ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਂ ਚਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਵਗਣੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿष੍ਟੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਕ੍ਰਿਭਿਰ੍ਗਦਿਭਿਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਖਡ੍ਗਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਭਿਃ
ਉਹ ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਯਜ੍ਞਪੁਮਾਨਤ੍ਰ ਮਹਾਯਜ੍ਞਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ
ਇਥੇ ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਕਿਂ ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਨੀਯ ਦੇਹਿ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਵਾ ਮਯਾ
ਜਾਂ ਤਾਂ ਦੱਖ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਃ ਸ਼ਂਭੁਭਕ੍ਤੇषੁ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਸੇऽਗ੍ਰਣੀਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ, ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁष੍ਟੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚੋਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਉਹ ਜੋਸ਼ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸੁਤ ਦੇਸ਼ੀਯੋ ਗਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋਸ੍ਯਹੋ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਗਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਵਾਹ ਵਾਹ!
ਯੋਸਿ ਸੋਸ੍ਯਹਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਣਦਕ੍ਸ਼ਧੀਃ 4.2.89.
ਤੂੰ ਉਹੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਦੱਖ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਚਤੁਰ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਸ ਤੇਨ ਵੈ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਾ
ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੀਰਭਦਰ—
ਅਥ ਤੈਃ ਪ੍ਰਮਥੈਰ੍ਵਿष੍ਣੋਰਨੁਗਾ ਗਦਿਤਾ ਰਣੇ
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਏ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ—
ਤਤਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਰਥਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵੇਕੈਕਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਫਿਰ ਤਾਰਕਸ਼ ਦਾ ਰਥ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹਰ ਇਕ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤੇ ਭਿਨ੍ਨਵਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਣਾ ਰੁਧਿਰਵਰ੍षਿਣਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੋ ਝੱਠ ਚੀਰ ਗਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਰਂਤ ਇਵ ਮਾਤਂਗਾਃ ਸ੍ਰਵਂਤ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਉਹ ਐਸੇ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਜਖਮੀ ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਰਸ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਗਣਪੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵੈ ਕੁਂਠਨਾਯਕਮ੍
ਫਿਰ ਹੱਸ ਕੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਕੁੰਠਨਾਇਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਪਰਂ ਯੁਧ੍ਯਸਿ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੈਰ੍ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੈਰ੍ਨ ਪਾਰ੍षਦੈਃ
ਤੂੰ ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਗਦਿਨਾऽਥ ਗਦਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਗਿਰਿਰੇਣੁਕृਤ੍
ਫਿਰ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੱਗੀ।
ਤਦਂਗਸਂਗਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਦਦ੍ਰੇ ਸ਼ਤਧਾ ਤਯਾ
ਉਹ ਗਦਾ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲੱਗ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ।
ਜਘਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵੋਪਿ ਤਰਸਾऽਜ੍ਞਾਤਵੇਦਨਮ੍ 4.2.89.
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਵੀ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਤਾਡ੍ਯ ਸਵ੍ਯਦੋਰ੍ਦਂਡੇ ਗਦਾਂ ਭੂਮਾਵਪਾਤਯਤ੍
ਖੱਬੇ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸ ਚ ਚਕ੍ਰਂ ਸਮਾਗਚ੍ਛਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਕਂਠਮਾਸਾਦ੍ਯਵੀਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗ੍ਜਾਤਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਚਕਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਸੂਰੇ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਨਿਤਰਾਂ ਸ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਗਣਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਂਠਾਭਰਣਂ ਹਰਿਃ
ਫਿਰ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਬਣਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ—
ਸਨਂਦਕਂ ਕਰਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੋਦ੍ਯਤਂ ਮਧੁਵਿਦ੍ਵਿषਃ
—ਮਧੁ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਨੰਦਕ ਅਸਤ੍ਰ ਚੁੱਕਿਆ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਚ੍ਚ ਵੇਗੇਨ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਲਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਚਮਕਦਾ ਸ਼ੂਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਾਰਿਤੋ ਗਣਰਾਜਃ ਸ ਮਾ ਕਾਰ੍षੀਃ ਸਾਹਸਂ ਤ੍ਵਿਤਿ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਗਿਆ: 'ਇਹ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਨਾ ਕਰ।'
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਨਦ੍ਯੋਚ੍ਚੈਰ੍ਧਿਕ੍ਤ੍ਵਾਮੀਸ਼੍ਵਰਨਿਂਦਕਮ੍ ਸ ਕਥਂ ਸੇਸ਼੍ਵਰਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਤਾਂਦਧਤ੍
ਉਹ ਦੱਖ ਨੂੰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਖਿਆ, 'ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ! ਜਿਹੜਾ ਦੱਖ ਨਾਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਚਤੁਰਾਈ ਦੱਸ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਯੇਨਾਸ੍ਯੇਨ ਪਵਿਤ੍ਰੇਣ ਭਵਤਾ ਨਿਂਦਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਹਰਪਾਰੁष੍ਯਭਾषਿਣਃ ।। 4.2.89.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰਾ ਵਲੋਂ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਦਿਤਿਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਮਿਲਿਤਾਨਾਂ ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ।