ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਭਵਦ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਜੋ ਪੈਰ ਦੀ ਥੱਲੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਅਚਾਰਯ ਬਣੇ।
ਤਂ ਵਿਦਂਤਿ ਵਸਿष੍ਠਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਵਾਰ੍ਤ੍ਵਿਜ੍ਯਂ ਭਜਂਤਿ ਯੇ
ਜੋ ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਂਤਰ੍षਯੋਨ੍ਯੇਪਿ ਗੌਰਵਾਤ੍ਤਵ ਤੇ ਕ੍ਰਤੌ
ਹੋਰ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਦਾ ਕ੍ਰਤੁਫਲਾਧੀਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ।
ਸਤਿ ਤਸ੍ਮ੍ਨਿਮਹਾਦੇਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮੈਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਇਕੋ ਇਕ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ,
ਯਥਾ ਜਡਾਨਿ ਬੀਜਾਨਿ ਨ ਫਲਂਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਬੀਜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ,
ਅਰ੍ਥਹੀਨਾ ਯਥਾ ਵਾਣੀ ਧਰ੍ਮਹੀਨਾ ਯਥਾ ਤਨੁਃ ।। 4.2.87.
ਜਿਵੇਂ ਅਰਥ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਬੋਲ, ਜਾਂ ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸਰੀਰ,
ਗਂਗਾਹੀਨਾ ਯਥਾ ਦੇਸ਼ਾਃ ਪੁਤ੍ਰਹੀਨਾ ਯਥਾ ਗृਹਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਦੇਸ਼, ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਘਰ,
ਮਂਤ੍ਰਿਹੀਨਂ ਯਥਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਹੀਨਾ ਯਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੰਤਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਰਾਜ, ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਦੁਜਾਤੀ,
ਦਰ੍ਭਹੀਨਾ ਯਥਾ ਸਂਧ੍ਯਾ ਤਿਲਹੀਨਂ ਚ ਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦਰਭਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੰਧਿਆ, ਜਾਂ ਤਿਲਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤਰਪਣ,
ਇਤ੍ਥਂ ਦਧੀਚਿਨਾਖ੍ਯਾਤਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਚਨਂ ਨ ਤਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਜੋ ਕਹਿਆ, ਉਹ ਬਾਤ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਚ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਾ ਚਿਂਤਾ ਤਵ ਮੇ ਕ੍ਰਤੋਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?'
ਤਾਨਿ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਂਤਿ ਨਿਯਤਂ ਯਥਾਰ੍ਥਕਰਣਾਦਿਹ
ਜੋ ਕੰਮ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧਯੇ ਚਾਥ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ ਚੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਅਤੇ ਹਰ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਥਾਸ੍ਤੁ ਪਰਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਨਾਰ੍ਥਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ; ਪਰਮ ਗਵਾਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਜਡਾਨਿ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨ ਫਲਂਤੀਸ਼੍ਵਰਂ ਵਿਨਾ
ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੂਰਖ ਹਨ ਤੇ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਜਡਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਬੀਜਾਨਿ ਕਾਲਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯਵਾਤ੍ਮਨਃ 4.2.87.
ਮੂਰਖ ਬੀਜ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਖਾਸੀਅਤ ਦਿਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਦਿਦੇਸ਼ ਸਮੀਪਸ੍ਥਾਨਾਲੋਕ੍ਯ ਪਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ 4.2.87.
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੇੜਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषੇਣ ਤਾਰੇਣ ਵ੍ਯੋਮਸ਼ਬ੍ਦਗੁਣਂ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ 4.2.87.
ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੈਰ੍ਨਨਂਦੇ ਚ ਵਸੁਧਾ ਵਵृਧੇ ਭृਸ਼ਮ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇऽਥ ਮੁਨਿਃ ਕੈਲਾਸਂ ਨਾਰਦੋ ਯਯੌ
ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਤੇ, ਇਹ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮੁਨੀ ਨਾਰਦ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਪੁਨਃ ਸ ਨਾਰਦੋऽਗਸ੍ਤ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਅਗਸਤ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਨਾਰਦਃ ਸ਼ਂਭੁਂ ਨਂਦਿਨਾ ਸਹ ਸਂਕਥਾਮ੍
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ੰਭੂ ਜੀ ਨੰਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਉਪਾਵਿਸ਼ਚ੍ਚ ਸ਼ੈਲਾਦਿ ਵਿਸृष੍ਟਾਸਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਵਧੀਆ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਆਕਾਰੇਣੈਵ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਵਿਵੇਦ ਹ
ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਾਰੀ ਹਾਲਤ ਸਮਝ ਲੀ।
ਸ਼ਰਾਰਿਣਾਂ ਸ੍ਥਿਤਿਰਿਯਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਪ੍ਰਲਯਾਤ੍ਮਿਕਾ
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਇਹ ਜੀਵਨ, ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਦृਸ਼੍ਯਂ ਵਿਨਸ਼੍ਵਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ੇषਾਦ੍ਯਦਨੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ।
ਅਭਾਵਿਨੋ ਹਿ ਭਾਵਸ੍ਯ ਭਾਵਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਸਂਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁਝ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸ਼ਂਭੂਦੀਰਿਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਇਤ੍ਥਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਜੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਯਦ੍ਭਾਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ਭੂਤਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਲਾਜਮੀ ਸੀ, ਉਹ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨਾਪਚੀਯੇਤ ਤੇ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨੋਪਚੀਯੇਤ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ 4.2.89.
ਅਸਲ ਵਿਚ, ਤੇਰਾ ਕੁਝ ਵੀ ਘਟਦਾ ਜਾਂ ਵਧਦਾ ਨਹੀਂ।