ਭੂषਣਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦੇਵ੍ਯੈ ਪਰਂਤਪਃ ੨.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਬੜੀ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਗਤਂ ਵੈ ਸ੍ਵਪਿਤੁਰ੍ਗृਹਂ ਤਦਾ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਭਗਵਾਨ੍ਮਹੇਸ਼ਃ ੨.
ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਗਈ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀ ਗਤਾ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍ ੩.
ਦਾਕਸ਼ਾਯਣੀ ਉਥੇ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਨਿਜਾਸਨਾਤ੍ ੩.
ਉਹ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਸਨ ਤੋਂ ਉਤਰੇ।
ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਹृਤ੍ਸਂਬਂਧਿ ਵਾਂਧਵਾਨ੍ ੩.
ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਦੋਸਤ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਬਭਾषੇ ਵਚਨਂ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸ੍ਤਾਪਸਦृਸ਼ਂ ਤਦਾ ੩.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਯੇਨ ਪੂਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਗ੍ਰਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ੩.
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ—
ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਮਂਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹਵ੍ਯਂ ਕਵ੍ਯਂ ਚ ਯਨ੍ਮਯਮ੍ ੩.
ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥ, ਮੰਤਰ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਹਿ ਵਿਨਾ ਤਾਤ ਕਥਂ ਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ੩.
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਸ਼ੰਭੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਯਜਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਹੇ ਭृਗੋ ਤ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਹੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਮਹਾਮਤੇ ੩.
ਭ੍ਰਿਗੂ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ—
ਹੇ ਵਿष੍ਣੋ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਜਾਨਾਸਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੩.
ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਦੇਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।
ਪੁਰਾ ਪਂਚਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਵਿਤੋਸਿ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ੩.
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਸਾਹਮਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਟਨਂ ਕृਤਂ ਯੇਨ ਪੁਰਾ ਦਾਰੁਵਨੇ ਵਿਭੁਃ ੩.
ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾਰੂਵਨ ਵਿੱਚ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸ਼ਪ੍ਤੇਨਾਪਿ ਚ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਕਥਮ੍ ੩.
ਭਾਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ?
ਲਿਂਗਭੂਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਤਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਵ ਹਿ ੩.
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਲਿੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਂਭੂਤਾ ਯਤੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ੩.
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਨਮ ਲਏ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ ੩.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦੱਖ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਤਿष੍ਠਵਾ ਭਦ੍ਰੇ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਮਾਗਤਾ ੩.
ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਜਾਂ ਚਲੀ ਜਾ ਜਾਂ ਇਥੇ ਰਹਿ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈ ਹੈਂ?
ਅਕੁਲੀਨੋ ਵੇਦਬਾਹ੍ਯੋ ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚਰਾਟ੍ ੩.
ਉਹ ਕੋਈ ਵੰਸ਼ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਤੇ ਪਿਸਾਚਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਸਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪਾਪਿਨਾ ਮਂਦਬੁਦ੍ਧਿਨਾ ੩.
ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਅਕਲ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ ੩.
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਰਹਿ, ਹੱਸਦੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਏ।
ਨਿਂਦਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਪਿਤਰਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਰੁषਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ੩.
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ਂਕਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਂਹ ਕਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤੇਨ ਪृਚ੍ਛਿਤਾ ਤਾਵੁਭੌ ਨਰਕੇ ਯਾਤੋ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ॥ ੩.
ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਉਹ ਪੁੱਛੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੋਗੇ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍॥ ੩.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦੇਵਾਂਗੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਏਵਂ ਮੀਮਾਂਸਮਾਨਾ ਸਾ ਸ਼ਿਵਰੁਦ੍ਰੇਤਿਭਾषਿਣੀ ੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈਂਦੀ ਹੋਈ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹਾਹਾਕਾਰੇਣ ਮਹਤਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਾਸੀਦ੍ਦਿਗਂਤਰਮ੍ ੩.
ਵੱਡੀ ਹਾਹਾਕਾਰ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੁੱਖ ਤੇ ਰੋਣ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਜਧ੍ਨੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਵਾਨਿ ਦੇਹਾਨਿ ਚਿਚ੍ਛਿਦੁਃ ੩.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਕੱਟ ਲਏ।
ਨੀਰਾਜਯਂਤਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ੩.
ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਨੀਰਾਜਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਾਹਾਰੈਃ ਸ੍ਵਾਂਗਾਨਿ ਚਿਚ੍ਛਿਦੁਸ਼੍ਚਾਤਿਭੀषਣਾਃ ੩.
ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਗ ਕੱਟ ਲਏ।
ਗਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਯੂਤੇ ਦ੍ਵੇ ਚ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍ ੩.
ਉਥੇ ਦੋ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਆ ਗਏ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਚਮਤਕਾਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗਿਆ।