ਅਲਰ੍ਕੇਸ਼ਃ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਸ਼ਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਦਿਕ੍ਸ੍ਥਿਤਃ 4.2.97.
ਅਲਰਕੇਸ਼, ਜੋ ਸ਼ੁਕਰੇਸ਼ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਸ੍ਤਿਦਮ੍ 4.2.97.
ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾਖਸ਼ੀਸ਼ਵਰ ਦਾ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮੂਲ ਸਥਾਨ ਹੈ।
ਤਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚ ਕੇਦਾਰੋ ਰੁਦ੍ਰਾਨੁਚਰਤਾਪ੍ਰਦਃ 4.2.97.
ਉਸ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਕੇਦਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਬਣਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਤ੍ਰਯਾ ਸਰ੍ਵ ਲਿਂਗਾਨਾਂ ਯਤ੍ਫਲਂ ਤਦਵਾਪ੍ਯਤੇ 4.2.97.
ਸਾਰੇ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਯੋਰ੍ਦਾਤ੍ਰੀ ਦृष੍ਟਾ ਦੇਹਾਂਤਸੇਵਿਤਾ 4.2.97.
ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਭਰ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲਿਂਗਮਯਾਧ੍ਯਾਯਂ ਯੋऽਮੁਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਪੇਤ੍ਸੁਧੀਃ 4.2.97.
ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਪਾਪਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਜ੍ਞਾਤਾਜ੍ਞਾਤਾਨਿ ਭੂਰਿਸ਼ਃ 4.2.97.
ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਤੇ ਛੋਟੇ ਪਾਪ, ਜਾਣੇ ਅਣਜਾਣੇ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ—
ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਥਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਾਤ੍
ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ੴਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਦੇਵੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਚੈਵ ਤਤੋ ਜਯਮੁਦੀਰਯੇਤ੍॥ ੧.
ਓਮ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਵੀ। ਫਿਰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੋਵੇ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਃ ਸਤ੍ਰਿਣਃ ਕਰ੍ਮਚੇਤਸਃ॥ ੧.
ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਤੀਰਥ, ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਥਾਂ—ਜੋ ਲੋਕ ਲੰਮੇ ਯੱਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੈ—
ਤੇषਾਂ ਸਦਰ੍ਸ਼ਨੌਤ੍ਸੁਕ੍ਯਾਦਾਗਤੋ ਹਿ ਮਹਾਤਪਾਃ ੧.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਗਤਂ ਤੇ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਮੁਨਯੋ ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਰਿਣਃ ੧.
ਉਥੇ, ਲੰਮੇ ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਂ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਮੁਨਯੋ ਵੀਤਕਲ੍ਮषਾਃ ੧.
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਰਘ ਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਸਨ।
ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ੧.
ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।
ਸਂਮਾਰ੍ਜਨੇ ਕਿਂ ਫਲਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਰਂਗਾਵਲੀषੁ ਚ ੧.
ਝਾੜੂ ਲਾਉਣ ਦਾ ਤੇ ਰੰਗ ਮੰਡਪ ਸਜਾਉਣ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਪ੍ਰਦਾਨੇ ਚ ਵਿਤਾਨਸ੍ਯ ਤਥਾ ਧਾਰਾਗृਹਸ੍ਯ ਚ ੧.
ਛੱਤੀਆਂ ਦੇਣ ਦਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ?
ਕਾਨਿਕਾਨਿ ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ਿਵਪੂਜਨੇ ੧.
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕਿਹੜੇ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਕਾਰਯਨ੍ਤ੍ਯਥ ਵਾ ਨਰਾਃ ੧.
ਜੋ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਅੱਗੇ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਸ਼ਿਵਾਖ੍ਯਾਨਪਰੋਲੋਕੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਨਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਵੈ ਮੁਨੇ॥ ੧.
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ੧.
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ—
ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਪੁਰਾਣੇषੁ ਗੀਯਤੇ ਵੈ ਪਰਃ ਸ਼ਿਵਃ ੧.
ਅਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵੇਤਿ ਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਂ ਨਾਮ ਵ੍ਯਾਹਰਿਇष੍ਯਂਤਿ ਯੇ ਜਨਾਃ ੧.
ਜੋ ਲੋਕ 'ਸ਼ਿਵ' ਇਹ ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ—
ਉਦਾਰੋ ਹਿ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਤਿਰਿਸ਼੍ਵਰਃ ੧.
ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਬਹੁਤ ਦਿਆਲੂ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਰਤਾਜ ਹਨ।
ਤੇ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯੇ ਭਜਂਤਿ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵਮ੍॥ ੧.
ਉਹ ਲੋਕ ਧੰਨ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਨਾ ਸਦਾਸ਼ਿਵਂ ਯੋਹਿ ਸਂਸਾਰਂ ਤਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ੧.
ਜੋ ਕੋਈ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਿਨਾ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ—
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਹਿ ਗਰਂ ਯੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞੋ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਃ ੧.
ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ ਖਾ ਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਦੱਖ ਦਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਯਥਾ ਗਰਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚ ਯਥਾ ਯਜ੍ਞੋ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਃ ੧.
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ ਨਿਗਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਤੋੜਿਆ—
ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀ ਪੁਰਾ ਦਤ੍ਤਾ ਸ਼ਂਕਰਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ ੧.
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦਾਕਸ਼ਾਯਣੀ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਹਿ ਸ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਵੈ ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯਮਾਗਤਃ ੧.
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਦੱਖ ਨੈਮਿਸ਼ਾਰਣ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਃ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਚਕਾਰਾਸ੍ਯ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਵਚਨਬ੍ਰਵੀਤ੍॥ ੧.
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਦੱਖ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।