ਤਸ੍ਯ ਯੇ ਮਾਨਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਸੁਰਾਸੁਕਿਂਨਰਾਃ ੨.
ਜੋ ਸਭ ਮਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਕਿੰਨਰ ਹੋਣ—
ਅਨਾਹੂਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਸੁਭ੍ਰੁ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਪਰਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ੨.
ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਭਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਿਨਾਂ ਸੱਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਪਰੇषਾਂ ਮਂਦਿਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਂਦ੍ਰੋਪਿ ਲਘੁਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ੨.
ਜੇ ਇੰਦਰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਤੀ ਤੇਨ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਸਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਜ੍ਞੋ ਹਿ ਸਤ੍ਯਂ ਲੋਕੇ ਤ੍ਵਂ ਸ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਵਰੇਸ਼੍ਵਰ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਸ੍ਯ ਭਾਵਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ॥ ੨.
ਯਜਨ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਉਹ ਹੈਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਬਾਰੇ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਾਦ੍ਯੈਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਯਜ੍ਞਵਾਡਂ ਪਿਤੁਰ੍ਮ੍ਮਮ ੨.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਖੁਦ—
ਸ ਤਾਮੁਵਾਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਮਹੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਦਃ ੨.
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹੇਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਏਤਂ ਨਂਦਿਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਾਨਾਵਿਧਗਣਾਨ੍ਵਿਤਾ ੨.
ਉਹ ਨੰਦੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੰਗਤੀਆਂ ਨਾਲ—
ਤੈਰ੍ਗਣੈਃ ਸਂਵृਤਾ ਦੇਵੀ ਜਗਾਮ ਪਿਤृਮਂਦਿਰਮ੍ ੨.
ਉਹਨਾਂ ਸੰਗਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਗਈ।
ਭੂषਣਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦੇਵ੍ਯੈ ਪਰਂਤਪਃ ੨.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਬੜੀ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਗਤਂ ਵੈ ਸ੍ਵਪਿਤੁਰ੍ਗृਹਂ ਤਦਾ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਭਗਵਾਨ੍ਮਹੇਸ਼ਃ ੨.
ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਗਈ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀ ਗਤਾ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍ ੩.
ਦਾਕਸ਼ਾਯਣੀ ਉਥੇ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਨਿਜਾਸਨਾਤ੍ ੩.
ਉਹ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਸਨ ਤੋਂ ਉਤਰੇ।
ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਹृਤ੍ਸਂਬਂਧਿ ਵਾਂਧਵਾਨ੍ ੩.
ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਦੋਸਤ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਬਭਾषੇ ਵਚਨਂ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸ੍ਤਾਪਸਦृਸ਼ਂ ਤਦਾ ੩.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਯੇਨ ਪੂਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਗ੍ਰਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ੩.
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ—
ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਮਂਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹਵ੍ਯਂ ਕਵ੍ਯਂ ਚ ਯਨ੍ਮਯਮ੍ ੩.
ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥ, ਮੰਤਰ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਹਿ ਵਿਨਾ ਤਾਤ ਕਥਂ ਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ੩.
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਸ਼ੰਭੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਯਜਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਹੇ ਭृਗੋ ਤ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਹੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਮਹਾਮਤੇ ੩.
ਭ੍ਰਿਗੂ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ—
ਹੇ ਵਿष੍ਣੋ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਜਾਨਾਸਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੩.
ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਦੇਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।
ਪੁਰਾ ਪਂਚਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਵਿਤੋਸਿ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ੩.
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਸਾਹਮਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਟਨਂ ਕृਤਂ ਯੇਨ ਪੁਰਾ ਦਾਰੁਵਨੇ ਵਿਭੁਃ ੩.
ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾਰੂਵਨ ਵਿੱਚ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸ਼ਪ੍ਤੇਨਾਪਿ ਚ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਕਥਮ੍ ੩.
ਭਾਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ?
ਲਿਂਗਭੂਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਤਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਵ ਹਿ ੩.
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਲਿੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਂਭੂਤਾ ਯਤੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ੩.
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਨਮ ਲਏ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ ੩.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦੱਖ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਤਿष੍ਠਵਾ ਭਦ੍ਰੇ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਮਾਗਤਾ ੩.
ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਜਾਂ ਚਲੀ ਜਾ ਜਾਂ ਇਥੇ ਰਹਿ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈ ਹੈਂ?
ਅਕੁਲੀਨੋ ਵੇਦਬਾਹ੍ਯੋ ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚਰਾਟ੍ ੩.
ਉਹ ਕੋਈ ਵੰਸ਼ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਤੇ ਪਿਸਾਚਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਸਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪਾਪਿਨਾ ਮਂਦਬੁਦ੍ਧਿਨਾ ੩.
ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਅਕਲ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।