ਵਿਸ਼੍ਵੇऽਸ਼੍ਵਨੌ ਲੋਕਪਾਲਾਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂਬੂਤਾਸ੍ਤਦਾਭਵਨ੍ ੩.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਭੂਤਸ੍ਤਦਾ ਯਜ੍ਞੋ ਜਾਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ੩.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਯਜਨ ਕਰਾਇਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਾਰਦੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ੩.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਰਦ ਜੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਮੁਖੋਦ੍ਗਤਮ੍ ੩.
ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਚ ਜਟਾਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਲੋਕਸਂਹਾਰਕਾਰਕਃ ੩.
ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਲਈਆਂ।
ਤਾਡਨਾਚ੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ੩.
ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਵੀਰਭਦਰ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਕੋਪਾਨ੍ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਿਤੇਨੈਵ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ੩.
ਰੁਦਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਤੋਂ ਹੀ ਉਹ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਰੁਦ੍ਰੋ ਰੌਦ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ੩.
ਰੁਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਕਿ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਾਸਨਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਧृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਯਯੌ ਦਕ੍ਸ਼ਮਖਂ ਪ੍ਰਤਿ॥ ੩.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਵੀਰਭਦਰ ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਤਦਾਨੀਮੇਵ ਸਹਸਾ ਦੁਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਚਾਭਵਨ੍ ੩.
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਅਚਾਨਕ ਮੰਦੇ ਸ਼ਗੁਨ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਸृਗ੍ਵਰ੍षਤਿ ਦੇਵਸ਼੍ਚ ਤਿਮਿਰੇਣਾऽऽਵृਤਾ ਦਿਵਸ਼ਃ ੩.
ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਲਹੂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ।
ਏਵਂਵਿਧਾਨ੍ਯਰਿष੍ਟਾਨਿ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਿਬੁਧਾਦਯਃ ੩.
ਦੇਵਤੇ ਆਦਿਕ ਨੇ ਐਸੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖੇ।
ਰਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮੋ ਗੁਰੁਃ ੩.
ਸਾਡੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈਂ।
ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯ ਮਾਨੋ ਹਿ ਜਗਾਦ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ੩.
ਦੱਖ ਵਲੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਅਪੂਜ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯਂਤੇ ਪੂਜਨੀਯੋ ਨ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਈਸ਼੍ਵਰਾਵਜ੍ਞਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਫਲਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ॥ ੩.
ਜਿੱਥੇ ਗੈਰ-ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਜਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹਦੀ ਆਦਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪੂਜ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯਂ ਤੇ ਪੂਜਨੀਯੋ ਨ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ੩.
ਜਿੱਥੇ ਗੈਰ-ਯੋਗ ਦੀ ਇੱਜਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹਦੀ ਆਦਰ ਨਾ ਹੋਵੇ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮਾਨਨੀਯੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ੩.
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਧੁਨੈਵ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਭਵੋ ਨ ਭਵਾਮਹੇ ੩.
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮੁਲ਼ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਿਂਤਾਪਰੋऽਭਵਤ੍ ੩.
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਾਹੂ ਰੁਦ੍ਰੇਣੈਵ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ੩.
ਵੀਰਭਦਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਆਪ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਤਥਾ ਭਦ੍ਰਾ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਵੈष੍ਣਵੀ ਤਥਾ ੩.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਦਰਕਾਲੀ, ਭਦਰਾ, ਤਵਰਿਤਾ ਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਵੀ ਸਨ।
ਸ਼ਾਕਿਨੀ ਡਾਕਿਨੀ ਚੈਵ ਭੂਤਪ੍ਰਮਥਗੁਹ੍ਯਕਾਃ ੩.
ਸ਼ਾਕਿਨੀਆਂ, ਡਾਕਿਨੀਆਂ, ਭੂਤ, ਪ੍ਰਮਥ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕ ਵੀ ਸਨ।
ਨਿਜਨ੍ਮੁਃ ਸਹਸਾ ਤਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍ ਦਸ਼ਬਾਹਵਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾ ਜਟਿਲਾ ਰੁਦ੍ਰਭੂषਣਾਃ॥ ੩.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਜਟਾਵਾਂ ਸਨ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਾਰ੍षਦਾਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯੈਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਵਰੂਪਿਣਃ ੩.
ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ।
ਛਤ੍ਰਚਾਮਰਸਂਵੀਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ ੩.
ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਛਤਰ ਤੇ ਚਾਮਰ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਭ ਕੋਲ ਹਰੀ ਵਾਂਗੂਂ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ।
ਅਰ੍ਧਚਂਦ੍ਰਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵੇ ਚੈਵ ਮਹੌਜਸਃ ੩.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਰਧਚੰਦ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਸਭ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ।
ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੁਰ੍ਭੁਜਗਾਧਿਪੈਰ੍ਵृਤਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨੋ ਭੀਮਬਲੋ ਭਯਾਵਹਃ ੩.
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯੁਗ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵਿਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਸ੍ਯਂਦਨਮ੍ ੩.
ਉਸ ਦੀ ਰਥ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋਤੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਹਾਥੀ ਜਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਸੀ।
ਤਥੈਵ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ ਸਿਂਹਾ ਬਹਵਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ ਛਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਯੇਵ ਚਾਮਰਾਣਿ ਤਥੈਵ ਚ॥ ੩.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਈ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛਤਰ ਤੇ ਚਾਮਰ ਵੀ ਸਨ।