ਪਦੇਨੈਕੇਨ ਭੂਲੋਕਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਇੱਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਲੋਕ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਅੰਤਰਿਕਸ਼।
ਏਕੇਨ ਮਾਨਸਂ ਪਾਪਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਤੁ ਵਾਚਿਕਮ੍
ਇੱਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਨ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਬੋਲੀ ਦੇ ਪਾਪ।
ਪਾਤਕਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਦੇਨੈਕੇਨ ਮਾਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਇੱਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰ੍ਣਸ਼ਾਲਾ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ 1.3.1.9.
ਇੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਝੋਪੜੀਆਂ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਃ ਪੁਨਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਸਾਮ੍ਯਗ੍ਰੇ ਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਸਦਾ ਲਈ, ਸਿੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਸ੍ਤਂਭਮਯਂ ਰੂਪਮਰੁਣਾਦਿਰਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸਤੰਭ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਲਾਲ ਰੰਗ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅष੍ਟਮੂਰ੍ਤਿਮਯਂ ਲਿਂਗਮਿਦਂ ਯੈਸ੍ਤੈਜਸਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਹ ਲਿੰਗ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ।
ਨ ਪੁਨਃ ਸਂਭਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਸ੍ਯ ਪਾਦਰਜਃਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪੂਯਤੇ ਸਕਲਾ ਮਹੀ
ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਪ੍ਰਤਿਦਿਸ਼ਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਸ੍ਤੌਤਿ ਕृਤਾਂਜਲਿਃ
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋੜ ਕੇ ਹੱਥ ਸਲਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਸਨ੍ਨਪ੍ਰਸਵਾ ਨਾਰੀ ਯਥਾ ਗਚ੍ਛੇਦਨਾਕੁਲਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਜਨਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੀ ਮਹਿਲਾ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਚੱਲਦੀ ਹੈ,
ਸ੍ਨਾਤੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਵੇषਃ ਸਨ੍ਭਸ੍ਮਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਭੂषਿਤਃ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੁੱਚੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਭਸਮ ਤੇ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ,
ਮਨੂਨਾਂ ਚਰਤਾਮਗ੍ਰੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਮਨੂਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ,
ਸਂਘਟ੍ਟਮਤਿਸਂਮਰ੍ਦਂ ਮਾਰ੍ਗਰੋਧਂ ਵਿਚਿਂਤਯਨ੍ 1.3.1.9.
ਉਹ ਭੀੜ, ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਤੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਸ਼ਿਵਨਾਮਾਨਿ ਸਂਕੀਰ੍ਤ੍ਯ ਵਰਗੀਤਿਭਿਃ
ਜਾਂ, ਵਧੀਆ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਕੇ,
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਮ ਵਾ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਨਨਨ੍ਯਮਤਿਰਾਦਰਾਤ੍
ਜਾਂ, ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰੁਪਕਾਰੈਸ੍ਤਥਾਰ੍ਥਿਨਾਮ੍
ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਦਾਨਾਂ ਤੇ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਉੱਤੇ ਉਪਕਾਰ ਕਰ ਕੇ,
ਕृਤੇ ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਮਯਂ ਲਿਂਗਂ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਅੱਗ ਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਮਣੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਅਥਵਾ ਸ੍ਫਾਟਿਕਂ ਰੂਪਮਰੁਣਂ ਤੁ ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭਮ੍
ਜਾਂ, ਉਹ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਵਾਙ੍ਮਨਸਗਮ੍ਯਤ੍ਵਾਦਪ੍ਰਮੇਯਤਯਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਪ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ,
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕਰ੍ਤੁਰਭਿਗਮ੍ਯੋऽਹਮਂਜਸਾ
ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਆ ਕੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਰੂਪਮੇਕਂ ਤੁ ਧਤ੍ਤੇ ਯਃ ਸ਼ੋਣਾਦ੍ਰੀਸ਼ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਿਆਂ ਇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਕੁਰ੍ਵਤਾਂ ਚਰਣਂ ਵੋਢੁਮਰੁਣਾਦ੍ਰਿਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਜੋ ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ,
ਕੁਰ੍ਵਤਾਂ ਭੁਵਿ ਮਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮਰੁਣਾਦ੍ਰਿਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ 1.3.1.9.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਸੇਵਂਤੇ ਤੇ ਗਣਾਕੀਰ੍ਣਾ ਵਿਮਾਨਸ਼ਤਕੋਟਯਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਲੱਖਾਂ ਹਵਾਈ ਰਥ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਵਿਤਾ ਮਹਤੀ ਵੀਥੀ ਦृष੍ਟਾ ਸ਼ਿਵਪਦਪ੍ਰਦਾ
ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਹ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਜ੍ਰਸ਼ਰੀਰਤ੍ਵਂ ਨ ਧृष੍ਯੇਤ ਮਹੀਤਲੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਸਖ਼ਤ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਾਃ ਸਂਚਰਂਤ੍ਯਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਂਤੇ ਮਮ ਸਂਨਿਧਿਮ੍
ਇੱਥੇ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਮਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਦਦਤੇ ਵਰਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਸੀਨਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਕੋਟਿਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।