ਤਦਾਨੀਮੇਵ ਸਹਸਾ ਦੁਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਚਾਭਵਨ੍ ੩.
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਅਚਾਨਕ ਮੰਦੇ ਸ਼ਗੁਨ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਸृਗ੍ਵਰ੍षਤਿ ਦੇਵਸ਼੍ਚ ਤਿਮਿਰੇਣਾऽऽਵृਤਾ ਦਿਵਸ਼ਃ ੩.
ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਲਹੂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ।
ਏਵਂਵਿਧਾਨ੍ਯਰਿष੍ਟਾਨਿ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਿਬੁਧਾਦਯਃ ੩.
ਦੇਵਤੇ ਆਦਿਕ ਨੇ ਐਸੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖੇ।
ਰਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮੋ ਗੁਰੁਃ ੩.
ਸਾਡੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈਂ।
ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯ ਮਾਨੋ ਹਿ ਜਗਾਦ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ੩.
ਦੱਖ ਵਲੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਅਪੂਜ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯਂਤੇ ਪੂਜਨੀਯੋ ਨ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਈਸ਼੍ਵਰਾਵਜ੍ਞਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਫਲਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ॥ ੩.
ਜਿੱਥੇ ਗੈਰ-ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਜਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹਦੀ ਆਦਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪੂਜ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯਂ ਤੇ ਪੂਜਨੀਯੋ ਨ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ੩.
ਜਿੱਥੇ ਗੈਰ-ਯੋਗ ਦੀ ਇੱਜਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹਦੀ ਆਦਰ ਨਾ ਹੋਵੇ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮਾਨਨੀਯੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ੩.
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਧੁਨੈਵ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਭਵੋ ਨ ਭਵਾਮਹੇ ੩.
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮੁਲ਼ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਿਂਤਾਪਰੋऽਭਵਤ੍ ੩.
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਾਹੂ ਰੁਦ੍ਰੇਣੈਵ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ੩.
ਵੀਰਭਦਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਆਪ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਤਥਾ ਭਦ੍ਰਾ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਵੈष੍ਣਵੀ ਤਥਾ ੩.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਦਰਕਾਲੀ, ਭਦਰਾ, ਤਵਰਿਤਾ ਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਵੀ ਸਨ।
ਸ਼ਾਕਿਨੀ ਡਾਕਿਨੀ ਚੈਵ ਭੂਤਪ੍ਰਮਥਗੁਹ੍ਯਕਾਃ ੩.
ਸ਼ਾਕਿਨੀਆਂ, ਡਾਕਿਨੀਆਂ, ਭੂਤ, ਪ੍ਰਮਥ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕ ਵੀ ਸਨ।
ਨਿਜਨ੍ਮੁਃ ਸਹਸਾ ਤਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍ ਦਸ਼ਬਾਹਵਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾ ਜਟਿਲਾ ਰੁਦ੍ਰਭੂषਣਾਃ॥ ੩.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਜਟਾਵਾਂ ਸਨ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਾਰ੍षਦਾਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯੈਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਵਰੂਪਿਣਃ ੩.
ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ।
ਛਤ੍ਰਚਾਮਰਸਂਵੀਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ ੩.
ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਛਤਰ ਤੇ ਚਾਮਰ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਭ ਕੋਲ ਹਰੀ ਵਾਂਗੂਂ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ।
ਅਰ੍ਧਚਂਦ੍ਰਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵੇ ਚੈਵ ਮਹੌਜਸਃ ੩.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਰਧਚੰਦ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਸਭ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ।
ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੁਰ੍ਭੁਜਗਾਧਿਪੈਰ੍ਵृਤਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨੋ ਭੀਮਬਲੋ ਭਯਾਵਹਃ ੩.
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯੁਗ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵਿਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਸ੍ਯਂਦਨਮ੍ ੩.
ਉਸ ਦੀ ਰਥ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋਤੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਹਾਥੀ ਜਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਸੀ।
ਤਥੈਵ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ ਸਿਂਹਾ ਬਹਵਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ ਛਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਯੇਵ ਚਾਮਰਾਣਿ ਤਥੈਵ ਚ॥ ੩.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਈ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛਤਰ ਤੇ ਚਾਮਰ ਵੀ ਸਨ।
ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿਧ੍ਰਿਯਮਾਣਾਨਿ ਸਰ੍ਵਤੋਗ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਪਟਹਾ ਗੋਮੁਖਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼੍ਰृਂਗਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ॥ ੩.
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੇ ਡੋਲ, ਗੋਮੁਖ ਸਿੰਗ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਜੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤੋऽਵਾਦ੍ਯਂਤ ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਘਨਾਨਿ ਸੁषਿਰਾਣਿ ਚ ੩.
ਫਿਰ ਉਹ ਡੋਲ ਤੇ ਵਾਝੀ ਵਾਜੇ ਵਜਾਏ ਗਏ।
ਅਨੇਕਲਾਸ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਾਗ੍ਰਤੋਭਵਨ੍ ੩.
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਨਾਦਿਤਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ ੩.
ਉਸ ਵੱਡੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ ੩.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਵਧੇ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਵਤੀ ਪृਥ੍ਵੀ ਚਚਾਲ ਸਾਦ੍ਰਿਕਾਨਨਾ ੩.
ਸੱਤਾਂ ਦਵੀਪਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬ ਉਠੀ।
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਯੁਗਪਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ ੩.
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਪृਥ੍ਵੀਂ ਕੇਚਿਤ੍ਸਮਾਯਾਤਾ ਗਗਨੇ ਕੇਚਿਦਾਗਤਾਃ ੩.
ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਕੁਝ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਆਏ।
ਅਨਂਤਾ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੂਰਾ ਰੁਦ੍ਰਸਮਾ ਯੁਧਿ ਦृष੍ਟ੍ਵੋ ਚੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਮੋऽਦ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ॥ ੩.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਹਾਦਰ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੁਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਅੱਜ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਇਂਦ੍ਰੋ ਹਿ ਗਜਮਾਰੂਢੋ ਮृਗਾਰੂਢਃ ਸਦਾਗਤਿਃ ੩.
ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਸਦਾਗਤੀ ਹਰਣ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।