ਸ੍ਵਯਂ ਪਰਿਦਧੁਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਦੁਕੂਲਾਨਿ ਮੁਦਾ ਯੁਤਾਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਲਏ।
ਏਕੇਨ ਚ ਭਗੋ ਦੇਵਃ ਪਸ਼੍ਯਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਲੋਚਨਃ
ਭਾਗਾ ਦੇਵਤਾ ਇਕ ਅੱਖ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਜ੍ਞਃ ਪਲਾਯਿਤੋ ਦृष੍ਟਃ ਕੇਨਚਿਨ੍ਮृਗਰੂਪਧृਕ੍
ਕਿਸੇ ਨੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਹਿਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਏਕਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਯਾਂਤੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਨਾਸਿਕਾਂ ਵ੍ਯਧਾਤ੍
ਇਕ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਰ੍ਯਮ੍ਣੋ ਬਾਹੁਯੁਗਲਂ ਤਥੋਤ੍ਪਾਟਿਤਵਾਨ੍ਪਰਃ
ਇਕ ਹੋਰ ਨੇ ਅਰਯਮਨ ਦੇ ਦੋ ਬਾਂਹ ਉਖਾੜ ਲਏ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਾਯੋਰ੍ਵृषਣਂ ਪਾਰ੍षਦੋਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਇਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਵਿਲੱਖਣ ਅੰਗ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੇ ਮਹੇਸ਼ੋ ਨ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪਰਿਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ—
ਅਨੀਸ਼੍ਵਰਂ ਹਵਿਰ੍ਭੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯੇਤ੍ਯਾ ਤਾਡਯਤ੍ਪਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਮਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਹਵਿ ਉਸ ਨੇ ਖਾ ਲਈ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨਹੀਂ।'
ਵਾਮਯਾਮਾਸ ਬਹੁਸ਼ੋ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਹ੍ਯਧ੍ਵਰਾਹੁਤੀਃ 4.2.89.
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਲਟੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਜਾ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ।
ਰੁਦ੍ਰਾਖ੍ਯਾ ਧਾਰਣਵਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਮਥੈਸ੍ਤੇऽਵਹੇਲਿਤਾਃ
ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਗਰਾਹੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਬਹਿਰੁਦ੍ਗਿਰਯਾਮਾਸ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਚੇਸ਼ਵਰ੍ਜ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਛੱਡ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਸਭ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਉਡ੍ਡੀਯ ਗਿਰਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯਚ੍ਛਨ੍ਨਃ ਕੌਤੁਕਮੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਹ ਉੱਡ ਕੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਛੁਪ ਗਿਆ ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਮਥਾਃ ਕਾਲਯਾਮਾਸੁਰਨ੍ਯਾਨਪਿ ਚ ਯਾਚਕਾਨ੍ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਮਥਾਨੀਕਿਨੀ ਵृਤਃ
ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਵੀਰਭਦਰ ਆਪ ਆਇਆ, ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਾਭਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੈਃ ਪ੍ਰਮਥੈਃ ਪੁਰਾ
ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਵਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਰਗਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਗਣਾਃ ਪਸ਼੍ਯਤ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਾਨਾਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਓਹੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੋ ਕਿ ਮੰਦੇ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਲਏ ਹਨ।
ਯੇ ਦ੍ਵਿषਂਤਿ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮੈਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਕ੍ਵ ਸ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦੁਰਾਚਾਰਃ ਕ੍ਵ ਚ ਯਜ੍ਞਭੁਜਃ ਸੁਰਾਃ
ਉਹ ਮੰਦੇ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਦੱਖ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?
ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਵੀਰਭਦਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ—
ਤੇਨ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ 4.2.89.
ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣ—
ਅਥ ਨष੍ਟੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪ੍ਰਮਥੇषੁ ਹਰੇਰ੍ਭਯਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਹਰਿ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ—
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਂ ਚਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਵਗਣੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿष੍ਟੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਕ੍ਰਿਭਿਰ੍ਗਦਿਭਿਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਖਡ੍ਗਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਭਿਃ
ਉਹ ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਯਜ੍ਞਪੁਮਾਨਤ੍ਰ ਮਹਾਯਜ੍ਞਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ
ਇਥੇ ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਕਿਂ ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਨੀਯ ਦੇਹਿ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਵਾ ਮਯਾ
ਜਾਂ ਤਾਂ ਦੱਖ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਃ ਸ਼ਂਭੁਭਕ੍ਤੇषੁ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਸੇऽਗ੍ਰਣੀਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ, ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁष੍ਟੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚੋਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਉਹ ਜੋਸ਼ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸੁਤ ਦੇਸ਼ੀਯੋ ਗਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋਸ੍ਯਹੋ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਗਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਵਾਹ ਵਾਹ!
ਯੋਸਿ ਸੋਸ੍ਯਹਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਣਦਕ੍ਸ਼ਧੀਃ 4.2.89.
ਤੂੰ ਉਹੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਦੱਖ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਚਤੁਰ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਸ ਤੇਨ ਵੈ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਾ
ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੀਰਭਦਰ—