ਪੁਨਃ ਸ ਨਾਰਦੋऽਗਸ੍ਤ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਅਗਸਤ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਨਾਰਦਃ ਸ਼ਂਭੁਂ ਨਂਦਿਨਾ ਸਹ ਸਂਕਥਾਮ੍
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ੰਭੂ ਜੀ ਨੰਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਉਪਾਵਿਸ਼ਚ੍ਚ ਸ਼ੈਲਾਦਿ ਵਿਸृष੍ਟਾਸਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਵਧੀਆ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਆਕਾਰੇਣੈਵ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਵਿਵੇਦ ਹ
ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਾਰੀ ਹਾਲਤ ਸਮਝ ਲੀ।
ਸ਼ਰਾਰਿਣਾਂ ਸ੍ਥਿਤਿਰਿਯਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਪ੍ਰਲਯਾਤ੍ਮਿਕਾ
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਇਹ ਜੀਵਨ, ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਦृਸ਼੍ਯਂ ਵਿਨਸ਼੍ਵਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ੇषਾਦ੍ਯਦਨੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ।
ਅਭਾਵਿਨੋ ਹਿ ਭਾਵਸ੍ਯ ਭਾਵਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਸਂਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁਝ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸ਼ਂਭੂਦੀਰਿਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਇਤ੍ਥਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਜੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਯਦ੍ਭਾਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ਭੂਤਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਲਾਜਮੀ ਸੀ, ਉਹ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨਾਪਚੀਯੇਤ ਤੇ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨੋਪਚੀਯੇਤ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ 4.2.89.
ਅਸਲ ਵਿਚ, ਤੇਰਾ ਕੁਝ ਵੀ ਘਟਦਾ ਜਾਂ ਵਧਦਾ ਨਹੀਂ।
ਅਹੋ ਵਰਾਕਃ ਸਂਸਾਰਃ ਕ੍ਵ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਹਾਏ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਿੰਨਾ ਦਇਆਲ ਹੈ—ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਤਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਤ੍ਵਾਮਾਹੂਤਵਾਨ੍ਕ੍ਰਤੌ
ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਯਜਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ,
ਤਵ ਰੀਢਾਂ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਕਿਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇਣ ਰੀਢਿਨਾਮ੍ ਅਥੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇਣ ਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਭਾਜਨਂ ਕਿਮੁ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈ ਲੈਂਦੇ? ਜੇ ਰਾਜ ਮਿਲ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਕੀ ਆਧਾਰ ਮਿਲਦਾ?
ਮਹੀਯਸਾਯੁषਾ ਤੇषਾਂ ਵਸੁਭਿਰ੍ਭੂਰਿਭਿਸ਼੍ਚ ਕਿਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਧਨ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਅਚੇਤਨਾਸ਼੍ਚ ਸਾਵਜ੍ਞਾ ਜੀਵਂਤੋਪਿ ਨ ਕੀਰ੍ਤਯੇ
ਜੋ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਅਪਮਾਨੀ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਿੰਦੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਗਿਣਦਾ।
ਯਾ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਨਿਂਦਾਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਤृਣੀਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਘਾਹ ਸਮਝ ਲਿਆ—
ਸਤ੍ਯਂ ਮੁਨੇ ਸਤੀ ਦੇਵੀ ਤृਣੀਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਜੀਵਿਤਮ੍
ਸਚਮੁਚ, ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਸਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਘਾਹ ਹੀ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਤੀਵਰੁਦ੍ਰੋਭੂਦ੍ਬਹੁਕੋਪਾਗ੍ਨਿਦੀਪਿਤਃ
ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਕਾਰਃ ਕਾਲਮृਤ੍ਯੁਪ੍ਰਕਂਪਨਃ
ਉਹ ਸਾਫ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਮੂਰਤੀ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਆਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਿ ਪਿਤਃ ਕਿਂ ਤੇ ਕਰਵੈ ਦਾਸ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ 4.2.89.
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਹੁਕਮ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਵਧੀਆ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂ?
ਪਿਬਾਮਿ ਚਾਰ੍ਣਵਾਨ੍ਸਪ੍ਤਾਪ੍ਯੇਕੇਨ ਚੁਲੁਕੇਨ ਵੈ
ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਯਾ ਨਯਾਮੀਸ਼ ਵਿਨਿਮਯ੍ਯ ਸ੍ਵਹੇਲਯਾ
ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਪਿ ਵੈਕੁਂਠਨਾਥਸ਼੍ਚੇਤ੍ਤਤ੍ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੀ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ,
ਦਨੁਜਾ ਦਿਤਿਜਾਃ ਕੇ ਵੈ ਵਰਾ ਕਾਰਣਦੁਰ੍ਬਲਾਃ
ਇਹ ਦਾਨਵ ਤੇ ਦਿਤੀ ਦੀ ਔਲਾਦ ਕੌਣ ਹਨ, ਜੋ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ?
ਕਾਲਂ ਬਧ੍ਨਾਮਿ ਵਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਮਰ੍ਥਯੇ
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਵਾਂਗਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੌਤ ਮੰਗਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਦ੍ਬਲੇਨ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨ ਕੋਪਿ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਮੇष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਮਾਲਕ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਡਿੱਗ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕਦਲੀਦਲਵਦ੍ਵਾਤਾਦ੍ਵੇਪਤੇ ਸਰਸਾਤਲਮ੍
ਝੀਲ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਿਂ ਬਹੂਕ੍ਤੇਨ ਦੇਹ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਮਮਾਸਾਧ੍ਯਂ ਨ ਕਿਂਚਨ
ਲੰਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹੁਕਮ ਦਿਓ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਤਸ੍ਯੇਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृਤਮਮਨ੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਕਸਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਹਾਵੀਰੋਸਿ ਰੇ ਭਦ੍ਰ ਮਮ ਸਰ੍ਵਗਣੇष੍ਵਿਹ 4.2.89.
ਵੱਡੇ ਵੀਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ,