ਅਹੋ ਵਰਾਕਃ ਸਂਸਾਰਃ ਕ੍ਵ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਹਾਏ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਿੰਨਾ ਦਇਆਲ ਹੈ—ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਤਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਤ੍ਵਾਮਾਹੂਤਵਾਨ੍ਕ੍ਰਤੌ
ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਯਜਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ,
ਤਵ ਰੀਢਾਂ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਕਿਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇਣ ਰੀਢਿਨਾਮ੍ ਅਥੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇਣ ਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਭਾਜਨਂ ਕਿਮੁ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈ ਲੈਂਦੇ? ਜੇ ਰਾਜ ਮਿਲ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਕੀ ਆਧਾਰ ਮਿਲਦਾ?
ਮਹੀਯਸਾਯੁषਾ ਤੇषਾਂ ਵਸੁਭਿਰ੍ਭੂਰਿਭਿਸ਼੍ਚ ਕਿਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਧਨ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਅਚੇਤਨਾਸ਼੍ਚ ਸਾਵਜ੍ਞਾ ਜੀਵਂਤੋਪਿ ਨ ਕੀਰ੍ਤਯੇ
ਜੋ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਅਪਮਾਨੀ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਿੰਦੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਗਿਣਦਾ।
ਯਾ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਨਿਂਦਾਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਤृਣੀਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਘਾਹ ਸਮਝ ਲਿਆ—
ਸਤ੍ਯਂ ਮੁਨੇ ਸਤੀ ਦੇਵੀ ਤृਣੀਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਜੀਵਿਤਮ੍
ਸਚਮੁਚ, ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਸਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਘਾਹ ਹੀ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਤੀਵਰੁਦ੍ਰੋਭੂਦ੍ਬਹੁਕੋਪਾਗ੍ਨਿਦੀਪਿਤਃ
ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਕਾਰਃ ਕਾਲਮृਤ੍ਯੁਪ੍ਰਕਂਪਨਃ
ਉਹ ਸਾਫ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਮੂਰਤੀ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਆਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਿ ਪਿਤਃ ਕਿਂ ਤੇ ਕਰਵੈ ਦਾਸ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ 4.2.89.
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਹੁਕਮ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਵਧੀਆ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂ?
ਪਿਬਾਮਿ ਚਾਰ੍ਣਵਾਨ੍ਸਪ੍ਤਾਪ੍ਯੇਕੇਨ ਚੁਲੁਕੇਨ ਵੈ
ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਯਾ ਨਯਾਮੀਸ਼ ਵਿਨਿਮਯ੍ਯ ਸ੍ਵਹੇਲਯਾ
ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਪਿ ਵੈਕੁਂਠਨਾਥਸ਼੍ਚੇਤ੍ਤਤ੍ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੀ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ,
ਦਨੁਜਾ ਦਿਤਿਜਾਃ ਕੇ ਵੈ ਵਰਾ ਕਾਰਣਦੁਰ੍ਬਲਾਃ
ਇਹ ਦਾਨਵ ਤੇ ਦਿਤੀ ਦੀ ਔਲਾਦ ਕੌਣ ਹਨ, ਜੋ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ?
ਕਾਲਂ ਬਧ੍ਨਾਮਿ ਵਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਮਰ੍ਥਯੇ
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਵਾਂਗਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੌਤ ਮੰਗਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਦ੍ਬਲੇਨ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨ ਕੋਪਿ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਮੇष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਮਾਲਕ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਡਿੱਗ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕਦਲੀਦਲਵਦ੍ਵਾਤਾਦ੍ਵੇਪਤੇ ਸਰਸਾਤਲਮ੍
ਝੀਲ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਿਂ ਬਹੂਕ੍ਤੇਨ ਦੇਹ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਮਮਾਸਾਧ੍ਯਂ ਨ ਕਿਂਚਨ
ਲੰਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹੁਕਮ ਦਿਓ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਤਸ੍ਯੇਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृਤਮਮਨ੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਕਸਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਹਾਵੀਰੋਸਿ ਰੇ ਭਦ੍ਰ ਮਮ ਸਰ੍ਵਗਣੇष੍ਵਿਹ 4.2.89.
ਵੱਡੇ ਵੀਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ,
ਕੁਰੁ ਮੇ ਸਤ੍ਵਰਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨਯ
ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਕਰ, ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ।
ਤੇ ਤ੍ਵਯਾਪ੍ਯਵਮਂਤਵ੍ਯਾ ਵ੍ਰਜ ਪੁਤ੍ਰ ਸ਼ੁਭੋਦਯ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ, ਪੁੱਤ, ਚੰਗੀ ਵਾਟ ਵੱਲ ਚਲ।
ਹਰਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਜਗ੍ਮਿਵਾਨਤਿਰਂਹਸਾ
ਹਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ਼ਤਕੋਟਿਮਿਤਾਨੁਗ੍ਰਾਨ੍ਗਣਾਨਨ੍ਨ੍ਯਾਨਵਾਸृਜਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਸੈਨਿਕ ਬਣਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸੀ।
ਕੇਚਿਤ੍ਤਦਨੁਗਾ ਜਾਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਤਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਾ ਯਯੁਃ
ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼ृਂਗਾਗ੍ਰਾਣਿ ਗਿਰੀਣਾਂ ਚ ਕੈਸ਼੍ਚਿਦੁਤ੍ਪਾਟਿਤਾਨਿ ਵੈ
ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਮਹਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਕੇਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਖਾਂਗਣਮ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਯਜਨ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਮਂਡਪਂ ਧ੍ਵਂਸਯਾਮਾਸੁਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕ੍ਰੋਧੋਦ੍ਧੁਰਾਗਣਾਃ ਅਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਹਵੀਂष੍ਯਨ੍ਯੇ ਪृषਦਾਜ੍ਯਂ ਪਪੁਃ ਪਰੇ
ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਦਲ ਮੰਡਪ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਲੱਗ ਪਏ; ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਹਵੀਆਂ ਖਾ ਲੀਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ clarified ਮੱਖਣ ਪੀ ਗਏ।
ਦਧ੍ਵਂਸੁਰਨ੍ਨਰਾਸ਼ੀਂਸ਼੍ਚ ਕੇਚਿਤ੍ਪਰ੍ਵਤਸਨ੍ਨਿਭਾਨ੍
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਕੇਚਿਤ੍ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਪੁष੍ਟਾਂਗਾ ਯਜ੍ਞਪਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯਚੂਰ੍ਣਯਨ੍ 4.2.89.੪੦ ਵ੍ਯਭਜਞ੍ਛਕਟਾਨ੍ਕੇਚਿਤ੍ਪਸ਼ੂਨ੍ਕੇਚਿਦਜੀਗਿਲਨ੍
ਕੁਝ, ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਤਨ ਤੋੜਨ ਲੱਗ ਪਏ; ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਰਥ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਗਏ।