ਕੇਚਿਦ੍ਭਯਾਨਕਾ ਰੌਦ੍ਰਾਃ ਕਬਂਧਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪਰੇ ੨.
ਕੁਝ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਰੁੱਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਬਿਨਾਂ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਭੂਤ ਵੀ ਸਨ।
ਏਵਂਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਸਃ ੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕ, ਸਾਰੇ ਚਮੜੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾ ਵੀਤਰਾਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿषਯਵੈਰਿਣਃ ਦृष੍ਟਸ੍ਤਯਾ ਉਪਾਵਿष੍ਟ ਆਸਨੇ ਪਰਾਮਾਦ੍ਭੁਤੇ॥ ੨.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਅਜੀਬ ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਆਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾ ਸਹਸਾ ਜਗਾਮ ਸ਼ਿਵਸਂਨਿਧਿਮ੍ ੨.
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪ੍ਰੇਮ੍ਣੋਦਿਤਾ ਵਚੋਭਿਃ ਸਾ ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍ ੨.
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਭਰੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਤੇਨ ਉਵਾਚਾਸਿਤਲੋਚਨਾ॥ ੨.
ਉਸ ਵਕਤ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਪਿਤੁਰ੍ਮਮ ਮਹਾਯਜ੍ਞੇ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵ ਨ ਰੋਚਤੇ ੨.
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੱਗ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਰੁਝਾਨ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ?
ਸੁਹृਦਾਮੇष ਵੈ ਧਰ੍ਮਃ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਃ ਸਹ ਸਂਗਤਿਮ੍ ੨.
ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਮਿਲ ਬੈਠਣ।
ਤਸਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਅਨਾਹੂਤੋऽਪਿ ਗਚ੍ਛ ਭੋਃ ੨.
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਸੱਦਾ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ ਭਾषੇ ਸੂਨृਤਂ ਵਚਃ ੨.
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਤਸ੍ਯ ਯੇ ਮਾਨਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਸੁਰਾਸੁਕਿਂਨਰਾਃ ੨.
ਜੋ ਸਭ ਮਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਕਿੰਨਰ ਹੋਣ—
ਅਨਾਹੂਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਸੁਭ੍ਰੁ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਪਰਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ੨.
ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਭਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਿਨਾਂ ਸੱਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਪਰੇषਾਂ ਮਂਦਿਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਂਦ੍ਰੋਪਿ ਲਘੁਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ੨.
ਜੇ ਇੰਦਰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਤੀ ਤੇਨ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਸਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਜ੍ਞੋ ਹਿ ਸਤ੍ਯਂ ਲੋਕੇ ਤ੍ਵਂ ਸ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਵਰੇਸ਼੍ਵਰ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਸ੍ਯ ਭਾਵਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ॥ ੨.
ਯਜਨ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਉਹ ਹੈਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਬਾਰੇ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਾਦ੍ਯੈਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਯਜ੍ਞਵਾਡਂ ਪਿਤੁਰ੍ਮ੍ਮਮ ੨.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਖੁਦ—
ਸ ਤਾਮੁਵਾਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਮਹੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਦਃ ੨.
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹੇਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਏਤਂ ਨਂਦਿਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਾਨਾਵਿਧਗਣਾਨ੍ਵਿਤਾ ੨.
ਉਹ ਨੰਦੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੰਗਤੀਆਂ ਨਾਲ—
ਤੈਰ੍ਗਣੈਃ ਸਂਵृਤਾ ਦੇਵੀ ਜਗਾਮ ਪਿਤृਮਂਦਿਰਮ੍ ੨.
ਉਹਨਾਂ ਸੰਗਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਗਈ।
ਭੂषਣਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦੇਵ੍ਯੈ ਪਰਂਤਪਃ ੨.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਬੜੀ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਗਤਂ ਵੈ ਸ੍ਵਪਿਤੁਰ੍ਗृਹਂ ਤਦਾ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਭਗਵਾਨ੍ਮਹੇਸ਼ਃ ੨.
ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਗਈ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀ ਗਤਾ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍ ੩.
ਦਾਕਸ਼ਾਯਣੀ ਉਥੇ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਨਿਜਾਸਨਾਤ੍ ੩.
ਉਹ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਸਨ ਤੋਂ ਉਤਰੇ।
ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਹृਤ੍ਸਂਬਂਧਿ ਵਾਂਧਵਾਨ੍ ੩.
ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਦੋਸਤ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਬਭਾषੇ ਵਚਨਂ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸ੍ਤਾਪਸਦृਸ਼ਂ ਤਦਾ ੩.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਯੇਨ ਪੂਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਗ੍ਰਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ੩.
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ—
ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਮਂਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹਵ੍ਯਂ ਕਵ੍ਯਂ ਚ ਯਨ੍ਮਯਮ੍ ੩.
ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥ, ਮੰਤਰ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਹਿ ਵਿਨਾ ਤਾਤ ਕਥਂ ਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ੩.
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਸ਼ੰਭੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਯਜਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਹੇ ਭृਗੋ ਤ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਹੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਮਹਾਮਤੇ ੩.
ਭ੍ਰਿਗੂ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ—