ਯਤ੍ਰ ਵਜ੍ਰਧਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ਼ਤਯਜ੍ਞੈਕਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ, ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ,
ਤਂ ਤ੍ਵਂਚੋਪਮਿਮੀषੇਮੁਂ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇਨ ਮਹਾਮਖਮ੍
ਕੀ ਤੂੰ ਇਸ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਸਮਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੀਦੋਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਦਾਤਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਤ੍ਰਾਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਸ਼ਣਿਃ
ਜਿੱਥੇ ਵਧੀਆਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਧੀਆਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਿੱਧਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ,
ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਰਤੋਰਾਚਾਰ੍ਯਤਾਗਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਅਚਾਰਯ ਆਪ ਯਜਨ ਦੇ ਪੂਜਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਆਏ ਹਨ,
ਯਤ੍ਰਾਰ੍ਤ੍ਵਿਜ੍ਯਂ ਭਜਂਤੇऽਮੀ ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰਮੁਖਰ੍षਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ,
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਤਿ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦਧੀਚਿਰ੍ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦਧੀਚੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਤਥਾਪਿ ਸ਼ਾਂਭਵੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵੇਦੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਪਠ੍ਯਤੇ 4.2.87.
ਫਿਰ ਵੀ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਜਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਯੋਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਸ਼ਤਸ੍ਯ ਕੁਲਿਸ਼ਾਯੁਧਃ
ਜੋ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ,
ਪੁਨਰਾਰਾਧ੍ਯ ਭੂਤੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪੈਕਾਮਮਰਾਵਤੀਮ੍
ਉਹ ਫਿਰ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਕੋ ਅਮਰਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬਲਂ ਤਸ੍ਯਾਖਿਲੈਰ੍ਜ੍ਞਾਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਪਾਸ਼ਯਤਃ ਪੁਰਾ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਚਿੱਟੇ ਨੂੰ ਪਾਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਸੀ।
ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਭਵਦ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਜੋ ਪੈਰ ਦੀ ਥੱਲੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਅਚਾਰਯ ਬਣੇ।
ਤਂ ਵਿਦਂਤਿ ਵਸਿष੍ਠਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਵਾਰ੍ਤ੍ਵਿਜ੍ਯਂ ਭਜਂਤਿ ਯੇ
ਜੋ ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਂਤਰ੍षਯੋਨ੍ਯੇਪਿ ਗੌਰਵਾਤ੍ਤਵ ਤੇ ਕ੍ਰਤੌ
ਹੋਰ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਦਾ ਕ੍ਰਤੁਫਲਾਧੀਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ।
ਸਤਿ ਤਸ੍ਮ੍ਨਿਮਹਾਦੇਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮੈਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਇਕੋ ਇਕ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ,
ਯਥਾ ਜਡਾਨਿ ਬੀਜਾਨਿ ਨ ਫਲਂਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਬੀਜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ,
ਅਰ੍ਥਹੀਨਾ ਯਥਾ ਵਾਣੀ ਧਰ੍ਮਹੀਨਾ ਯਥਾ ਤਨੁਃ ।। 4.2.87.
ਜਿਵੇਂ ਅਰਥ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਬੋਲ, ਜਾਂ ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸਰੀਰ,
ਗਂਗਾਹੀਨਾ ਯਥਾ ਦੇਸ਼ਾਃ ਪੁਤ੍ਰਹੀਨਾ ਯਥਾ ਗृਹਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਦੇਸ਼, ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਘਰ,
ਮਂਤ੍ਰਿਹੀਨਂ ਯਥਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਹੀਨਾ ਯਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੰਤਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਰਾਜ, ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਦੁਜਾਤੀ,
ਦਰ੍ਭਹੀਨਾ ਯਥਾ ਸਂਧ੍ਯਾ ਤਿਲਹੀਨਂ ਚ ਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦਰਭਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੰਧਿਆ, ਜਾਂ ਤਿਲਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤਰਪਣ,
ਇਤ੍ਥਂ ਦਧੀਚਿਨਾਖ੍ਯਾਤਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਚਨਂ ਨ ਤਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਜੋ ਕਹਿਆ, ਉਹ ਬਾਤ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਚ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਾ ਚਿਂਤਾ ਤਵ ਮੇ ਕ੍ਰਤੋਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?'
ਤਾਨਿ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਂਤਿ ਨਿਯਤਂ ਯਥਾਰ੍ਥਕਰਣਾਦਿਹ
ਜੋ ਕੰਮ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧਯੇ ਚਾਥ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ ਚੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਅਤੇ ਹਰ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਥਾਸ੍ਤੁ ਪਰਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਨਾਰ੍ਥਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ; ਪਰਮ ਗਵਾਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਜਡਾਨਿ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨ ਫਲਂਤੀਸ਼੍ਵਰਂ ਵਿਨਾ
ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੂਰਖ ਹਨ ਤੇ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਜਡਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਬੀਜਾਨਿ ਕਾਲਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯਵਾਤ੍ਮਨਃ 4.2.87.
ਮੂਰਖ ਬੀਜ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਖਾਸੀਅਤ ਦਿਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਦਿਦੇਸ਼ ਸਮੀਪਸ੍ਥਾਨਾਲੋਕ੍ਯ ਪਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ 4.2.87.
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੇੜਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषੇਣ ਤਾਰੇਣ ਵ੍ਯੋਮਸ਼ਬ੍ਦਗੁਣਂ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ 4.2.87.
ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੈਰ੍ਨਨਂਦੇ ਚ ਵਸੁਧਾ ਵਵृਧੇ ਭृਸ਼ਮ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇऽਥ ਮੁਨਿਃ ਕੈਲਾਸਂ ਨਾਰਦੋ ਯਯੌ
ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਤੇ, ਇਹ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮੁਨੀ ਨਾਰਦ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।