੍ਮ ਵਿਦ੍ਧ੍ਯੋਤਤ੍ਸਮਰ੍ਥਤ੍ਵੇਨ ਜਾਯਤੇ ੩.
ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਚ ਯੇ ਭਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਾਂਤਾਸ੍ਤਦ੍ਗਤਮਾਨਸਾਃ ੩.
ਜੋ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ ਤੇ ਮਨ ਉਹਦੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ,
ਕੇਵਲਂ ਕਰ੍ਮ ਚਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਿਰੀਸ਼੍ਵਰਪਰਾ ਜਨਾਃ ੩.
ਪਰ ਜੋ ਲੋਕ ਸਿਰਫ ਕਰਮ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਰੁਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਪੁਨਃ ਕਰ੍ਮਮਯੈਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਬਦ੍ਧਾ ਜਨ੍ਮਨਿਜਨ੍ਮਨਿ ੩.
ਫਿਰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਨੋਕ੍ਤਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੪.
ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੱਖ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵੈਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਚੋਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕਥਂ ਸੇਸ਼੍ਵਰਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ੪.
ਵੈਦਿਕ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦਕ੍ਸ਼ੇਣੋਕ੍ਤੋ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਪਰਿਸਾਂਤ੍ਵਯਨ੍ ੪.
ਦੱਖ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛਣ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਂਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲਿਆ।
ਵੇਦੋਦਿਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਈਸ਼੍ਵਰੇਣ ਵਿਨਾ ਕਥਮ੍ ੪.
ਵੇਦਾਂ ਵਲੋਂ ਦੱਸੇ ਕਰਮ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਐਜਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਸਦृਸ਼ੋ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਂ ਤਦਾ ਸੁਰਾਃ॥ ੪.
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵੋ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀਰਭਦਰ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਦੇਖਿਆ।
ਇਂਦ੍ਰੋਪਿ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਿष੍ਣੁਮਾਤ੍ਮਵਾਦਰਤਂ ਤਦਾ ੪.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੰਦਰ ਵੀ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭृਗੁਣਾਚਾਰਿਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਚ੍ਚਾਟਨਪਰੇਣ ਹਿ ੪.
ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਰਤੋਮਰਨਾਗਚੈਰ੍ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ੪.
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਥਾ ਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਃ ਪਟਹਾ ਡਿਂਡਿਮਾਦਯਃ ਲੋਕਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤਾਞ੍ਛਿਵਕਿਂਕਰਾਨ੍॥ ੪.
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਗਾਰੇ, ਜੰਗੀ ਡੋਲ ਤੇ ਡਿੰਡੀਮ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਗਦਾਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਪੋਥਿਤਾਃ ੪.
ਕੁਝ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹੋਰ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟੇ ਗਏ।
ਇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯੌਰ੍ਲੋਕਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਗਣਾਸ੍ਤੇ ਚ ਪਰਾਙ੍ਗਮੁਖਾਃ ੪.
ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਵਲੋਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਲ ਪਿੱਠ ਮੋੜ ਗਏ।
ਉਚ੍ਚਾਟਨਂ ਕृਤਂ ਤੇषਾਂ ਭृਗੁਣਾ ਯਜ੍ਵਿਨਾ ਤਦਾ ੪.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਤੇਨੈਵ ਦੇਵਾ ਜਯਿਨੋ ਜਾਤਾਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਵ ਹਿ ੪.
ਉਸੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਿੱਤੂ ਹੋ ਗਏ।
ਭੂਤਾਨ੍ਪ੍ਰੇਤਾਨ੍ਪਿਸ਼ਾਚਾਂਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਨੇਵ ਪृष੍ਠਤਃ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਮਾਦਾਯ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਰਣੇ॥ ੪.
ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ ਤੇ ਪਿਸਾਚ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੱਖਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪਿਸ਼ਾਚਾਂਸ਼੍ਚ ਗੁਹ੍ਯਕਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਸ੍ਤਥਾ ੪.
ਦੇਵਤੇ, ਯਕਸ਼, ਪਿਸਾਚ, ਗੁਹ੍ਯਕ ਤੇ ਰਾਖਸ਼—all ਇਹ ਸਾਰੇ—
ਕੇਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਧਾਕृਤਾਃ ਖਙ੍ਗੈਰ੍ਮੁਦ੍ਗਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੋਥਿਤਾਃ ੪.
ਕੁਝ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਹੋਰ ਮੁਗਦਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟੇ ਗਏ।
ਸ਼ੂਲੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਸ਼ਕਲੀਕृਤਾਃ ੪.
ਸੈਂਕੜੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਛੇਦੇ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਪੂਰੇ ਤੋੜ ਕੇ ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਗਤਾਸ੍ਤੇਪਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਪृਚ੍ਛਮਾਨਾਃ ਕੁਤੋਸ੍ਮਾਕਂ ਜਯੋ ਭਵੇਤ੍॥ ੪.
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗਲੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਤਿੰਨੋਂ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਸਾਡੀ ਜਿੱਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?'
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚੇਦਂ ਸੁਰੇਂਦ੍ਰਂ ਤ੍ਵਰਿਤਸ੍ਤਦਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ੪.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਅਸ੍ਤਿ ਚੇਦੀਸ਼੍ਵਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਫਲਰੂਪ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਃ ੪.
ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ।
ਨ ਮਂਤ੍ਰੌषਧਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਭਿਚਾਰਾ ਨ ਲੌਕਿਕਾਃ ੪.
ਨਾ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਦਵਾਈਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਜਾਦੂ ਜਾਂ ਲੋਕੀ ਉਪਾਇ—
ਜ੍ਞਾਤੁਮੀਸ਼ਾਃ ਸਂਭਵਂਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਞੇਯਸ੍ਤ੍ਵਨਨ੍ਯਯਾ ੪.
—ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਭਵਂਤਿ ਸੁਖਦੁਃਝਖਾਤ੍ਮਕਂ ਜਗਤ੍ ੪.
ਉਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਸੁੱਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਾਲਾ, ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਿਂਦ੍ਰ ਬਾਲਿਸ਼ੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਲੋਕਪਾਲੈਃ ਸਹਾਦ੍ਯ ਵੈ ੪.
ਇੰਦ੍ਰਾ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਬਚਪਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਏਤੇ ਰੁਦ੍ਰਸਹਾਯਾਸ਼੍ਚ ਗਣਾਃ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਾਃ ੪.
ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੇ ਗਣ ਹਨ।