ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ ੩.
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਰਹਿ, ਹੱਸਦੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਏ।
ਨਿਂਦਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਪਿਤਰਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਰੁषਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ੩.
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ਂਕਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਂਹ ਕਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤੇਨ ਪृਚ੍ਛਿਤਾ ਤਾਵੁਭੌ ਨਰਕੇ ਯਾਤੋ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ॥ ੩.
ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਉਹ ਪੁੱਛੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੋਗੇ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍॥ ੩.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦੇਵਾਂਗੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਏਵਂ ਮੀਮਾਂਸਮਾਨਾ ਸਾ ਸ਼ਿਵਰੁਦ੍ਰੇਤਿਭਾषਿਣੀ ੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈਂਦੀ ਹੋਈ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹਾਹਾਕਾਰੇਣ ਮਹਤਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਾਸੀਦ੍ਦਿਗਂਤਰਮ੍ ੩.
ਵੱਡੀ ਹਾਹਾਕਾਰ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੁੱਖ ਤੇ ਰੋਣ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਜਧ੍ਨੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਵਾਨਿ ਦੇਹਾਨਿ ਚਿਚ੍ਛਿਦੁਃ ੩.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਕੱਟ ਲਏ।
ਨੀਰਾਜਯਂਤਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ੩.
ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਨੀਰਾਜਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਾਹਾਰੈਃ ਸ੍ਵਾਂਗਾਨਿ ਚਿਚ੍ਛਿਦੁਸ਼੍ਚਾਤਿਭੀषਣਾਃ ੩.
ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਗ ਕੱਟ ਲਏ।
ਗਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਯੂਤੇ ਦ੍ਵੇ ਚ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍ ੩.
ਉਥੇ ਦੋ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਆ ਗਏ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਚਮਤਕਾਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇऽਸ਼੍ਵਨੌ ਲੋਕਪਾਲਾਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂਬੂਤਾਸ੍ਤਦਾਭਵਨ੍ ੩.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਭੂਤਸ੍ਤਦਾ ਯਜ੍ਞੋ ਜਾਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ੩.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਯਜਨ ਕਰਾਇਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਾਰਦੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ੩.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਰਦ ਜੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਮੁਖੋਦ੍ਗਤਮ੍ ੩.
ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਚ ਜਟਾਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਲੋਕਸਂਹਾਰਕਾਰਕਃ ੩.
ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਲਈਆਂ।
ਤਾਡਨਾਚ੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ੩.
ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਵੀਰਭਦਰ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਕੋਪਾਨ੍ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਿਤੇਨੈਵ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ੩.
ਰੁਦਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਤੋਂ ਹੀ ਉਹ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਰੁਦ੍ਰੋ ਰੌਦ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ੩.
ਰੁਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਕਿ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਾਸਨਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਧृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਯਯੌ ਦਕ੍ਸ਼ਮਖਂ ਪ੍ਰਤਿ॥ ੩.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਵੀਰਭਦਰ ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਤਦਾਨੀਮੇਵ ਸਹਸਾ ਦੁਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਚਾਭਵਨ੍ ੩.
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਅਚਾਨਕ ਮੰਦੇ ਸ਼ਗੁਨ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਸृਗ੍ਵਰ੍षਤਿ ਦੇਵਸ਼੍ਚ ਤਿਮਿਰੇਣਾऽऽਵृਤਾ ਦਿਵਸ਼ਃ ੩.
ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਲਹੂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ।
ਏਵਂਵਿਧਾਨ੍ਯਰਿष੍ਟਾਨਿ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਿਬੁਧਾਦਯਃ ੩.
ਦੇਵਤੇ ਆਦਿਕ ਨੇ ਐਸੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖੇ।
ਰਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮੋ ਗੁਰੁਃ ੩.
ਸਾਡੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈਂ।
ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯ ਮਾਨੋ ਹਿ ਜਗਾਦ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ੩.
ਦੱਖ ਵਲੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਅਪੂਜ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯਂਤੇ ਪੂਜਨੀਯੋ ਨ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਈਸ਼੍ਵਰਾਵਜ੍ਞਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਫਲਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ॥ ੩.
ਜਿੱਥੇ ਗੈਰ-ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਜਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹਦੀ ਆਦਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪੂਜ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯਂ ਤੇ ਪੂਜਨੀਯੋ ਨ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ੩.
ਜਿੱਥੇ ਗੈਰ-ਯੋਗ ਦੀ ਇੱਜਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹਦੀ ਆਦਰ ਨਾ ਹੋਵੇ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮਾਨਨੀਯੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ੩.
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਧੁਨੈਵ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਭਵੋ ਨ ਭਵਾਮਹੇ ੩.
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮੁਲ਼ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਿਂਤਾਪਰੋऽਭਵਤ੍ ੩.
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।